I GSK 729/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Michał Kowalski Protokolant starszy asystent sędziego Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 3523/21 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej na operacje typu premie dla młodych rolników 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. S. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 października 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 3523/21 oddalił skargę A. S. (dalej "skarżąca", "strona") na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy Skarżąca wystąpiła do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej na operacje typu "Premie dla młodych rolników" w ramach poddziałania "Pomoc w rozpoczęciu działalności gospodarczej na rzecz młodych rolników" objętego PROW 2014-2020. Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] Dyrektor Oddziału ARMiR odmówił przyznania pomocy finansowej. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 26 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 627, z późn. zm.), dalej także "ustawa o wspieraniu", oraz § 2 ust. 1 pkt. 6 lit. b rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 lipca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej na operacje typu "Premie dla młodych rolników" w ramach poddziałania "Pomoc w rozpoczęciu działalności gospodarczej na rzecz młodych rolników" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r., poz. 759 z późn. zm.), dalej także "rozporządzenie wykonawcze". W wyniku rozpoznania odwołania decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] Prezes ARMiR, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że ze zgromadzonego materiału wynika, że organ I instancji prowadząc postępowanie prawidłowo ustalił na podstawie złożonej przez skarżącą w toku postępowania dokumentacji, że rozpocznie ona prowadzenie działalności rolniczej w gospodarstwie, którego wielkość ekonomiczna jest mniejsza niż 13 000 euro, a zatem nie spełnia warunku określonego w § 2 ust. 1 pkt 6 lit. b) rozporządzenia wykonawczego. Organ podniósł, że główną przesłanką warunkującą nieprzyznanie pomocy jest fakt, iż przedstawione w biznesplanie gospodarstwo nie charakteryzuje się posiadaniem wielkości ekonomicznej na poziomie przynajmniej 13 000 euro w okresie wyjściowym, tj. w 2020 r. W wyniku weryfikacji biznesplanu i jego korekty, na podstawie danych dotyczący wielkości i struktury produkcji w okresie wyjściowym zawartych w tabelach nr 5 i 11 oraz tabeli nr 26 – "Kryteria dostępu do program" stwierdzono, że wielkość ekonomiczna gospodarstwa w okresie wyjściowym wynosi 4 773,74 euro, a dopiero w 2023 r. czyli w okresie docelowym po realizacji biznesplanu wartość ekonomiczna gospodarstwa wyniesie 14 879,87 euro. Stwierdził, że zgodnie z przepisami rozporządzenia wykonawczego okresem wyjściowym jest rok, w którym przypada dzień rozpoczęcia terminu składania wniosków o przyznanie pomocy (okres od 1 stycznia do 31 grudnia roku składania wniosku o przyznanie pomocy), a gospodarstwem wnioskodawcy o premię dla młodego rolnika przedstawionym w biznesplanie w okresie wyjściowym jest występujący w roku składania wniosku o przyznanie pomocy stan wszystkiego, co wnioskodawca posiada (użytki rolne, zwierzęta itd.) przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy oraz wszystkiego, co zamierza nabyć (użytki rolne, zwierzęta itd.) od złożenia wniosku o przyznanie pomocy do 9 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o przyznaniu pomocy. Z tego stanu (uprawy, zwierzęta) wyliczana jest wielkość ekonomiczna w okresie wyjściowym, która świadczy o potencjale produkcyjnym gospodarstwa, mającego w terminie do 9 miesięcy od dnia doręczenia decyzji przyznającej pomoc znaleźć się w posiadaniu wnioskodawcy (młodego rolnika). Organ zarzucił, że biznesplan przedstawiony przez stronę nie zapewnia, że do czasu upływu 9 miesięcy od dnia doręczenia decyzji strona wejdzie w posiadanie gospodarstwa o wielkości ekonomicznej gospodarstwa nie mniejszej niż 13 000 euro Następnie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 21 października 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 3523/21 ją oddalił. Sąd I instancji wskazał, że zarówno wykładnia językowa jak i celowościowa tego przepisu wskazuje, że stawia on wymóg aby wielkość ekonomiczna gospodarstwa w okresie wyjściowym była nie mniejsza niż 13 000 euro. Takie rozumienie tego przepisu pozostaje także w ścisłej korelacji z treścią § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego. Sąd I instancji podkreślił, że słusznie organ podnosi, że planowane w tym przypadku do przejęcia gospodarstwo przedstawione w biznesplanie nie spełnia wymogu minimalnej wielkości ekonomicznej nie mniejszej niż 13 000 euro, określonej w § 2 ust 1 pkt 6 lit b rozporządzenia wykonawczego. Następnie skarżąca, na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) dalej "p.p.s.a.", zaskarżyła w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2021 r. sygn. akt: V SA/Wa 3523/21 oddalający skargę skarżącej na decyzję nr [...] z dnia 13 kwietnia 2021 r. znak: [...] Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia [...] lutego 2021 r nr [...] znak [...] odmawiającą przyznania skarżącej pomocy finansowej na operacje typu "Premie dla młodych rolników" w ramach poddziałania "Pomoc w rozpoczęciu działalności gospodarczej na rzecz młodych rolników" objętego PROW 2014-2020. Sądowi I instancji zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1) i pkt 2) p.p.s.a. naruszenie: I. prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie: - naruszenie art. 27 ust. 1 ustawy o wspieraniu, poprzez nieprecyzyjne, nieprzejrzyste i nierzetelne skonstruowanie kryterium wyboru projektów, w tym błędne przyjęcie, że pomoc może zostać przyznana wyłącznie rolnikowi, który już w okresie wyjściowym kieruje gospodarstwem rolnym o wielkości ekonomicznej nie mniejszej niż 13 000 euro, ponadto z uwagi na braki w dokumentacji konkursowej, z uwagi na fakt, że ani wniosek o pomoc, ani formularz biznesplanu nie przewidują lat, okresów pośrednich (tj. 9 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o przyznaniu pomocy), a w dokumentach tych na początku formularza określa się jedynie roku wyjściowy (2020) i rok docelowy (2023), natomiast wnioskodawczyni zobowiązała się uzyskać zwiększenie wartości ekonomicznej powyżej 13 000 euro w okresie nie późniejszym niż 9 miesięcy po wydaniu decyzji, co realnie przewidywane było na 2021 r. i jest wykazane w chwili obecnej przez wnioskodawczynię, czego dowodem jest wniosek o płatności bezpośrednie złożony wiosną 2021 r. i przeprowadzona kontrola we wrześniu 2021 r. na działkach rolnych uprawianych przez wnioskodawczynię , co w konsekwencji spowodowało: a) niezapewnienie rzetelnej, bezstronnej i obiektywnej oceny projektu oraz analizy odwołania i skargi skarżącej; b) nierozpatrzenie odwołania i skargi w sposób wnikliwy i rzetelny, a w konsekwencji oddalenie skargi - co stanowi również naruszenie zasady praworządności, podczas gdy z przepisów rozporządzenia wykonawczego tj. m. in. z § 2 ust. 1 pkt 6) lit. b), § 19 ust. 2 wynika, iż wielkość ekonomiczna nie mniejsza niż 13 000 euro powinna zostać osiągnięta przez beneficjenta w terminie 9 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o przyznaniu pomocy, który to termin nie jest tożsamy z okresem wyjściowym. - naruszenie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 poprzez nierzetelną, pozbawioną uzasadnienia w dokumentach aplikacyjnych ocenę projektu, w zakresie uznania, iż wnioskodawczyni nie spełnia kryterium wielkości ekonomicznej gospodarstwa nie mniejszej niż 13 000 euro i dokonanie błędnej oceny informacji przedstawionych przez skarżącą, jak również naruszenie przepisów dotyczących procedury naboru wniosków i uznanie, iż według kryterium wnioskodawczyni powinna już w okresie wyjściowym kierować gospodarstwem o wielkości ekonomicznej nie mniejszej niż 13 000 euro, podczas gdy zgodnie z przepisami i dokumentacją konkursową organ uprawniony był do badania wielkości ekonomicznej gospodarstwa beneficjenta w terminie 9 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o przyznaniu pomocy w związku z czym skarżąca nie musiała w okresie wyjściowym kierować gospodarstwem o wielkości ekonomicznej nie mniejszej niż 13 000 euro i nie może ponosić negatywnych konsekwencji braku precyzyjności dokumentacji konkursowej, - naruszenie § 2 ust. 1 pkt 6) lit. b) Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 lipca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej na operacje typu "Premie dla młodych rolników" w ramach poddziałania "Pomoc w rozpoczęciu działalności gospodarczej na rzecz młodych rolników" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że pomoc finansowa jest przyznawana wyłącznie osobie fizycznej, która kieruje gospodarstwem rolnym którego wartość ekonomiczna już w okresie wyjściowym jest nie mniejsza niż 13 000, 00 euro, podczas gdy zgodnie ze wskazanym postanowieniem, warunek ten powinien zostać osiągnięty najpóźniej w terminie 9 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o przyznaniu pomocy. - naruszenie § 2 ust. 1 pkt 6) lit. b) Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 lipca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej na operacje typu "Premie dla młodych rolników" w ramach poddziałania "Pomoc w rozpoczęciu działalności gospodarczej na rzecz młodych rolników" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 poprzez nieuzasadnione i pozbawione podstaw prawnych przyjęcie, że wielkość ekonomiczna gospodarstwa w roku wyjściowym, o którym mowa w § 8 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego (w niniejszym przypadku czerwiec 2020 r.) jest tożsama z wielkością planowana i wymagana w terminie 9 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o przyznaniu pomocy (orientacyjny czas w niniejszym stanie faktycznym to wrzesień 2021 r. ) - naruszenie § 8 ust. 4 w zw. z § 6 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 lipca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej na operacje typu "Premie dla młodych rolników" w ramach poddziałania "Pomoc w rozpoczęciu działalności gospodarczej na rzecz młodych rolników" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 poprzez błędną i nieuprawnioną wykładnię sposobu opisu koncepcji rozwoju gospodarstwa, w tym bezprawnego żądania, aby poziom wielkości ekonomicznej w roku wyjściowym w gospodarstwie, którego rozwoju dotyczy biznesplan tj. w roku składania wniosku o przyznanie pomocy był na poziomie nie mniejszym niż 13 000, 00 euro. - naruszenie § 19 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 lipca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej na operacje typu "Premie dla młodych rolników" w ramach poddziałania "Pomoc w rozpoczęciu działalności gospodarczej na rzecz młodych rolników" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 poprzez błędne niezastosowanie tego przepisu i w konsekwencji nie wydanie decyzji o przyznaniu pomocy z zastrzeżeniem dopełnienia przez beneficjenta, w terminie 9 miesięcy od dnia doręczenia decyzji, warunków w zakresie rozpoczęcia realizacji biznesplanu w gospodarstwie o wielkości ekonomicznej nie mniejszej niż 13 000, 00 euro. I. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia przejawiający się w braku wyczerpującego ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze, nadto błędne przyjęcie, że okres wyjściowy obejmuje też okres 9 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o przyznaniu pomocy, co jest sprzeczne z § 8 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 lipca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej na operacje typu "Premie dla młodych rolników" w ramach poddziałania "Pomoc w rozpoczęciu działalności gospodarczej na rzecz młodych rolników" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, który wprost wskazuje, że do obliczenia wyjściowej wielkości ekonomicznej bierze się uprawy w plonie głównym w roku lub też stan średni zwierząt w roku, w którym przypada dzień rozpoczęcia terminu składania wniosków o przyznanie pomocy. b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i jej oddalenie, mimo rażącego naruszenia przez organy przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 KPA poprzez nierozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz jego dowolną ocenę, wyrażającą się zwłaszcza w pominięciu przy wydawaniu decyzji i wyroku istotnych faktów związanych z prezentowanymi przez wnioskodawczynię wyjaśnieniami i odpowiedziach na pisma oraz w odwołaniu, w których wnioskodawczym podkreślała kilka razy, że uprawy będą tak zmienione i zwiększona będzie ilość pni w pasiece, że już nie później niż 9 miesięcy po wydaniu decyzji osiągnięta będzie wymagana wielkość ekonomiczna, ponadto deklarowała również, że w roku docelowym, który jest innym okresem, wielkość ekonomiczna będzie jeszcze zwiększona, bo gospodarstwo będzie prowadziło również chów zwierząt, ponadto brak przesłuchania świadków, w szczególności pracownika J. S., który rozpatrywał wniosek i popełniał błędy w postępowaniu, o których naprowadzała skarżąca kasacyjne w pismach kierowanych do organu. c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i jej oddalenie, mimo naruszenia przez organy przepisów art. 7 k. p. a. w zw. z art. 8 k. p. a., poprzez niepodjęcie przez organy administracji wszelkich czynności niezbędnych do wszechstronnego rozpoznania sprawy oraz nienależyte zbadanie stanu faktycznego, biorąc pod uwagę interes społeczny i słuszny interes Skarżącej kasacyjnie, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji odmawiającej przyznania pomocy, w sytuacji gdy organy w realiach niniejszej sprawy, biorąc pod uwagę błędy dokumentacji projektowej i nieprecyzyjne określenie warunków i zasad spełnienia wielkości ekonomicznej w okresie 9 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o przyznaniu pomocy, powinny zastosować zasadę rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony, zgodnie z art. 7a § 1 k. p. a. d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i jej oddalenie, mimo naruszenia przez organy administracji przepisów art. 8 w zw. z 107 § 3 k.p.a., poprzez brak zbadania nienależytego uzasadnienia zaskarżonych decyzji, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; organy powinny prowadzić postępowanie nie tylko zgodnie z prawem, ale także w sposób rzetelny i przejrzysty, tak aby skarżąca kasacyjnie nie miała wątpliwości co do obiektywności organów administracji publicznej. e) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i jej oddalenie, pomimo naruszenia art. 6 k. p. a. w zw. z art. 4 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewskazanie podstawy prawnej dla wymogu/kryterium oceny projektu, by wartość ekonomiczna gospodarstwa wnioskodawczym była na poziomie nie mniejszym niż 13 000, 00 euro już w roku wyjściowym, ponadto braku wskazania podstawy prawnej dla odmowy przyznania pomocy finansowej z powodu wielkości ekonomicznej gospodarstwa opisanego w biznesplanie przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy i w dniu rozpoczęcia naboru wniosków o przyznanie pomocy na poziomie nie mniejszym niż 13 000, 00 euro. f) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i jej oddalenie, pomimo naruszenia przez organy administracji art. 7, 77, 80 k. p. a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, które to zaniechanie skutkowało, błędnymi, wadliwymi i dowolnymi ustaleniami faktycznymi, na skutek nieuwzględnienia przekazanych organowi wyjaśnień w trakcie postępowania złożonych w piśmie wnioskodawczym z dnia 23 stycznia 2021 r. i dowodów na wykazanie określonej wartości ekonomicznej planowanej w przyszłym terminie, nienależyte zbadanie stanu faktycznego, biorąc pod uwagę interes społeczny i słuszny interes skarżącej g) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i jej oddalenie, pomimo naruszenia przez organy art. 7a § 1 k. p. a. poprzez pozostawienie wątpliwości co do treści normy prawnej przez organy administracji, której podania domagała się wnioskodawczym, stanowiącej podstawę prawną dla spełnienia wymogu wielkości ekonomicznej gospodarstwa na poziomie nie mniejszym niż 13 000, 00 euro w roku wyjściowym i zaniechanie rozstrzygnięcia tych wątpliwości na korzyść strony, przez co organy odebrały stronie uprawnienie do przyznania pomocy finansowej. h) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i jej oddalenie, pomimo naruszenia art. 6, 11, 80 k. p. a. i art. 7 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie i przeprowadzenie postępowania w sposób niepełny bez wyjaśnienia podstaw rozstrzygnięcia; i) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i jej oddalenie, pomimo naruszenia przez organy art. 8, art. 11 w zw. z 107 § 3 k. p. a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, pominięcia wskazania kryterium na podstawie którego odmówił przyznania prawa pomocy, ponadto sporządzenie uzasadnienia w sposób ogólnikowy i zawierający nieprawdziwe, a nawet sprzeczne ze sobą informacje, z pominięciem uzasadnienia faktycznego w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy; organy powinny były prowadzić postępowanie nie tylko zgodnie z prawem, ale także w sposób rzetelny i przejrzysty, tak aby skarżąca kasacyjnie nie miała wątpliwości co do obiektywności organu. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. wniosła o dopuszczenie dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do skargi kasacyjnej tj.: 1. Raportu z czynności kontrolnych z dnia 21 września 2021 r. na okoliczność treści, w tym upraw w plonie głównym oraz stanu średniego zwierząt w gospodarstwie rolnym objętym wnioskiem o przyznanie płatności w okresie 9 miesięcy od dnia doręczenia decyzji 2. Wniosek o płatności bezpośrednie na rok 2021 r. - na okoliczność treści, w tym Tabeli w Części VIII, która pokazuje jakie działki, jakie uprawy i jakie powierzchnie zostały zgłoszone w gospodarstwie skarżącej kasacyjnie do systemu płatności bezpośrednich (wszystkie te działki - jako działki referencyjne oraz uprawy - jako działki rolne, zostały systemowo, elektronicznie zaimportowane do biznesplanu przygotowanego i złożonego 30 czerwca 2021 r. w ramach naboru wniosków na działanie powszechnie nazywane Premia dla Młodego Rolnika 3. Biznesplan złożony 30 czerwca 2021 r. w ramach naboru wniosków na działanie powszechnie nazywane Premia dla Młodego Rolnika - dalej MR (pełna nazwa jak w rozporządzeniu wykonawczym) w 2021 roku - na okoliczność treści, w tym wartości ekonomicznej większej niż 13 000, 00 EURO gospodarstwa skarżącej kasacyjnie na dzień 22 czerwca 2021 r. tj. w okresie 9 miesięcy od wydania decyzji, w szczególności tabele: nr 4 - która ukazuje jakie działki użytkuje i uprawia skarżąca kasacyjnie wspólnie z mężem- wnioskodawcą, na okoliczność statusu, czyli dowodu nanoszonego przez aplikację (nie wpisuje się tego samodzielnie do biznesplanu), że dane były tu importowane z plików csv z wniosku o płatności bezpośrednie - litera "I". Literą R - system sam wstawia - jeżeli działki, wiersz i dane w nim wpisywane były z klawiatury (z palca), na fakt, iż BYŁY IMPORTOWANE TAKIE UPRAWY, JAKIE BYŁY ZGŁOSZONE DO PŁATNOŚCI BEZPOŚREDNICH. Dodatkowo widać to w tabeli nr 25 nr 5 - podobnie widać, że uprawy w roku wyjściowym były importowane. nr 6 - zupełnie tworzona przez tą aplikację i wszystko co w niej jest - jest na podstawie importu danych. nr 25 - na dole , w wierszach od 31 - do 32 .2.2. pokazuje daty, kiedy był import danych z wniosku o płatności bezpośrednie do pliku CSV (specjalna funkcjonalność informatyczna, specjalnie tworzone pliki, niby udogodnienie ARiMR) - tu widać, Tych dwóch importów nie robi się równocześnie, dlatego są różne godziny. Poniżej Data modyfikacji dotyczy całego pliku nr 26 - kryteria do programu- w wierszu 1 widać, że system przeliczył wcześniej wpisane dane w tabelach 4 - działki, tabele 5 i 6 uprawy. Dla roku wyjściowego - dla tego naboru to był 2021 - wyliczył wartość ekonomiczną 13147,33 EUR, a w docelowy 17 474,23 EUR. To co tu jest okresem wyjściowym - czerwiec 2021 - dla poprzedniego wniosku z zaskarżoną decyzją jest czasem spełnienia warunku nie później niż 9 miesięcy od wydania decyzji. Uzasadniając zarzuty, skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. ewentualnie o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 19 października 2020 r. nr DIH-2 nr 147/2020 przez Naczelny Sąd Administracyjny 2. zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. 3. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ w pełni poparł stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji i wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazane przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten nie rozpoznaje sprawy na nowo we wszystkich jej aspektach, tak jak Sąd I instancji, albowiem uprawniony jest jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego w rzeczywistości istniały. Zakres kontroli wyznacza zatem autor skargi kasacyjnej, wskazując które normy prawa zostały naruszone. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych, co zgodnie z art. 176 p.p.s.a. oznacza obowiązek powołania przez skarżącego konkretnych przepisów prawa, którym jego zdaniem, uchybił Sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienie ich naruszenia. W niniejszym przypadku skarżący kasacyjnie podniósł zarzuty oparte na twierdzeniach odnośnie naruszenia przepisów postępowania. W zakresie postawionych w niej zarzutów, jak i ich uzasadnienia stwierdzić należy, że mają one względem siebie komplementarny charakter, co uzasadnia łączne odniesienie się do nich. Wychodząc od najdalej idącego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W pierwszej kolejności odnosząc do zarzutu numer cztery, czyli zarzucanego naruszenia przepisów postępowania – art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez brak pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia przejawiający się w braku wyczerpującego ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem i zastosował środek prawny adekwatny do wyniku tej kontroli (art. 151 p.p.s.a.). Sporządzone przez Sąd I instancji uzasadnienie odpowiada wymogom ustawowym określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten stanowi normatywny wzorzec kontroli wyroków, a w związku z tym do jego naruszenia dochodzi jedynie wówczas, gdy Sąd I instancji uchybi zasadom sporządzania uzasadnienia w sposób wykluczający kontrolę instancyjną. Celem prawidłowo sporządzonego uzasadnienia jest bowiem wyjaśnienie powodu wydania określonej treści rozstrzygnięcia w sferze prawnej oraz faktycznej i umożliwienie stronom postępowania oraz Sądowi kasacyjnemu, na wypadek wniesienia skargi kasacyjnej, prześledzenie toku rozumowania Sądu I instancji, które do takiego rozstrzygnięcia doprowadziło (wyroki NSA z: 11 maja 2016 r., II GSK 1551/16, 28 lipca 2016 r., I GSK 639/15, 9 marca 2016 r., II GSK 301/16 i 13 stycznia 2012 r., I FSK 1696/11, te orzeczenia oraz powoływane dalej dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela stanowisko judykatury, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów podniesionych w skardze oraz innych pismach procesowych sprawy i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to aby z wywodów Sądu wynikało dlaczego w sprawie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (wyroki NSA z 18 listopada 2016 r., II GSK 702/15; z 19 czerwca 2018 r., II GSK 2336/16; z 18 kwietnia 2018 r., II GSK 2671/16; z 4 października 2018 r., II GSK 2983/16, tamże). Brak zgody strony wnoszącej skargę kasacyjną na ocenę prawną Sądu I instancji wyrażoną w wyroku nie umożliwia jego skutecznego zakwestionowania z perspektywy naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Podkreślić należy, że nie można mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania i trafnością wskazanych w nim argumentów. Celem uzasadnienia jest wprawdzie przekonanie stron postępowania o trafności rozstrzygnięcia, lecz ewentualna wadliwość argumentacji, bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a., gdy uzasadnienie zawiera odniesienie się do zarzutów skargi w kwestiach mających istotne znaczenie w sprawie poprzez odwołanie się do treści przepisów prawa i wyjaśnienie ich zastosowania w konkretnej sprawie Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku Sądu I instancji nie dość, że zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., to również, jeżeli nie przede wszystkim, gdy chodzi o przyjęte za podstawę wyrokowania w sprawie prawnie relewantne fakty – analizę przedstawionych w nim argumentów. Wskazać też należy, że część analityczna uzasadnienia pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu I instancji, który doprowadził do rozstrzygnięcia o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a tym samym możliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. W konsekwencji uzasadnienie to wolne jest od sugerowanych przez skarżącą wad i deficytów, które można, czy też należałoby kwalifikować, jako naruszenie przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy. Przechodząc do kolejnych zarzutów, zauważyć należy, że w świetle art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu, organ przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności, a także jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis ten w istotny sposób modyfikuje zatem obowiązki organów ARiMR w stosunku do reguł obowiązujących na gruncie ogólnego postępowania administracyjnego. Ograniczeniu uległy bowiem niektóre z podstawowych zasad, takie jak: zasada prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasada informowania stron i innych uczestników postępowania (art. 9 k.p.a.) oraz zasada czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). Tym samym z postępowania dotyczącego przyznania płatności na podstawie przepisów ustawy o wspieraniu zostały wyłączone art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Ustaleń faktycznych w tych postępowaniach organy dokonują na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę postępowania, bowiem to na niej spoczywa obowiązek zaprezentowania dowodów dotyczących wnioskowanych płatności oraz dowodów zgromadzonych przez organ, z których to dowodów organ wywodzi skutki prawne, np. w zakresie stworzenia przez wnioskodawcę sztucznych warunków do otrzymania płatności. Nie mogły zatem w przedmiotowym postępowaniu zostać przez organy naruszone wskazane w zarzutach kasacyjnych art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., stanowiące podstawę prawną ustaleń faktycznych w ogólnym postępowaniu administracyjnym. W zakresie zaś art. 80 k.p.a. regulującego dokonywanie przez organ swobodnej oceny dowodów, w podstawach kasacyjnych złożonej przez skarżącej skargi kasacyjnej nie można doszukać się sposobu naruszenia tego unormowania, z wykazaniem konkretnie, jakie kryteria oceny zostały naruszone, dlaczego zasadzie swobodnej oceny dowodów organy uchybiły. W zarzutach procesowych skargi kasacyjnej skarżącej odnośnie do sposobu naruszenia powołanych przepisów, strona głównie wskazuje na nieprzeprowadzenie znacznej części zgłaszanych wniosków dowodowych, pominięcie przy wydawaniu decyzji i wyroku istotnych faktów związanych z prezentowanymi przez wnioskodawczynię wyjaśnieniami. Trudno więc odnieść się do takich zarzutów. Przy czym podkreślić należy, że w świetle art. 27 ust. 2 ustawy o wspieraniu - aktywność wnioskującego o pomoc finansową nie może sprowadzać się tylko do negowania dokonanych przez organ prowadzący postępowanie ustaleń. Wbrew bowiem zarzutom skarżąca, nie udowodniła w szczególności kluczowego dla sprawy, że po okresie 9 miesięcy od przyznania pomocy finansowej jej gospodarstwo osiągnie wielkość ekonomiczną nie mniejsza niż 13 000 Euro. Nie tylko nie przedstawiła dowodów podważających ustalenia dokonane przez organ, ale przede wszystkim nie powołała się na żadne dowody, które potwierdzałyby jej stanowisko. Wręcz przeciwnie, jak wskazał organ i co zaakceptował Sąd I instancji, przedstawione przez skarżącą dokumenty wskazują że dopiero w okresie docelowym osiągnie wielkość powyżej 13 000 Euro. Wreszcie w realiach niniejszej sprawy nie mógł być skuteczny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji powołanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 kwietnia 2018r., sygn. akt I OSK 1351/16 podkreślił, że do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść - ze względu np. na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. W analizowanej sprawie wskazane uchybienia nie zaistniały. Treść uzasadnienia umożliwiła Sądowi I instancji prześledzenie toku rozumowania organu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem. Dalej stwierdzić należy, że we wszystkich zarzutach procesowych, jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest wywodów dotyczących wpływu tych uchybień na wynik sprawy. W tej sytuacji za chybione należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj.: art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 8, art. 11, art. 77 k.p.a, 80 k.p.a., jak też zarzuty dotyczące naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Przede wszystkim dlatego, że w zarzutach procesowych, jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest wywodów dotyczących wpływu tych uchybień na wynik sprawy. Skarżąca nie podważyła bowiem skutecznie ustaleń faktycznych sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania mogą być skuteczne, gdy wskazane w skardze kasacyjnej naruszenie prawa może mieć nie jakikolwiek, ale istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. Zarzuty kasacyjne nieodpowiadające wskazanym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Zaznaczyć należy, że Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych lub ich uzasadnienia. Wskazują jedynie na istniejące – w ocenie strony skarżącej kasacyjnie – uchybienia, ale nie spełniają wymogu niezbędnego dla uwzględnienia tych zarzutów, tj. wykazania wpływu tych naruszeń na wynik sprawy. Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej nie udziela odpowiedzi na pytanie, na czym dokładnie – w tym zwłaszcza w świetle przedstawionych wymogów – miałoby polegać zarzucane naruszenie przepisów postępowania w relacji do określonych nimi i adresowanych do wojewódzkiego sądu administracyjnego wzorców kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a w rezultacie, jaki miałby być wpływ zarzucanych naruszeń na wynik sprawy. Jeżeli tak, to w świetle wszystkich konsekwencji wynikających z zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogły odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą. Mając powyższe na uwadze, NSA stwierdził, że sposób, w jaki skonstruowano oraz uzasadniono zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie daje podstaw do uznania, że skarżąca kasacyjnie skutecznie podważyła stan faktyczny, który przyjęty został przez Sąd I instancji – jako prawidłowo ustalony przez organ – za podstawę wyrokowania w rozpoznawanej sprawie. Podniesione w tej sprawie zarzuty procesowe wskazują jedynie na istniejące – w ocenie skarżącej kasacyjnie – uchybienia, ale nie spełniają wymogu niezbędnego dla uwzględnienia tych zarzutów, tj. wykazania wpływu tych naruszeń na wynik sprawy. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 2 ust. 1 pkt 6 lit. b) rozporządzenia wykonawczego, jest on bezzasadny gdyż organ a za nim Sąd I instancji dokonały jego prawidłowej interpretacji. Z treści tego przepisu wynika, że gospodarstwo, którego dotyczy wniosek, a więc gospodarstwo, którego rozwoju dotyczy biznesplan, nie może mieć wielkości ekonomicznej mniejszej niż 13 000 Euro. Wniosek o przyznanie pomocy winien być złożony co do gospodarstwa, którego wielkość ekonomiczna jest nie mniejsza niż 13 000 Euro, natomiast w terminie 9 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o przyznaniu pomocy beneficjent powinien nabyć lub wejść w posiadanie takiego gospodarstwa i rozpocząć w tym gospodarstwie działalność jako kierujący. Powyższe brzmienie nie pozwala przyjąć wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej że osiągnięcie tej wielkości może nastąpić najpóźniej w terminie 9 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o przyznaniu pomocy. Wskazane jest sięgnięcie również po wykładnię celowościową na którą powołuje się Sąd I instancji że taka konstrukcja przyjęta przez prawodawcę wynika ze ta pomoc nie jest przeznaczona dla gospodarstw małych, nie rokujących osiągania wyników ekonomicznych ani dla gospodarstw dużych, o wielości ekonomicznej powyżej 150 000 euro, które takiej pomocy nie potrzebują. Należy przypomnieć, że skarżąca w niniejszej sprawie złożyła wniosek o przyznanie pomocy co do gospodarstwa, którego wielkość ekonomiczna wynosi 4 773,74 euro. Dopiero w okresie docelowym, tj. w 2023 r., gospodarstwo rolne skarżącej miało osiągnąć wielkość ekonomiczną w wysokości 14 879,87 euro. Słusznie zatem organ podnosi, że planowane w tym przypadku do przejęcia gospodarstwo przedstawione w biznesplanie nie spełnia wymogu minimalnej wielkości ekonomicznej nie mniejszej niż 13 000 euro, określonej w § 2 ust 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia wykonawczego. W związku z powyższym także zarzuty naruszenia § 8 ust. 4 w zw. z § 6 ust. 1 oraz § 19 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, nie są zasadne. Należy zwrócić uwagę, że skarżąca kasacyjnie w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego, w sposób pośredni, odwołuje się także do kwestii prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Podkreślić należy, że tego rodzaju ustaleń nie można kwestionować poprzez zarzut oparty na regulacji materialnoprawnej, która nie odnosi się bezpośrednio do procesu czynionych ustaleń. Wykazywanie naruszenia prawa materialnego nie polega bowiem na kwestionowaniu przez stronę ustaleń w zakresie okoliczności sprawy. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o przeprowadzenie dowodu z przedłożonych dokumentów nie mógł zostać uwzględniony. Skoro bowiem sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej to znaczy, że celem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz jedynie ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Z tego względu - co do zasady - nie jest zatem możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, kontrolę legalności sąd ten opiera bowiem na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Regulacja zawarta w art. 106 § 3 p.p.s.a. jest więc wyjątkiem od wskazanej reguły i nie może być interpretowana rozszerzająco, w sprzeczności z celem, do którego powołano sądy administracyjne. Dotyczy to tym bardziej postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, prowadzonego celem kontroli wyroku sądu I instancji. Wprawdzie w postępowaniu kasacyjnym, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na podstawie art. 193 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jednak należy mieć na względzie, że "odpowiednie" stosowanie przepisów może polegać na zastosowaniu przepisu (lub jego części) wprost, z modyfikacją lub nawet na odmowie zastosowania (por. uchwała SN z dnia 18 grudnia 2001 r., sygn. akt III ZP 25/01). W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania - wobec istoty sporu określonej podstawami kasacyjnymi - że dla kontroli zaskarżonego wyroku zgłoszony przez skarżącą kasacyjnie wniosek dowodowy nie jest zasadny. Z przyczyn wyżej wskazanych brak jest podstaw do uznania, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa przedstawionych w petitum skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i z tego względu, oddalił ją na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).