DIH-II-22/2023

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 20 lipca 2023 r. DIH - 2.707.21.2023.CS DECYZJA DIH - 2 Nr 22/2023 Informacje prawnie chronione oznaczono [XXX] Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 755, ze zm.), dalej jako „ k pa”, art. 41 ust. 2a, art. 45 ust. 1 pkt 10 i ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 46 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dn ia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 875 ) , dalej: „ustawa o elektromobilności i paliwach alternatywnych”) , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów , po rozpatrzeniu odwołania z 12 czerwca 2023 r ., złożonego przez pełnomocnika p. Aliny Gałażewicz prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. ALGAZ Alina Gałażewicz w Białymstoku (dalej: „ p rzedsiębiorca” lub „ s trona”) od decyzji Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 30 ma ja 2023 r. nr NP.16.2023, wymierzającej p rzedsiębiorcy administracyjną karę pieniężną w wysokości 1 000 zł (słownie: tysiąc złotych), z tytułu niewypełnienia obowiązków wskazanych w art. 41 ust. 2a ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych na st acji należącej do przedsiębiorcy, tj. nieoznaczenia miejsca tankowania pojazdu samochodowego w sposób jednoznacznie wskazujący na możliwość tankowania pojazdu paliwem alternatywnym danego rodzaju postanawia utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. UZASADNIENIE Działając na podstawie upoważnienia z 30 marca b r. nr NP.8361.65.2023, inspektorzy reprezentujący Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (dalej jako „Podlaski WIIH” lub „organ pierwszej instancji”) , wszczęli kontrolę na stacji paliw nale żącej do p rzedsiębiorcy. Zakres przedmiotowy kontroli obejmował m.in. wykonywanie obowiązków umieszczenia informacji o rodzaju paliwa alternatywnego wykorzystywanego do napędu pojazdu samochodowego w miejscu jego tankowania. Kontrolę przeprowadzono w obecn ości kontrolowanego p rzedsiębiorcy. Kontrole poprzedzono zawiadomienie m o zamiarze wszczęcia kontroli (sygn. NP.8360.1.17.2023), które doręczono p rzedsiębiorcy 10 marca b r. W toku kontroli, inspektorzy reprezentujący Podlaskiego WIIH stwierdzili, że na st acji paliw znajduje się 1 dystrybutor służący do dystrybucji gazu płynnego LPG. Na dystrybutorze obok danych producenta, znajdował się napis LPG, umieszczony na rysunku dystrybutora. Dystrybutor do gazu płynnego LPG nie był oznaczony w widocznym i dostępny m miejscu w sposób jednoznacznie wskazujący na możliwość tankowania pojazdu paliwem alternatywnym danego rodzaju, co nie spełniało wymagań określonych w art. 41 ust. 2a ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych. Analogiczne nieprawidłowości 2 doty czyły pistoletu wydawczego do tego dystrybutora. W toku kontroli, inspektorzy pouczyli p rzedsiębiorcę, że zgodnie z art. 41 ust. 2a ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych, p odmiot świadczący usługę tankowania pojazdu samochodowego paliwem alt ernatywnym, innym niż wymienione w ust. 2, oznacza miejsce tankowania pojazdu samochodowego w sposób jednoznacznie wskazujący na możliwość tankowania pojazdu paliwem alternatywnym danego rodzaju, a informację taką, zgodnie z art. 41 ust. 4 ww. ustawy, umie szcza się w widocznym i dostępnym miejscu. Stronę pouczono także, iż zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 27 sierpnia 2020 r. w sprawie sposobu informowania o rodzaju paliwa alternatywnego wykorzystywanego do napędu pojazdu sam ochodowego oraz oznakowania miejsc tankowania lub ładowania pojazdu takim paliwem (Dz. U. z 2020 r. poz. 1560 ) , dalej: „rozporządzenie” , d o formułowania i udostępniania informacji o rodzaju paliwa typu gazowego wykorzystywanego do napędu pojazdu samochodow ego oraz do oznakowania miejsc tankowania paliwem tego rodzaju, w tym stacji gazu ziemnego i znajdujących się na nich punktów tankowania, stosuje się identyfikator w kształcie rombu o kącie 90°, w środku którego zamieszcza się symbol w kolorze czarnym na b iałym albo srebrnym tle, przy czym symbol ten oznacza się w przypadku gazu płynnego skrótem „LPG”. Z godnie z § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, d ługość boku identyfikatora umieszczonego na terenie placówki handlowej prowadzącej sprzedaż pojazdów silnikowych oraz na urządzeniu, przez które paliwo jest dostarczane do pojazdu samochodowego, zwanym dalej „dystrybutorem”, wynosi co najmniej 30 mm. Ponadto w toku kontroli stwierdzono, że na pistolecie wydawczym nie uwidoczniono identyfikatora wskazującego na możliw ość tankowania pojazdu paliwem alternatywnym danego rodzaju, w sposób określony w rozporządzeniu, co nie spełniało wymagań zawartych w art. 41 ust. 2a ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych. Przedsiębiorcę poinformowano, że zgodnie z art. 45 ust. 1 pkt 10 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych, za nieprzestrzeganie obowiązków informacyjnych, nakładana jest kara pieniężna. Strona wyjaśniła, że wymagane oznakowanie na dystrybutorz e i pistolecie wydawczym zerwał wiatr. Stwierdzone nieprawidłowości zostały przez s tronę wyeliminowane na etapie kontroli. Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli nr NP.8361.65.2023 z 30 marca b r. oraz za pomocą dokumentacji zdjęciowej, któr ą włączono do akt sprawy. Strona została pouczona o uprawnieniu do wniesienia uwag bezpośrednio do protokołu kontroli lub wniesienia ich na piśmie do Podlaskiego WIIH, w terminie 7 dni od daty przedstawienia protokołu do podpisu , wynikającym z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1706 , ze zm.), dalej: „ustawa o Inspekcji Handlowej”). Przedsiębiorca nie skorzystał z możliwości wniesienia uwag na piśmie. Pismem z 28 kwietnia b r. Podlaski WIIH poinformowa ł s tronę o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 10 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych, której podlega przedsiębiorca nieprzestrzegający obowiązków informacyjnych, o któ rych mowa w art. 41 ust. 1 – 4. W treści zawiadomienia s trona została pouczona o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania administracyjnego, tj. m.in. składania wyjaśnień i wniosków dowodowych, przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z ni ch notatek i odpisów wynikających z art. 10 § 1 k pa. Ponadto p rzedsiębiorcę wezwano do przesłania informacji o wielkości przychodów za 2022 r . Strona skorzystała z przysługującego jej prawa i w piśmie 3 z 9 maja b r. złożyła wyjaśnienia oraz przekazała inform ację o wielkości przychodów za rok 2022. Przedsiębiorca podkreślił, że brak oznaczeń miał charakter incydentalny i najprawdopodobniej zostały one zerwane z dystrybutora przez wiatr, a na pistolecie wydawczym się starły. Decyzją z 30 maja b r. nr NP.16.2023, Podlaski WIIH wymierzył p rzedsiębiorcy administracyjną karę pieniężną w wysokości 1 000 zł (słownie: tysiąc złotych), z tytułu niewypełnienia obowiązków wskazanych w art. 41 ust. 2a ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych na należącej do s tro ny stacji LPG, tj. nieoznaczenia miejsca tankowania pojazdu samochodowego w sposób jednoznacznie wskazujący na możliwość tankowania pojazdu paliwem alternatywnym danego rodzaju . Strona pismem z 12 czerwca b r. odwołała się od ww. decyzji Podlaskiego WIIH i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie jej uchylenie i zmianę poprzez zmniejszenie wysokości kary pieniężnej do kwoty minimalnej 500 zł. Zaskarżonej decyzji p rzedsiębiorca zarzucił naruszenie przepisów prawa materi alnego, tj. art. 41 ust. 2a i art. 46 ust. 1 pkt 5 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz naruszenie przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 7, art. 8, art. 189f § 1 pkt 1, art. 189d pkt 1 – 7 oraz art. 189e k pa. Strona uzasadnił a podniesione zarzuty. Przy piśmie z 21 czerwca b r. Podlaski WIIH przekazał Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako „Prezes UOKiK”, „organ drugiej instancji”) odwołanie złożone przez p rzedsiębiorcę wraz z aktami sprawy. Pismem z 28 czerwca b r. Prezes UOKiK , zgodnie z art. 10 § 1 k pa, poinformował stronę o prawie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz żądań zgłoszonych w trakcie postępowania, składania wniosków dowodowych, a także do zapoznania się ze zgromadzonymi aktami sprawy w siedzibie Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Pismo zostało doręczone 3 lipca b r. Strona nie skorzystała z przysługujących jej praw. Rozpoznając odwołanie, Prezes UOKiK ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławc zego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie stro ny jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Stosownie do art. 46 ust. 3 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych , wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej wymierza karę, o której mowa w art. 45 ust. 1 pkt 10, w drodz e decyzji, od której przysługuje odwołanie do Prezesa UOKiK . W związku z powyższym, Prezes UOKiK jest organem wyższego stopnia i w ramach nadzoru, jest uprawniony do przeprowadzenia niniejszego postępowania. Po przeanalizowaniu akt sprawy Prezes UOKiK wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności związane ze sprawą oraz zapoznał się z dowodami służącymi ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując przy tym wszechstronnej oceny materiału dowodowego. Zgodnie z art. 4 1 ust. 2a ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych, podmiot świadczący usługę tankowania paliwem alternatywnym, innym niż wymienione w ust. 2, oznacza miejsce tankowania w sposób jednoznacznie wskazujący na możliwość tankowania pojazdu paliwem alternatywnym danego rodzaju. 4 Przepis art. 41 ust. 6 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych, zawiera upoważnienie ustawowe dla ministra właściwego do spraw energii, do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowego sposobu: − formułowania i u dostępniania informacji, o których mowa w ust. 1, tj. o rodzaju paliwa alternatywnego wykorzystywanego do napędu pojazdu samochodowego, − oznakowania miejsc tankowania lub ładowania pojazdu samochodowego paliwem alternatywnym, w tym urządzeń służących do ta nkowania lub ładowania – biorąc pod uwagę konieczność udzielania użytkownikom pojazdów samochodowych kompletnych informacji w zakresie poszczególnych rodzajów paliw alternatywnych, a w przypadku, gdy zostały wydane odpowiednie Polskie Normy, także ich post anowienia. W oparciu o powyższe upoważnien ie, 27 sierpnia 2020 r. Minist er Klimatu wydał rozporządzenie. Rozporządzenie zostało opublikowane 10 września 2020 r. i weszło w życie 11 grudnia 2020 r. Jak stanowi art. 45 ust. 1 pkt 10 ustawy o elektromobilnoś ci i paliwach alternatywnych, karze pieniężnej podlega przedsiębiorca, który nie przestrzega obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 41 ust. 1 - 4. Zgodnie z art. 45 ust. 2 pkt 8 ww. ustawy, wysokość kary w przypadku określonym w ust. 1 w pkt 10 wy nosi od 500 do 2 000 zł. Prezes Urzędu UOKiK rozpatrując odwołanie oparł się na materiale dowodowym zgromadzonym w tej sprawie tj. protokole kontroli z 30 marca b r. i aktach kontroli nr NP.8361.65.2023 oraz aktach postępowania administracyjnego Podlaskiego WIIH . Protokół kontroli z 30 marca b r. nr NP.8361.65.2023 jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k pa i stanowi dowód tego, co w nim urzędowo stwierdzono. Z treści protokołu kontroli bezspornie i jednoznacznie wynika, że 30 marca b r., w toku kontroli, inspektorzy reprezentujący Podlaskiego WIIH stwierdzili, iż na kontrolowanej stacji paliw znajduje się 1 dystrybutor służący do dystrybucji gazu płynnego LPG. Na dystrybutorze obok danych producenta, znajdował się napis LPG, umieszczon y na rysunku dystrybutora. Dystrybutor do gazu płynnego LPG nie był oznaczony w widocznym i dostępnym miejscu w sposób jednoznacznie wskazujący na możliwość tankowania pojazdu paliwem alternatywnym danego rodzaju, co nie spełniało wymagań określonych w art . 41 ust. 2a ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych. Analogiczne nieprawidłowości dotyczyły pistoletu wydawczego do tego dystrybutora. W toku kontroli, inspektorzy reprezentujący Podlaskiego WIIH pouczyli p rzedsiębiorcę, że zgodnie z art. 41 ust. 2a ww. ustawy, p odmiot świadczący usługę tankowania pojazdu samochodowego paliwem alternatywnym, innym niż wymienione w ust. 2, oznacza miejsce tankowania pojazdu samochodowego w sposób jednoznacznie wskazujący na możliwość tankowania pojazdu paliwem alternatywnym danego rodzaju, a informację taką, zgodnie z art. 41 ust. 4 ww. ustawy, umieszcza się w widocznym i dostępnym miejscu. Stronę pouczono także, iż zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia , d o formułowania i udostępniania informacji o rodzaju p aliwa typu gazowego wykorzystywanego do napędu pojazdu samochodowego oraz do oznakowania miejsc tankowania paliwem tego rodzaju, w tym stacji gazu ziemnego i znajdujących się na nich punktów tankowania, stosuje się identyfikator w kształcie rombu o kącie 9 0°, w środku którego zamieszcza się symbol w kolorze czarnym na białym albo srebrnym tle, przy czym symbol ten oznacza się w przypadku gazu płynnego skrótem „LPG”. Przedsiębiorcę poinformowano, że zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, d ługość boku ide ntyfikatora umieszczonego na terenie placówki handlowej prowadzącej sprzedaż pojazdów silnikowych oraz na urządzeniu, przez które paliwo jest dostarczane do pojazdu samochodowego, zwanym dalej „dystrybutorem”, wynosi co najmniej 30 mm. Ponadto w toku kontr oli stwierdzono, że na pistolecie wydawczym nie uwidoczniono identyfikatora wskazującego na 5 możliwość tankowania pojazdu paliwem alternatywnym danego rodzaju, w sposób określony w rozporządzeniu, co nie spełniało wymagań zawartych w art. 41 ust. 2a ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych. Strona została prawidłowo pouczona o uprawnieniu do wniesienia uwag bezpośrednio do protokołu kontroli lub wniesienia ich na piśmie w terminie 7 dni od daty przedstawienia protokołu kontroli do podpisu. 30 marca b r. protokół kontroli został podpisany bez u wag i nie wniesiono również uwag na piśmie. W świetle powyższego zgodne ze stanem faktycznym i prawnym było stwierdzenie Podlaskiego WIIH , że s trona naruszyła art. 41 ust. 2a ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych , a więc ziściła się przesła nka zastosowania sankcji w postaci administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 45 ust. 1 pkt 10 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych. Przepis ten stanowi, że karze pieniężnej podlega przedsiębiorca, który nie przestrzega obowiązk ów informacyjnych, o których mowa w art. 41 ust. 1 – 4ww. ustawy. Wynika stąd, że przesłanką zastosowania sankcji w postaci kary pieniężnej jest sam fakt stwierdzenia naruszenia prawa, co w tej sprawie niewątpliwie miało miejsce. Nie ma zatem znaczenia pod kreślany przez s tronę fakt, że nieprawidłowość dotyczyła tylko jednego dystrybutora i pistoletu wydawczego, a kontrolowana stacja paliw nie jest samoobsługowa. Liczba dystrybutorów i pistoletów wydawczych, jak również brak samoobsługi, nie zwalniają przeds iębiorców z przestrzegania wskazanych powyżej przepisów. Warto również w tym miejscu zacytować tezę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 stycznia 2021 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1345/20), że „ Administracyjne kary pieniężne stanowią rod zaj sankcji administracyjnych, będących konsekwencją naruszenia określonego przepisu prawa administracyjnego. Naruszenie to polega na niedopełnieniu ustawowego obowiązku albo niepowstrzymaniu się od zakazu ciążącego na podmiocie zewnętrznym wobec właściweg o organu administracji publicznej. Zakaz ten lub nakaz określony jest w przepisach administracyjnego prawa materialnego, a jego naruszenie stanowi tzw. delikt administracyjny. Podmiotami sankcji w postaci administracyjnych kar pieniężnych mogą być osoby fi zyczne, osoby prawne albo jednostce nieposiadającej osobowości prawnej. Nie budzi wątpliwości dopuszczalność stosowania administracyjnych kar pieniężnych jako reakcji na naruszenie ustawowych obowiązków. Brak stosownej sankcji powoduje, że przepis staje si ę martwy, a niespełnianie obowiązku nagminne. Administracyjne kary pieniężne są to środki mające na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków na rzecz państwa, mają, przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Przez zapo wiedź negatywnych konsekwencji, jakie nastąpią w wypadku naruszenia obowiązków określonych w ustawie albo w decyzji administracyjnej, motywują adresatów do wykonywania ustawowych obowiązków.”. W kontekście powyższego zarzut naruszenia przepisów art. 41 ust . 2a i art. 46 ust. 1 pkt 5 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych, należy uznać za bezpodstawny. Ustawa o elektromobilności i paliwach alternatywnych nie zawiera przesłanek ustalenia wymiaru administracyjnej kary pieniężnej w związku z powy ższym Podlaski WIIH, ustalając wymiar administracyjnej kary pieniężnej słusznie i zgodnie z prawem wziął pod uwagę dyrektywy wskazane w art. 189d k pa. Prezes UOKiK, po ponownym przeprowadzeniu postępowania stwierdził, że organ pierwszej instancji słusznie ustalił, że: 1) waga naruszenia prawa stwierdzonego w toku kontroli nie może być uznana za znikomą, s trona naruszyła obowiązek wynikający z ustawy poprzez nieumieszczenie oznaczeń wymaganych przepisami prawa na dystrybutorze i pistolecie wydawczym LPG. Usunię cie tych nieprawidłowości nastąpiło dopiero po ich 6 stwierdzeniu przez inspektorów reprezentujących Podlaskiego WIIH ; 2) organ pierwszej instancji ustalił, że było to pierwsze naruszenie przepisu art. 41 ust. 2a ustawy o elektromobilności i paliwach alterna tywnych stwierdzone przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Białymstoku; 3) organ pierwszej instancji ustalił, że s trona nie była wcześniej ukarana za to samo zachowanie, za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykro czenie skarbowe; 4) s trona jest profesjonalnym podmiotem posiadającym wieloletnie doświadczenie, winna zatem znać przepisy regulujące jej działalność i wynikające z nich obowiązki, w tym obowiązek prawidłowego oznakowania dystrybutorów i pistoletów wydawczych umożliwiających tankowanie pojazdu samochodowego paliwem alternatywnym; 5) s trona została zawiadomiona o zamiarze wszczęcia kontroli oraz o jej zakresie przedmiotowym, które doręczono jej 10 marca b r. Czynności kontrolne podjęto 30 marca b r., czyli po 20 dn iach od doręczenia zawiadomienia, pomimo tego nie podjęto działań w celu usunięcia nieprawidłowości w zakresie oznaczenia rodzaju miejsc tankowania lub ładowania pojazdu samochodowego paliwami alternatywnymi; 6) w ocenie Podlaskiego WIIH naruszenia nie miały wpływu na wysokość korzyści, którą strona osiągnęła ani straty której uniknęła; 7) s trona niniejszego postępowania prowadzi działalność gospodarczą, w związku z czym poddano analizie wielkość przychodów za 2022 r . Prezes Urzędu UOKiK, po ponownym przeprowadz eniu postępowania , stwierdził, że kwota wymierzonej administracyjnej kary pieniężnej tj. 1 000 zł mieści się w zakresie wskazanym w art. 45 ust. 2 pkt 8 ustawy elektromobilności i paliwach alternatywnych i jest adekwatna do stwierdzonych naruszeń. Za bezp odstawny należy zatem uznać zarzut s trony, dotyczący naruszenia przepisu art. 189d k pa. Przepis art. 189f § 1 pkt 1 k pa wskazuje wprost, że organ odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, gdy waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Z powyższego wynika, że wymienione powyżej przesłanki muszą zostać spełnione łącznie. Strona jako profesjonalista posiadająca wieloletnie doświadczenie w branży paliwowej winna znać przepisy regulujące wykonywaną działalność. Należy wskazać, że przepisy wprowadzające obowiązek oznakowania, a także określające sposób oznak owania miejsc tankowania lub ładowania pojazdu samochodowego paliwem alternatywnym, w tym urządzeń służących do tankowania lub ładowania, ustanowiono biorąc pod uwagę konieczność udzielania użytkownikom pojazdów samochodowych kompletnych informacji w zakre sie poszczególnych rodzajów paliw alternatywnych. Warto zauważyć, że rozporządzenie w sprawie sposobu informowania o rodzaju paliwa alternatywnego wykorzystywanego do napędu pojazdu samochodowego oraz oznakowania miejsc tankowania lub ładowania pojazdu sam ochodowego takim paliwem, opublikowano 10 września 2020 r., a weszło w życie 11 grudnia 2020 r., za wyjątkiem przepisów dotyczących oznakowania ogólnodostępnych stacji ładowania pojazdu samochodowego energią elektryczną, które weszły w życie 20 marca 2021 r. Z akt sprawy wynika, że s trona została zawiadomiona o zamiarze wszczęcia kontroli 10 marca b r., a czynności podjęto 30 marca b r. Zatem s trona miała możliwość sprawdzenia prawidłowości 7 oznakowania miejsc tankowania pojazdu paliwem alternatywnym. Działa nie to było w pełni zależne od p rzedsiębiorcy. Niemniej jednak, w toku kontroli, inspektorzy reprezentujący Podlaskiego WIIH stwierdzili, że dystrybutor do gazu płynnego LPG nie był oznaczony w widocznym i dostępnym miejscu w sposób jednoznacznie wskazując y na możliwość tankowania pojazdu paliwem alternatywnym danego rodzaju, co nie spełniało wymagań określonych w art. 41 ust. 2a ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych. Analogiczne nieprawidłowości dotyczyły pistoletu wydawczego do tego dystryb utora. W tym miejscu wypada zauważyć, że na s tronie , jako przedsiębiorcy prowadzącym stację paliw , ciąży ustawowy obowiązek oznakowania miejsc tankowania lub ładowania pojazdu samochodowego paliwem alternatywnym w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami . W związku z powyższym winna ona niezwłocznie usunąć stan niezgodności z prawem co uczyniła, lecz dopiero po stwierdzeniu nieprawidłowości przez kontrolujących. Nie powoduje to jednak ziszczenia się przesłanki obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia a dministracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k pa , ponieważ z brzemienia tego przepisu wynika, że znikoma waga naruszenia prawa i zaprzestanie naruszania prawa muszą zostać spełnione łącznie. Prezes UOKiK , po ponownym przeprowadzeniu postępowania , stwierdził, że w tej sprawie nie ziściła się żadna z przesłanek wskazanych w art. 189f § 1 pkt 1 k pa, co czyni zarzut s trony bezpodstawnym. Przepis art. 189e k pa stanowi, iż w przypadku gdy do naruszenia prawa d oszło wskutek działania siły wyższej, strona nie podlega ukaraniu. Zważywszy na podnoszony w odwołaniu zarzut naruszenia cytowanego przepisu, warto na wstępie przytoczyć tezy wyroków Sądów. I tak, w wyroku z 9 lutego 2023 r. (sygn. akt II OSK 327/20) Nacz elny Sąd Administracyjny stwierdził, że „ W myśl art. 189e KPA, w przypadku gdy do naruszenia prawa doszło wskutek działania siły wyższej, strona nie podlega ukaraniu. Siła wyższa to zdarzenie zewnętrzne w stosunku do podmiotu obowiązanego, co oznacza, że pozostaje ono poza kontrolą tego podmiotu, który nie ma żadnego wpływu na jego wystąpienie i skutki. Jest to zdarzenie nadzwyczajne, wyjątkowe, któremu nie można zapobiec i którego nie da się przewidzieć w świetle aktualnego stanu wiedzy i doświadczenia ż yciowego. Pojęcie to ulega subiektywizacji, zarówno gdy chodzi o wskazane wyżej elementy obiektywne, takie jak zewnętrzność, niemożność przewidzenia i zapobieżenia zdarzeniu, jak również wymóg, aby podmiot obowiązany, pomimo dochowania najwyższej starannoś ci, nie mógł zapobiec zdarzeniu i jego skutkom. Zgodnie z teorią obiektywną, do zdarzeń objętych kategorią siły wyższej zalicza się zdarzenia zewnętrzne w stosunku do przedsiębiorstwa, którego działalność jest rozpatrywana jako przyczyna szkody.”. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 4 stycznia 2023 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 16/22) zauważa, że „ Przepis art. 189e KPA wyłącza możliwość ukarania strony jedynie w bardzo szczególnej sytuacji, jaką jest siła wyższa. Za siłę wyższą jest uzn awane wyłącznie zdarzenie charakteryzujące się trzema następującymi cechami: zewnętrznością, niemożliwością jego przewidzenia oraz niemożliwością zapobieżenia jego skutkom. Siła wyższa wyznacza granicę odpowiedzialności na zasadzie ryzyka. Dominuje koncepc ja obiektywna siły wyższej rozumianej jako zdarzenie zewnętrzne, o charakterze nadzwyczajnym, przejawiającym się w nieznacznym stopniu prawdopodobieństwa jego wystąpienia oraz o charakterze przemożnym, polegającym na niemożności jego opanowania i zapobieże nia jego skutkom na istniejącym w danej chwili poziomie rozwoju wiedzy i techniki. Zwykle przejawem tak rozumianej vis maior są katastrofy żywiołowe: trzęsienia ziemi, powodzie lub huragany. Za siłę wyższą mogą być także uznane zdarzenia wywołane przez czł owieka, jak: działania wojenne lub gwałtowne rozruchy, a także akty władzy publicznej, którym należy się podporządkować pod groźbą sankcji.”. Natomiast w ocenie Sądu Okręgowego – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 9 marca 2021 r. (sygn. akt XVII AmE 329/19) „ Za siłę 8 wyższą uważa się takie zdarzenie pochodzące z zewnątrz, które ma charakter nadzwyczajny (nie da się przewidzieć), a którego skutkom nie można zapobiec nawet przy dołożeniu najwyższego stopnia staranności. Chodzi tu zatem o zdarzenie, które charakteryzują trzy następujące cechy: zewnętrzność, niemożliwość jego przewidzenia oraz niemożliwość zapobieżenia jego skutkom.”. Z przytoczonych powyżej tez z orzecznictwa wynika, że pojęcie siły wyższej charakteryzują trzy cechy, a mianowicie zewn ętrzność, niemożliwość przewidzenia oraz niemożliwość zapobieżenia skutkom. Odnosząc te cechy siły wyższej do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności wyjaśnień s trony zawartych w protokole kontroli z 30 marca b r. nr NP.8361.65.2023 i piśmie z 9 maja b r., w ocenie Prezesa UOKiK , brak jest podstaw do uznania, aby w niniejszym postępowaniu zastosowanie miał przepis art. 189e k pa. Przedsiębiorca tłumaczy bowiem brak wymaganych oznaczeń na dystrybutorze warunkami atmosferycznymi, tj. ich zerwaniem przez wiatr, zaś na pistolecie wydawczym „starciem się” na skutek użytkowania. O ile obydwie sytuacje można uznać za zdarzenie zewnętrzne, o tyle absolutnie nie są one zdarzeniami nieprzewidywalnymi, których skutkom nie można zapobiec. Zjawiska t akie jak np. wiatr, deszcz, śnieg itp., są naturalnymi zjawiskami atmosferycznymi, powszechnymi w polskim klimacie. W oczywisty sposób można zapobiegać ich skutkom i czyni się to w praktyce. Analogicznie, oczywistym jest także to, że użytkowanie jakiegoś p rzedmiotu (tu pistoletu wydawczego), powoduje jego zużycie lub nawet zniszczenie, a w konsekwencji podejmuje się czynności mające na celu przedłużenie jego działania np. poprzez konserwację, naprawę, wymianę części. Warto w tym miejscu zauważyć, że poniewa ż stacja paliw nie jest samoobsługowa, to pistolet wydawczy, jak również dystrybutor, przez cały czas pozostawały pod dozorem i były w użyciu przez pracowników kontrolowanej stacji paliw i jak należy przyjąć także Przedsiębiorcy. Ponadto ponownie należy po dkreślić, że s trona została zawiadomiona o zamiarze wszczęcia kontroli 10 marca b r., a czynności podjęto 30 marca b r. Zatem s trona miała możliwość sprawdzenia prawidłowości oznakowania miejsc tankowania pojazdu paliwem alternatywnym, niezależnie od czynnoś ci codziennego dozoru i użytkowania dystrybutora i pistoletu wydawczego. W konsekwencji, zarzut naruszenia art. 189e k pa należy uznać za bezpodstawny. Wyrażona w art. 7 k pa zasada prawdy obiektywnej, stanowi że w toku postępowania organy administracji publ icznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Innymi sło wy postępowanie administracyjne oparte jest na zasadzie prawdy obiektywnej, co oznacza, że celem postępowania jest ustalenie tej prawdy w oparciu o fakty i okoliczności udowodnione. Dotarcie do prawdy materialnej następuje dzięki zgromadzeniu odpowiedniego materiału dowodowego, a następnie jego ocenie. Organ administracji powinien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy i wyczerpujący zgromadzono m ateriał dowodowy, a następnie dokonano jego właściwej oceny. Z kolei p rzepis art. 8 k pa, wyrażający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, nakłada na organ administracji obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego u czestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Jednocześnie organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym st anie faktycznym i prawnym. Zasada ta wyznacza zatem standardy funkcjonowania organów administracji publicznej, które powinny działać w taki sposób, aby podstawy ich działania były zrozumiałe dla obywateli, a skutki niedopełnienia obowiązków służbowych, czy niewłaściwe prowadzenie postępowania nie może działać na niekorzyść obywateli. Bez 9 wątpienia niniejsze postępowanie było prowadzone w oparciu o obowiązujące przepisy prawa zarówno materialnego, jak i procesowego, a zarazem zgodnie z utrwaloną praktyką org anów Inspekcji Handlowej. Zgodnie natomiast z art. 80 k pa, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego organ administracji public znej dokonuje oceny jego wyników. Za wyniki postępowania dowodowego należy uznać m.in. treść protokołu kontroli i inne zgromadzone w aktach sprawy dokumenty. Ich analiza w sposób jednoznaczny prowadzi do wniosku, iż 30 marca b r. na kontrolowanej stacji pal iw nie oznaczono miejsca tankowania pojazdu samochodowego w sposób jednoznacznie wskazujący na możliwość tankowania pojazdu paliwem alternatywnym danego rodzaju . Trudno jest zatem uznać, aby w niniejsze sprawie doszło do naruszenia zasad wyrażonych w art. 7 i art. 8 k pa. Podsumowując, w ocenie Prezesa UOKiK , okoliczności wskazane w treści odwołania s trony, nie stanowią przesłanek do uchylenia zaskarżonej decyzji Podlaskiego WIIH z 30 maja b r. nr NP.16.2023. W związku z powyższym, wymierzoną karę pieniężną należy wpłacić na rachunek Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Białymstoku, na numer konta wskazany w zaskarżonej decyzji , w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stała się ostateczna. Zważywszy na przedstawion e okoliczności należało postanowić, jak w sentencji. Decyzja niniejsza jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wnio sek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowo – administracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Prawo pomocy obej muje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. 10 Podstawa prawna pouczenia art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 i 803) ; § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami (Dz. U. z 2021 r. poz. 535). z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Joanna Jankowska - Kuć Dyrektor Departamentu Inspekcji Han dlowej /podpisano elektronicznie/ Otrzymują: 1) [XXX] 2) Podlaski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej 3) a / a