I FSK 231/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu 5 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lutego 2025 r. sygn. akt I FSK 231/22 w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 22 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 521/21 w sprawie ze skargi Gminy C. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 15 lutego 2021 r. nr 0114-KDIP4-1.4012.603.2020.2.DP w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lutego 2025 r. sygn. akt I FSK 231/22 w ten sposób, że w miejsce fragmentu uzasadnienia od słów "3.1. Sformułowanymi w skardze kasacyjnej zarzutami pełnomocnik organu odwoławczego zwalcza" (str. 11 uzasadnienia) do słów "czynności radców prawnych(Dz. U. z 2018 r., poz. 265 z późn. zm.)." (str. 16 uzasadnienia) wpisać: "[...]"

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 7 lutego 2025 r. sygn. akt I FSK 231/22 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako Dyrektor KIS, Organ interpretacyjny) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 22 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 521/21 w sprawie ze skargi Gminy C. (dalej jako gmina) na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 15 lutego 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę Gminy, obciążając Gminę kosztami postępowania kasacyjnego. W sporządzonym uzasadnieniu do powyższego wyroku, w zakresie od pkt 3.1. do 3.11. uzasadnienia doszło do "wklejenia" rozważań prawnych z innej sprawy zawisłej przed tutejszym sądem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Orzeczenie podlegało sprostowaniu w zakresie wskazanym sentencją postanowienia. Sprostowanie orzeczenia służy przywróceniu rzeczywistej woli organu sądowego, ilekroć zachodzi niezgodność między wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie. Sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone w art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a. Jak wynika z tego przepisu – przedmiotem sprostowania mogą być niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe lub też inne oczywiste omyłki. Analiza tego przepisu pozwala stwierdzić, że wszystkie wymienione wady musi charakteryzować oczywistość. W niniejszej sprawie, na skutek błędu pracownika tutejszego Sądu doszło do scalenia części historycznej uzasadnienia (obejmującej zreferowanie dotychczasowego przebiegu postępowania i skargi kasacyjnej) sporządzonego do niniejszej sprawy z rozważaniami prawnymi (część po "Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:") z innej rozstrzygniętej sprawy obejmującej zupełnie inny przedmiot rozpoznania. Właściwe dla niniejszej sprawy rozważania prawne zostały sporządzone i zaaprobowane przez członków składu orzekającego w oddzielnym dokumencie elektronicznym i przygotowane przed faktycznym podpisaniem ostatecznie wydrukowanego uzasadnienia. Nie ulega wątpliwości, że niefortunnie zamieszone w wydrukowanym uzasadnieniu fragmenty rozważań prawnych dotyczące problematyki masy upadłości na przecięciu z prawem bankowym nie mają nic wspólnego z zawisłą sprawą dotyczącą rozliczeń gminy w ramach kwestii współczynnika proporcji – a tym samym, że znalazły się w ostatecznie wydrukowanym uzasadnieniu na skutek omyłki. Nie ulega wątpliwości, że skład orzekający w niniejszej sprawie zapoznał się z właściwą sprawą i deliberował nad jej prawidłowym przedmiotem, o czym świadczy chociażby przeprowadzona w sprawie rozprawa. Prawidłowe brzmienie zastępowanego fragmentu winno brzmieć następująco: "[...]" Jakkolwiek obszerny jest prostowany fragment uzasadnienia, to zdaniem tutejszego sądu nosi on znamiona oczywistej omyłki pisarskiej w myśl art. 156 § 1 p.p.s.a. i podlega sprostowaniu w trybie § 2 tego przepisu. Błąd wyniknął bowiem wskutek oczywistej omyłki w elektronicznej edycji treści uzasadnienia przed wydrukiem i omyłkowym wklejeniu fragmentu uzasadnienia z innej sprawy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.