I GSK 1457/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Juszyńska po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 1853/25 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w L. na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia 29 maja 2025 r. nr DWI.SK2.550.5.2024(20) w przedmiocie negatywnej oceny projektu oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 31 lipca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1853/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej powoływana jako skarżąca, spółka) na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej powoływana także jako PARP, organ) z 29 maja 2025 r. nr DWI.SK2.550.5.2024(20) w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny projektu. Zaskarżone rozstrzygnięcie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Spółka złożyła wniosek o dofinansowanie projektu zatytułowanego "[...]", realizowanego w ramach Programu Fundusze Europejskie dla Nowoczesnej Gospodarki, Priorytet I Wsparcie dla Przedsiębiorców, Ścieżka [...], nabór [...]. Pismem z 29 kwietnia 2024 r. PARP poinformowała spółkę o pozytywnej ocenie projektu i wyborze do dofinansowania. Pismem z 4 listopada 2024 r. skarżąca spółka zwróciła się z wnioskiem o udzielenie informacji na jakim etapie znajduje się proces podpisywania umowy o dofinansowanie. Pismem z 6 grudnia 2024 r. PARP poinformowała spółkę o skierowaniu projektu do ponownej oceny na podstawie art. 61 ust. 8 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz. U. z 2022 r. poz. 1079 ze zm.; zwanej dalej: "ustawą wdrożeniową"), w zakresie kryteriów: (1) Kryteria obligatoryjne dla modułu B+R: "Istota modułu", "Potencjał do realizacji modułu", "Potencjał do wdrożenia wyników modułu", "Budżet modułu", "Wskaźniki modułu"; (2) Kryteria obligatoryjne wspólne dla Projektu: "Projekt obejmuje moduł obligatoryjny", "Zdolność wnioskodawcy do finansowej realizacji projektu", "Zgodność z zakresem naboru", "Projekt spełnia horyzontalne zasady równości szans i niedyskryminacji", "Projekt spełnia zasadę zrównoważonego rozwoju". PARP podała, że na podstawie dostarczonych przez spółkę wyjaśnień, na etapie przygotowywania umowy o dofinansowanie, powzięła informację o okolicznościach mogących mieć wpływ na wynik oceny projektu, przekazany spółce w piśmie z 29 kwietnia 2024 r. Organ wskazał, że ocena projektu prowadzona będzie zgodnie z § 6 Regulaminu wyboru projektów. Pismem z 25 marca 2025 r. PARP poinformowała spółkę, że w wyniku ponownej oceny projektu, dokonanej przez Komisję Oceny Projektów (zwaną dalej: "KOP"), wniosek nie został wybrany do dofinansowania, ponieważ ustalono, że nie spełnia on następujących kryteriów oceny: 1) Kryteria obligatoryjne dla modułu B+R: "Istota modułu", "Potencjał do realizacji modułu", "Wskaźniki modułu", "Budżet modułu"; 2) Kryteria obligatoryjne wspólne dla projektu: "Projekt spełnia zasadę zrównoważonego rozwoju", "Projekt obejmuje moduł obligatoryjny". Spółka zaskarżyła w proteście wszystkie negatywnie ocenione kryteria oraz podniosła zarzut naruszenia art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej w zw. z § 9 pkt 3 regulaminu konkursu. W piśmie z 29 maja 2025 r. PARP poinformowała spółkę, że protest nie został uwzględniony, podtrzymując stanowisko, że projekt nie spełnił kryteriów oceny wskazanych z piśmie z 25 marca 2025 r. W uzasadnieniu organ szczegółowo opisał poszczególne kryteria oraz wskazał z jakich przyczyn, zdaniem PARP wniosek nie spełniał poszczególnych kryteriów. Jednocześnie uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej i § 9 pkt 3 Regulaminu konkursu, z których nie wynika, że Instytucja Pośrednicząca musi powziąć nową wiedzę, nieznaną przed pierwotną oceną, aby skierować wniosek do ponownej oceny. W każdym przypadku gdy wystąpią okoliczności mogące mieć wpływ na negatywny wynik oceny projektu IP jest zobowiązana do skierowania wniosku do ponownej oceny. Wskazanym na wstępie wyrokiem, WSA w Warszawie oddalając skargę podkreślił, że sądowa ocena legalności przeprowadzonej ponownej oceny projektu dokonanej przez PARP jak i procedury odwoławczej sprowadza się do zbadania zgodności postępowania PARP z prawem, w tym w szczególności z ustawą wdrożeniową i regulaminu wyboru projektów w ramach Programu: Fundusze Europejskie dla Nowoczesnej Gospodarki, Działanie Ścieżka [...], Priorytet 1. Wsparcie dla Przedsiębiorców, Nabór [...] (dalej: regulamin wyboru projektów), w tym Kryteriami wyboru projektów (dalej: kryteria wyboru). Odwołując się do orzecznictwa wypracowanego na podstawie art. 52 ust. 2 poprzednio obowiązującej ustawy wdrożeniowej, tj. ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 818 ze zm.) sąd wskazał, że jednolicie przyjmowało się, że ocena projektu jest możliwa aż do momentu podpisania umowy. Instytucja zarządzająca nie tylko jest uprawniona, ale i zobowiązana do weryfikacji dokonanej uprzednio pozytywnej oceny projektu w aspekcie jej zgodności z kryteriami wyboru projektów. Ustalenie podczas tej weryfikacji, że projekt, mimo pozytywnego przejścia wszystkich etapów jego oceny nie spełnia kryteriów mających zastosowanie dla danego programu (działania) obliguje instytucję zarządzającą do niezakwalifikowania badanego projektu do dofinansowania, czy też do odmowy podpisania umowy o dofinansowanie Stanowisko to zachowuje aktualność w odniesieniu do powołanego przez organ przepisu art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej. Sąd pierwszej instancji zwrócił dodatkowo uwagę, że jedynym warunkiem zastosowania tego przepisu jest powzięcie przez właściwą instytucję wiedzy o okolicznościach mogących mieć negatywny wpływ na wynik oceny projektu, przy czym ustawodawca nie precyzuje czy chodzi o negatywny wpływ na ocenę formalną czy też ocenę merytoryczną. Godzi się zatem przyjąć, że każda okoliczność mogąca mieć negatywny wpływ na wynik oceny projektu uprawnia organ do skierowania wniosku do ponownej oceny. Zdaniem sądu pierwszej instancji, wbrew zapatrywaniu autora skargi, na gruncie art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej, nie ma również podstaw, by doszukiwać się obowiązku organu do wskazywania (ani tym bardziej wykazywania) okoliczności, o których powziął wiedzę, a które mogą mieć negatywny wpływ na wynik oceny projektu. Przepis ten nakazuje jedynie poinformować wnioskodawcę o fakcie skierowania projektu do ponownej oceny, natomiast nie nakłada nań innych obowiązków informacyjnych w tym zakresie. Zdaje się to być zresztą uzasadnione, gdyż wiedza o tego rodzaju okolicznościach może być powzięta przez właściwą instytucję z różnych źródeł, np. na skutek informacji ujawnionych w śledztwie czy w raportach organów kontrolnych, w tym o klauzulach niejawnych. W realiach kontrolowanej sprawy okolicznością, o której mowa w art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej była powzięcie przez PARP, na etapie przygotowania do podpisania umowy o dofinansowanie, wątpliwości co do prawidłowości pierwotnej oceny wobec stwierdzonych licznych, istotnych uchybień w tej ocenie. Sąd pierwszej instancji, wskazując na przepisy ustawy wdrożeniowej mające zastosowanie w kwestii zasad oceny wniosków oraz to, że oceny tej dokonuje się w procedurze konkursowej uznał dokonaną przez PARP ponowioną ocenę projektu za niewadliwą w znaczeniu formalnoprawnym. Organ dochował procedury wynikającej z ustawy wdrożeniowej, a także Regulaminu i jego załączników, a zajęte przezeń stanowisko, oparte na ocenie członków KOP oraz eksperta zewnętrznego, powołanego na etapie rozpatrywania protestu jest kompletne, spójne, zgodne z logiką i adekwatne do opisów spornych kryteriów w stopniu wystarczającym do akceptacji negatywnej oceny eksperckiej w tym zakresie. Analiza, przedstawionego w zaskarżonej informacji o rozstrzygnięciu protestu, uzasadnienia negatywnej oceny projektu skarżącej w zakwestionowanych kryteriach w kontekście opisu tych kryteriów zawartych w dokumentacji konkursowej (regulaminie wyboru projektów, kryteriach wyboru projektów, instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie), jest prawidłowa pod względem formalnoprawnym, gdyż odwołuje się ona do warunków wynikających wprost z dokumentacji konkursowej (przytoczonego wyżej opisu kryteriów wyboru projektów) i nie wykracza poza wymagania wynikające z dokumentacji konkursowej. Uzasadnienie informacji o rozstrzygnięciu protestu odnosi się wyczerpująco do wszystkich zarzutów sformułowanych w proteście i drobiazgowo je analizuje. Ocenie tej nie sposób też zarzucić dowolności, czy też braku oparcia w obowiązujących regulacjach, gdyż uzasadnienie oceny zaskarżonych kryteriów jest rzeczowe, bardzo szczegółowe i logicznie poprawne. Organ, kwestionując kompletność informacji podanych przez stronę we wniosku, wskazuje na konkretne braki odwołując się do wiedzy fachowej, podważającej założenia przyjęte przez stronę we wniosku. W rozpoznawanej sprawie skarżąca w istocie prowadzi polemikę z merytoryczną oceną ekspertów, a tymczasem zakres kompetencji sądu przy rozpoznawaniu skargi w przypadku nieuwzględnienia protestu nie obejmuje badania merytorycznej strony (fachowości) ocen ekspertów, tylko ocenę prawidłowości przeprowadzenia postępowania konkursowego pod względem formalnoprawnym. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej weryfikacji oceny projektu dokonanej przez ekspertów z danej dziedziny, bada natomiast, czy organ prawidłowo uznał, że treść wniosku w części zakwestionowanej nie odpowiada wskazanym kryteriom oceny, a także czy kryteria te odpowiadają wyznaczonym w ustawie standardom (por. wyrok NSA o z 7 sierpnia 2014 r. sygn. II GSK 1711/14; por. także J. Jaśkiewicz, Zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Komentarz, LEX/el. 2014). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła spółka, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: a. art. 61 ust. 8 ustawy z 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (dalej ustawa wdrożeniowa) oraz art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie, że PARP w wyniku skierowania projektu do ponownej oceny miała podstawy do negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie pomimo braku zrealizowania w sprawie przesłanek (art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej) pojawienia się nieznanych wcześniej okoliczności uzasadniających skierowanie projektu do ponownej oraz oparcie się przez PARP w zakresie skierowania do ponownej oceny na odmiennej interpretacji faktów wcześniej znanych co doprowadziło do błędnego oddalenia skargi skarżącego kasacyjnie; b. art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej oraz art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie, że PARP w wyniku skierowania projektu do ponownej oceny miała podstawy do negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie pomimo wykroczenia przez PARP poza zakres przekazania projektu do ponownej oceny wyłącznie w stosownym zakresie co przejawiało się w negatywnej ocenie projektu z przyczyn innych niż wskazane w piśmie o skierowaniu do ponownej oceny co doprowadziło do błędnego oddalenia skargi skarżącego kasacyjnie; c. art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej oraz art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie, że PARP w wyniku skierowania projektu do ponownej oceny miała podstawy do negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie pomimo braku spójności stanowiska PARP w zakresie przyczyn skierowania projektu do ponownej oceny wskazywanych w prowadzonej korespondencji (przy wymogu skierowania do ponownej oceny w stosownym zakresie) co świadczy o braku rzetelności PARP i pozorności przyczyn skierowania wniosku do ponownej oceny co doprowadziło do błędnego oddalenia skargi skarżącego kasacyjnie; d. art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej oraz art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie, że PARP w wyniku skierowania projektu do ponownej oceny miała podstawy do negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie pomimo braku jednoznacznego wyjaśnienia w piśmie o skierowaniu do ponownej oceny przyczyn ponownej oceny oraz następnie negatywnej oceny wniosku z innych przyczyn niż dotyczące skierowania do ponownej oceny (przy wymogu skierowania do ponownej oceny w stosownym zakresie) co doprowadziło do błędnego oddalenia skargi skarżącego kasacyjnie; e. naruszenie art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. § 9 pkt 3 Regulaminu Konkursu poprzez ich niewłaściwe niezastosowanie i w konsekwencji oddalenie skargi skarżącego kasacyjnie, mimo że PARP - mający obowiązek działania także w zgodzie z ustanowionym przez niego Regulaminem Konkursu - dopuścił się zwłoki w poinformowaniu skarżącego o przekazaniu jego projektu do ponownej oceny, mimo obowiązku "niezwłocznego" poinformowania skarżącego o podjęciu takiej decyzji; f. art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że ponowna ocena projektu skarżącego dokonana została w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny podczas gdy ocena ekspertów zawiera kardynalne błędy dokonanej oceny pod kątem technicznym i merytorycznym, w związku z czym nie mogła zostać uznana za rzetelną. Wskazując na powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie, zasądzenie od PARP na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, PARP wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W piśmie z 24 listopada 2025 r. spółka przedstawiła swoje stanowisko podsumowujące w sprawie. Pismem z 2 grudnia 2025 r. organ ustosunkował się do stanowiska spółki zawartego w piśmie z 24 listopada 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionej podstawy. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40). Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Skarżąca spółka oparła zarzuty skargi kasacyjnej jedynie na postawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a czyli naruszenia przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię a w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie. Istota sporu w niniejszej sprawie, na etapie skargi kasacyjnej, sprowadzała się do trzech kwestii – wystąpienia przesłanek do skierowania projektu do ponownej oceny, braku precyzyjnego wskazania zakresu, w jakim projekt powinien być ponownie oceniony oraz dopuszczenia się zwłoki przez organ w poinformowaniu spółki o przekazaniu projektu do ponownej oceny. Na tym tle skarżąca kasacyjnie spółka sformułowała zarzuty naruszenia art. 61 ust. 8 w zw. z art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej oraz art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z § 9 pkt 3 regulaminu konkursu. Powyższe zarzuty są ze sobą funkcjonalnie powiązane dlatego też należało je rozpoznać łącznie. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie spółki, wykładnia przepisu art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej dokonana przez sąd pierwszej instancji, nie jest nieprawidłowa. Zgodnie z ww. przepisem jeżeli właściwa instytucja po wybraniu projektu do dofinansowania, a przed zawarciem umowy o dofinansowanie projektu albo podjęciem decyzji o dofinansowaniu projektu poweźmie wiedzę o okolicznościach mogących mieć negatywny wpływ na wynik oceny projektu, ponownie kieruje projekt do oceny w stosownym zakresie, o czym informuje wnioskodawcę. Przepisy rozdziału 14 i rozdziału 16 stosuje się odpowiednio. Z powyższej regulacji wynika, że instytucja zarządzająca jest zobowiązana skierować projekt do KOP w celu ponownej oceny spełniania tych kryteriów wyboru, co do których pojawiły się wątpliwości po stronie instytucji i poinformować o tym fakcie wnioskodawcę. Wbrew stanowisku spółki, z powyższego przepisu nie można wyprowadzić wniosku, że wiedza o okolicznościach mogących mieć negatywny wpływ na wynik oceny musi być nowa i nieznana organowi przed wcześniejszą pozytywną oceną projektu. Gdyby wolą ustawodawcy było wprowadzenie takiego warunku to taki zapis wprost znalazły się w tym przepisie, bądź też w ustawie znalazłoby się odesłanie do odpowiedniego stosowania art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. regulującego przesłankę wznowienia zakończonego postępowania w sprawie z uwagi na wyjście na jaw nowych dowodów lub okoliczności nieznanych organowi. Oznacza to, że każda wiedza, nawet oparta na dotychczas przedłożonych dokumentach, jeżeli stanowi uzasadnioną wątpliwość co do rzetelności przeprowadzonej dotychczas oceny, może stanowić podstawę do skierowania danego projektu do ponownej oceny. Słusznie wskazał sąd pierwszej instancji, że ocena projektu przez instytucję jest możliwa aż do podpisania umowy. Jak stanowi art. 43 ustawy wdrożeniowej, wybrany do dofinansowania może zostać wyłącznie projekt spełniający kryteria wyboru projektów. Oznacza to, że samo umieszczenie projektu na liście projektów wybranych do dofinansowania nie stanowi wiążącego przyrzeczenia czy też zobowiązania do zawarcia umowy o dofinansowanie, zaś wnioskodawca na tym etapie nie uzyskuje roszczenia do zawarcia umowy o dofinansowanie (zob. wyrok NSA z 20 lipca 2011 r. sygn. akt II GSK 1380/11, CBOSA). Właściwe instytucje mają bowiem możliwość zmiany swojej wcześniejszej decyzji, w razie wystąpienia w okresie pomiędzy akceptacją wniosku a dniem zawarcia umowy okoliczności uniemożliwiających przyznanie pomocy, czy to poprzez odmowę podpisania umowy o dofinansowanie czy też poprzez, tak jak w niniejszej sprawie, przekazania wniosku do ponownej oceny. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w treści regulaminu konkursu – w § 9 pkt 2 wskazano wprost, że warunkiem zawarcia umowy o dofinansowanie jest nie tylko umieszczenie projektu na zatwierdzonej liście projektów wybranych do dofinansowania (pkt 1) ale także spełnianie wszystkich kryteriów, na podstawie których został wybrany projekt do dofinansowania (pkt 2). W niniejszej sprawie, w wyniku ponownej oceny projektu przez Komisję Oceny Projektów oraz eksperta zewnętrznego, uznano że projekt skarżącej spółki nie spełniał wszystkich kryteriów oceny, w szczególności 1) Kryteria obligatoryjne dla modułu B+R: "Istota modułu", "Potencjał do realizacji modułu", "Wskaźniki modułu", "Budżet modułu"; 2) Kryteria obligatoryjne wspólne dla projektu: "Projekt spełnia zasadę zrównoważonego rozwoju", "Projekt obejmuje moduł obligatoryjny". Powyższa ocena słusznie została uznana przez sąd pierwszej instancji za niewadliwą, bowiem nie była ona dowolna, znajdowała oparcie w dokumentacji przedłożonej przez spółkę, zaś uzasadnienie odmowy spełnienia przez projekt poszczególnych kryteriów było rzeczowe, szczegółowe i logicznie poprawnie. Odmienne stanowisko skarżącej kasacyjnie spółki stanowi w istocie jedynie polemikę ze stanowiskiem KOP i eksperta zewnętrznego, co nie może być skutecznie kwestionowane zarzutem błędnej wykładni i nieprawidłowego zastosowania przepisu prawa materialnego. Nadmienić w tym miejscu należy, że sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że art. 52 ust. 2 poprzednio obowiązując ustawy wdrożeniowej z 11 lipca 2014 r. zawiera analogiczną regulację jak art. 61 ust. 8 obecnej ustawy wdrożeniowej, jednakże powyższe nie oznacza, że wypracowane na tle tegoż przepisu orzecznictwo nie mogło mieć znaczenia również w niniejszej sprawie. Treść art. 52 ust. 2 starej ustawy wdrożeniowej reguluje kwestie zbliżone do art. 43 i art. 61 ust. 3 obecnej ustawy wdrożeniowej, a zatem poglądy wypracowane na gruncie starego stanu prawnego zachowują swoją aktualność również w postępowaniach prowadzonych na podstawie obecnie obowiązującej ustawy wdrożeniowej. Powyższe uchybienie sądu pierwszej instancji nie miało jednak wypływu na ocenę legalności samego rozstrzygnięcia sądu, dlatego też nie mogło stanowić podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Brak było również podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi kasacyjnej odnoszących się do wykroczenia przez PARP poza zakres przekazania projektu do ponownej oceny czy też nieprecyzyjnego wskazania tegoż zakresu. Z pisma PARP z 6 grudnia 2024 r. skierowanego do skarżącej spółki wynika precyzyjny zakres w jakim projekt spółki został skierowany do ponownej oceny (jakie kryteria miały zostać ponownie ocenione) a zatem organ wskazał "stosowny zakres", w których projekt miał zostać ponownie oceniony, o czym skarżąca spółka została poinformowana. Z kolei z pisma PARP z 25 marca 2025 r. wynika które z kryteriów, w wyniku ponownej oceny projektu, dokonanej przez KOP zostały uznane za niespełniające kryteriów oceny. Kryteria ocenione negatywnie mieściły się w katalogu wskazanym w piśmie skierowanym do spółki z 6 grudnia 2024 r., a zatem nie można przyjąć, że KOP ponownie oceniając projekt wykroczyła poza "stosowny zakres" wskazany przez PARP. Owszem PARP w piśmie informującym z 6 grudnia 2024 r. nie wskazał precyzyjnie z jakich przyczyn kieruje projekt skarżącej spółki do ponownej oceny, ograniczając się ogólnie do wyjaśnień spółki i okoliczności mogących mieć wpływ na wynik oceny, jednakże w tym zakresie sąd pierwszej instancji prawidłowo wywiódł, że organ nie miał takiego obowiązku. Raz jeszcze należy podkreślić, że każda wiedza uzyskania przez organ, bez względu na źródło jej pozyskania, jeżeli stanowi uzasadnioną wątpliwość co do rzetelności przeprowadzonej dotychczas oceny, stanowi podstawę do skierowania danego projektu do ponownej oceny. W konsekwencji nie można przyjąć, że organ naruszył art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, przeprowadzając postępowanie w sposób nieprzejrzysty, nierzetelny i czy też z naruszeniem zasady bezstronności. Jednocześnie spółka nie wykazała ani nie uzasadniła w czym upatruje naruszenia przez organ zasady równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania oraz równego traktowania wnioskodawców, co czyni powyższy zarzut nieskutecznym. Brak było również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z § 9 ust. 3 regulaminu, który mówi o niezwłocznym poinformowaniu wnioskodawcy o skierowaniu projektu do ponownej oceny w stosownym zakresie. Pojęcie "niezwłocznie" nie jest doprecyzowane w przepisach prawa, zaś orzecznictwo przyjmuje, że niezwłocznie to inaczej bez "uzasadnionej zwłoki". Zatem to obiektywne okoliczności będą wpływać na to, czy organ bez uzasadnionej zwłoki poinformował spółkę o skierowaniu jej projektu do ponownej oceny czy też nie. Zdaniem NSA, w niniejszej sprawie trudno jest przyjąć, że organ naruszył wskazany przepis, bowiem tak naprawdę nie wiemy kiedy ujawniły się okoliczności wskazujące na konieczność ponownej oceny projektu a tymi były wątpliwości organu co do prawidłowości pierwotnej oceny. Wbrew stanowisku skarżącej spółki z akt sprawy nie wynika, aby te okoliczności ujawniły się po złożeniu przez spółkę wyjaśnień we wrześniu 2024 r. Jednocześnie wskazać należy, że analizowane zagadnienie ma charakter proceduralny, co oznacza, że dla skuteczności takiego zarzutu było koniecznym wykazanie wpływu jego naruszenia na wynik sprawy, czego skarżąca spółka ani w zarzutach kasacyjnych ani w ich uzasadnieniu w żaden sposób nie wykazała. Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącej kasacyjnie na rzecz organu kwotę 360 zł, na które złożyło się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika organu za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz reprezentowanie organu na rozprawie.