I GSK 1022/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. Sp. z o.o. w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 2698/24 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. w W. na czynności Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego w przedmiocie negatywnej rekomendacji wniosku o przyznanie wsparcia finansowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 6 lutego 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2698/24, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę H. Sp. z o.o. w W. (skarżąca kasacyjnie, Spółka) na czynności Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego (organ, Szef CBA) w przedmiocie negatywnej rekomendacji wniosku o przyznanie wsparcia finansowego. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że ww. Spółka, powołując się na art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wniosła skargę na czynności Szefa CBA, polegające na wygenerowaniu pism (z 25 kwietnia 2024 r., nr M-III-3539/2024 i nr M-lll-3537/2024, podtrzymujących stanowisko wyrażone w pismach z 16 lipca 2020 r., 25 stycznia 2021 r i 12 października 2021 r.) w przedmiocie negatywnej rekomendacji wniosku o przyznanie wsparcia finansowego. Skarżąca wniosła o: 1) rozpoznanie sprawy na rozprawie, 2) uchylenie tych aktów, względnie stwierdzenie ich nieważności, 3) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, 4) udzielenie zabezpieczenia przez wstrzymanie wykonalności tych stanowisk i zwrócenie się do CBA o niegenerowanie nowych takich pism i niedystrybuowanie ich do czasu wyjaśnienia sytuacji. Skarżąca podniosła w szczególności, że pisma CBA przedstawiały ją w negatywnym świetle przed Polskim Funduszem Rozwoju (PFR), który inspirowany tymi pismami pozbawiał skarżącą wsparcia z Tarczy Finansowej 1 i 2. W odpowiedzi na skargę, Szef CBA wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na to, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Podniósł w szczególności, że wniesiona skarga dotyczy czynności funkcjonariuszy Departamentu Analiz CBA, podejmowanych w związku z realizacją ustawowych zadań CBA, do których - na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 184 ze zm.; dalej: ustawa o CBA) należy m.in. rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie przestępstw pozostających w związku z korupcją lub działalnością godzącą w interesy ekonomiczne państwa. Wskazał, że w ramach postępowań prowadzonych przez CBA nie podejmuje się czynności procesowych prowadzących do przyznania stronie prawa lub nałożenia na nią obowiązku, lecz zmierza się do wykrycia określonych nieprawidłowości. Postępowania te nie są więc postępowaniami administracyjnymi, kończącymi się przez wydanie decyzji administracyjnej, ani wydanie innych niż decyzje lub postanowienia aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tym samym nie można ich zakwalifikować do kategorii działań podlegających kontroli sądowej. W pismach procesowych z dnia 22 października 2024 r. (stanowiących replikę na odpowiedź na skargę) skarżąca podtrzymała skargę. Stwierdziła, że przedmiotem skargi nie są czynności operacyjno-rozpoznawcze, ani kontrola operacyjna i w związku z tym orzeczenia cytowane w odpowiedzi na skargę są bezprzedmiotowe. Wskazała, skargi są opinie/rekomendacje/stanowiska organu, które władczo i inkwizycyjnie. że przedmiotem z naruszeniem gwarancji procesowych zdyskwalifikowały skarżącą ze starań o wsparcie w ramach rządowego programu pomocowego oraz zdyskredytowały skarżącą przed wszystkimi organami stosującymi prawo w tej sprawie. Zdaniem skarżącej, nie można mówić, że pisma organu nie wpłynęły na jej prawa i obowiązki i że nie był to wpływ władczy. W ocenie skarżącej, aby na nowo otworzyć jej drogę do starań o należne wsparcie, Sąd powinien uchylić zaskarżone akty organu, które dla PFR wywołują efekt mrożący, podczas gdy, jak wynika z okoliczności, nie wiadomo co tak naprawę jest ich podstawą faktyczno-prawną, jaka jest ich faktyczna konkretność i czy przypadkiem nie są skutkiem tylko czyjegoś błędu lub nieprawidłowej interpretacji. WSA w Warszawie uznał, że przedmiotowa skarga na powyższe czynności CBA nie należy do żadnej kategorii spraw, które mieszczą się w zakresie objętym kognicją sądu administracyjnego i z tego względu podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie było niedopuszczalne. Sąd I instancji wskazał, że ze skargi i z pism procesowych skarżącej z 22 października 2024 r. oraz z odpowiedzi na skargę i załączonych do niej akt wynika, że w tej sprawie skarżąca wniosła skargę na czynności Szefa CBA (wyrażone w pismach wskazanych w skardze), polegające na rekomendowaniu PFR - w ramach osłony antykorupcyjnej Tarczy Finansowej tego Funduszu, zgodnie z zawartą umową o wymianie informacji - niewypłacanie lub nieumarzanie wypłaconych już subwencji finansowych ze środków publicznych z uwagi na zwiększone ryzyko wystąpienia przestępstw korupcyjnych, ekonomicznych lub prania pieniędzy, a także zagrożeń dla interesu ekonomicznego państwa i ryzyka wykorzystania udzielonych środków finansowych w sposób niezgodny z celem i regulaminem programu Tarcza Finansowa PFR. W szczególności w pismach z 25 kwietnia 2024 r. CBA poinformowało PFR, że ówcześnie identyfikował po stronie Skarżącej zwiększone ryzyko wykorzystania subwencji finansowej PFR niezgodnie z celem i regulaminem programu. W ocenie Sądu I instancji nie ulega wątpliwości, że wskazane wyżej czynności CBA nie są decyzjami lub postanowieniami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. (choćby z tego powodu, że nie zostały wydane w toku postępowania administracyjnego, ani egzekucyjnego lub zabezpieczającego). Z oczywistych względów nie mogą być one także uznane za żaden z aktów określonych w art. 3 § 2 pkt 4a-7 p.p.s..a (mając na uwadze literalną wykładnię tych przepisów w zestawieniu z istotą zaskarżonych czynności). WSA w Warszawie stwierdził, że nie istnieje przepis materialnego prawa administracyjnego określający uprawnienie lub obowiązek skarżącej, których realizacja wymagałaby ich ustalenia, stwierdzenia lub potwierdzenia zaskarżonymi czynnościami CBA. Wyjaśnił, że kwestionowane przez skarżącą czynności CBA zostały podjęte na podstawie umowy między tą służbą specjalną a PFR zawartej w celu ograniczenia ryzyka nadużyć programów realizowanych przez PFR, czemu ma służyć weryfikacja wnioskodawców przez CBA, której efektem są przekazywane PFR przez tę służbę specjalną informacje o konkretnych wnioskodawcach, co do których zachodzi uzasadnione podejrzenie wystąpienia jakiegokolwiek rodzaju nadużyć lub ryzyka wykorzystania przez wnioskodawcę wsparcia finansowego w sposób niezgodny z warunkami programów lub decyzjami Komisji Europejskiej oraz poprzedzającymi je wnioskami skierowanymi przez Rzeczpospolitą Polską do Komisji Europejskiej w odniesieniu do pomocy publicznej udzielanej w ramach programów, a także informacje o osobach które uczestniczą w ocenie wniosków składanych do PFR przez wnioskodawców, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie co do istnienia konfliktu interesów. W umowie określono też, że specyfika lub zakres wykonywanych przez CBA zadań uzasadnia udostępnienie informacji w zakresie i na zasadach określonych w tejże umowie. W konsekwencji, WSA w Warszawie uznał, że podstawy zaskarżonych czynności CBA nie stanowiły przepisy materialnego prawa administracyjnego, ani czynności te nie stanowiły potwierdzenia, ustalenia czy stwierdzenia obowiązku lub uprawnienia skarżącej, który wynikałby z przepisów materialnego prawa administracyjnego. Stwierdził ponadto, że zaskarżone czynności nie zostały przez ustawodawcę poddane kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie przepisu ustawy innej niż p.p.s.a. H. Sp. z o.o. w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła skargę kasacyjną od ww. postanowienia WSA w Warszawie z dnia 6 lutego 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2698/24, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1. art. 58 § 1 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie; 2. art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 45 Konstytucji RP (t.j. Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483) poprzez ich niezastosowanie polegające na zamknięciu skarżącemu drogi do sądowej kontroli poczynań administracji publicznej w sprawie indywidualnej wobec skarżącego, dotykającej jego praw i obowiązków i de facto wyłączającej skarżącemu wszelkie gwarancje procesowe mimo niezbywalnego charakteru tych gwarancji; 3. art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłową wykładnię; 4. art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i niedostrzeżenie istoty sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w jej petitum. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Szef CBA reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że skarga kasacyjna, pomimo zawartego w niej wniosku o rozpoznanie na rozprawie, została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Ponieważ zaskarżone rozstrzygnięcie stanowi tego rodzaju postanowienie, a Sąd nie jest związany w tym zakresie wnioskiem strony, czyli ma w tym zakresie swobodę wyboru, to uwzględniając zasadę szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania (art. 7 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw bowiem postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3)postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4)inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej: k.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 i 2760; dalej: O.p.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 615, z późn. zm.; dalej: ustawa o KAS), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż w niniejszej sprawie zaskarżone czynności Szefa CBA nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Należy zwrócić uwagę, że powyższy przepis odnosi się do innych aktów dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, które należy ograniczyć do przepisów materialnego prawa administracyjnego, które wyłączają dopuszczalność wydania decyzji lub postanowienia, wymagają jednak od organu wykonującego administrację publiczną potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku. Decyzja administracyjna jest oświadczeniem woli organu, zaś inne akty lub czynności mają charakter niejednolity i według niektórych poglądów doktryny są oświadczeniami wiedzy (B. Adamiak. Z problematyki właściwości sądów administracyjny (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), ZNSA z 2006 r., z 2 (5), str. 9 - 13). Ratio legis ww. regulacji prawnej, rozszerzającej kontrolę sądu administracyjnego poza sferę decyzji lub postanowień, jest wiązane z umożliwieniem sądowej kontroli również takich działań administracji publicznej, które dotyczą praw i obowiązków obywateli i innych podmiotów w sferze publicznej, oraz z potrzebą zapewnienia im gwarancji procesowych w ich relacjach z organami administracji publicznej i w zakresie zadań realizowanych przez te organy (T. Woś (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, T. Woś (red.). Wydanie 5. Warszawa 2012, s. 69 - 70). Tym samym obywatele i inne podmioty konkretnych uprawnień lub obowiązków mają zapewnioną ochronę w drodze sądowej w sytuacji, gdy odnoszący się do nich akt lub czynność ma cechy określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zdaniem NSA, zaskarżone czynności Szefa CBA nie są aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej, dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Słusznie Sąd I instancji stwierdził, że podstawy zaskarżonych czynności CBA nie stanowiły przepisy materialnego prawa administracyjnego, ani czynności te nie stanowiły potwierdzenia, ustalenia czy stwierdzenia obowiązku lub uprawnienia skarżącej, który wynikałby z przepisów materialnego prawa administracyjnego, choćby z tego powodu, że nie zostały wydane w toku postępowania administracyjnego, ani egzekucyjnego lub zabezpieczającego. Zgodnie bowiem z tym przepisem, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (...). Z ugruntowanego już stanowiska doktryny i orzecznictwa odnoszącego się do określonych przywołanym przepisem przesłanek warunkujących właściwość sądów administracyjnych w sprawach z tego rodzaju skarg – przywołanego przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia – wynika, że za akty lub czynności, o których mowa w 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. należy uznać te, które podejmowane są poza postępowaniem jurysdykcyjnym z właściwą mu formą decyzji lub postanowienia (por. pogląd wyrażony w uchwale NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. I OPS 3/07, zgodnie z którym z przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wynika, że wolą ustawodawcy było objęcie kontrolą sądu administracyjnego tych prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych, w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia. Akt lub czynność podejmowane są w sprawie indywidualnej w tym znaczeniu, że jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny (uprawnienie lub obowiązek), którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego; por. też: J.P. Tarno, W. Chróścielewski, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2011, s. 375; R. Stankiewicz, Inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej jako przedmiot kontroli sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), Przegląd Prawa Publicznego 2010, nr 11, s. 41; postanowienia NSA: z dnia 12 marca 1998 r., sygn. akt II SA 1247/97, z dnia 28 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 1756/06 oraz z dnia 30 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 1784/06; B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2006, nr 2, s. 18 – 19, Z. Kmieciak, Glosa do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07, Orzecznictwo Sądów Polskich 2008, z. 5, poz. 51; Z. Kmieciak, Efektywność sądowej kontroli administracji publicznej, Państwo i Prawo 2010, z. 11, s. 29). Jakkolwiek możliwe jest przy tym, że mimo iż sprawa należy do zakresu działania organów administracji, to jednak podlega załatwieniu w innej formie niż decyzja, albo jakkolwiek mając charakter administracyjny nie wymaga konkretyzacji (rozstrzygnięcia) w formie decyzji albowiem dane uprawnienie lub obowiązek wynika wprost z ustawy (lub wydanego na jej podstawie aktu normatywnego), albo mając charakter administracyjny nie jest objęta w ogóle regulacją administracyjnoprawną, albo nie mając charakteru administracyjnego, lecz cywilnoprawny, jest "załatwiana" nie formie decyzji administracyjnej – a to z uwagi na brak podstaw prawnych zobowiązujących i jednocześnie uprawniających organ administracji do wydania decyzji w sferze stosunków cywilnoprawnych – lecz w formie umowy lub jednostronnej czynności cywilnoprawnej (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt II GSK 2175/17). Według Naczelnego Sadu Administracyjnego, taki właśnie cywilnoprawny charakter miały zaskarżone czynności Szefa CBA, które jak słusznie wskazał Sąd I instancji podjęte zostały na podstawie umowy między tą służbą specjalną a PFR zawartej w celu ograniczenia ryzyka nadużyć programów realizowanych przez PFR, czemu ma służyć weryfikacja wnioskodawców przez CBA, której efektem są przekazywane PFR przez tę służbę specjalną informacje o konkretnych wnioskodawcach, co do których zachodzi uzasadnione podejrzenie wystąpienia jakiegokolwiek rodzaju nadużyć lub ryzyka wykorzystania przez wnioskodawcę wsparcia finansowego w sposób niezgodny z warunkami programów lub decyzjami Komisji Europejskiej oraz poprzedzającymi je wnioskami skierowanymi przez Rzeczpospolitą Polską do Komisji Europejskiej w odniesieniu do pomocy publicznej udzielanej w ramach programów, a także informacje o osobach które uczestniczą w ocenie wniosków składanych do PFR przez wnioskodawców, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie co do istnienia konfliktu interesów. W umowie określono też, że specyfika lub zakres wykonywanych przez CBA zadań uzasadnia udostępnienie informacji w zakresie i na zasadach określonych w tejże umowie. Czynności służbowe wykonywane przez funkcjonariuszy CBA na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym nie mogą zostać zaliczone do postępowania administracyjnego mającego na celu przeprowadzenie, w stosunku do podmiotu pozostającego na zewnątrz organu administracji, postępowania wyjaśniającego, w wyniku którego następuje konkretyzacja praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa materialnego. Wbrew stanowisku skarżącej Spółki, czynności te nie były czynnościami z zakresu administracji publicznej, dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Za niezasadne należało zatem uznać zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej, dotyczące naruszenia art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. art. 58 § 1 p.p.s.a., a także art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 45 Konstytucji RP oraz art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.