I GSK 80/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Tomasz Smoleń Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 września 2021 r. sygn. akt III SA/Łd 398/21 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi z dnia 29 stycznia 2021 r. nr 17/2021 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej dla rolników dotkniętych kryzysem COVID-19 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. P. na rzecz Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: WSA) wyrokiem z 8 września 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 398/21 oddalił skargę A. P. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor ARiMR) z 29 stycznia 2021 r. nr 17/2021 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy dla rolników dotkniętych kryzysem COVID-19. Skarżąca, od ww. wyroku WSA złożyła skargę kasacyjną, skarżąc go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. obrazę przepisów postępowania administracyjnego, tj. a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa poprzez jego niezastosowanie skutkujące oddaleniem skargi w całości, podczas gdy zgromadzony materiał przemawiał za uwzględnieniem skargi i uchyleniem decyzji organu w całości; b. art. 183 § 2 pkt 4 ppsa poprzez niewłaściwe obsadzenie składu WSA poprzez dopuszczenie do orzekania asesora WSA Małgorzaty Kowalskiej (sprawozdawca) powołanej przez Krajową Radę Sądowniczą uchwałą nr 660/2021 z 9 czerwca 2021 roku (wręczenie nominacji 10 listopada 2021 r.), co stanowi przesłankę braną przez sąd z urzędu (183 § 1 ppsa) nieważność postępowania; c. art. 7, art. 7a § 1, art. 8 kpa lub względnie art. 81a kpa poprzez utrzymanie decyzji w sposób negatywny rozstrzygającej o prawach i obowiązkach strony w oparciu o art. 60 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego (UE) Nr 1306/2013 na skutek selektywnego doboru faktów, dowodów i argumentacji, zmierzającego do utrzymania powziętej tezy a nie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu strony; d. art. 11, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 80 kpa, art. 27 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z 20 lutego 2015 r. poprzez zaniechanie obowiązku wszechstronnego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego, zaniechanie jednoznacznego udowodnienia łącznego spełnienia wszystkich przesłanek odmowy płatności; e. art. 75 § 1 w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez pominięcie przedłożonych przez stronę dowodów i wyjaśnień mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy; 2. obrazę przepisów prawa materialnego, tj.: a. § 2 pkt 1 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 sierpnia 2020 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Pomoc dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem COVID-19" w ramach działania "Wyjątkowe tymczasowe wsparcie dla rolników, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z COVID-19" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (dalej: rozporządzenie z MRiRW z 24 sierpnia 2020 r.), poprzez jego błędne zastosowanie skutkujące błędnym uznaniem, że skarżąca nie spełniła wymogów stawianych ubiegającym się o pomoc, podczas gdy jest ona rolnikiem, któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, który według stanu na dzień 1 marca 2020 r. prowadził samodzielnie produkcję wymaganych przez rozporządzenie rozmiarów; b. § 3 pkt 2 rozporządzenia MRiRW z 24 sierpnia 2020 r., poprzez jego błędne zastosowanie skutkujące błędnym uznaniem, że skarżącej pomoc nie przysługuje z uwagi na fakt, iż takową otrzymał już jej mąż B. P., podczas gdy w brzmieniu rozporządzenia pomoc przyznaje się tylko raz danemu rolnikowi, skarżąca zaś prowadzi produkcję odrębną od męża; c. art. 14 w zw. z art. 22 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, poprzez ich niezastosowanie i poddanie pod dalszą ocenę czynników, od których uzależnione było uzyskanie pomocy, podczas gdy w brzmieniu ustawy pomoc jest przyznawana po każdokrotnym spełnieniu stawianych ubiegającym się o nią wymogów, niepodlegającym jakiejkolwiek dalszej ocenie i dyferencjacji ze strony przyznającego d. art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, poprzez jego niezastosowanie skutkujące błędnym uznaniem, iż organ zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji, odmawiając płatności wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku wykazania tworzenia przez skarżącą sztucznych warunków w celu jej uzyskania; e. art. 60 w zw. z art. 58 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (dalej: rozporządzenie 1306/2013), poprzez błędne zastosowanie klauzuli europejskiej dotyczącej przypadków obchodzenia prawa skutkujące błędnym uznaniem, iż warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały przez skarżącą sztucznie stworzone, w związku z czym nie powinno przyznać się jej jakichkolwiek korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, podczas gdy sytuacja taka nie miała w rzeczywistości miejsca i nie została jakkolwiek udowodniona przez organ zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji, wywodzące z tego skutki prawne w postaci odmowy przyznania skarżącej płatności; f. art. 59 rozporządzenia 1306/2013, poprzez jego błędne zastosowanie skutkujące przeprowadzeniem przez organ zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji niewłaściwej kontroli administracyjnej na miejscu; g. art. 63 w zw. z art. 58 pkt 1 rozporządzenia 1306/2013, poprzez ich błędne zastosowanie skutkujące błędnym uznaniem, iż skarżąca jako potencjalny beneficjent nie spełnia kryteriów kwalifikowalności, zobowiązań lub innych obowiązków związanych z warunkami przyznania pomocy lub wsparcia, określonymi w sektorowym prawodawstwie rolnym, w związku z czym pomoc nie powinna zostać wypłacona, podczas gdy skarżąca spełniła stawiane ubiegającym się o pomoc wymogi. W konsekwencji powyższych zarzutów skarżąca wniosła, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppsa uchylenie ww. wyroku w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Dyrektor ARiMR w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: ppsa),uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, ograniczenia się w uzasadnieniu wyroku, jedynie do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, korzystając z tego rodzaju możliwości, wobec oddalenia skargi kasacyjnej, w uzasadnieniu swojego wyroku ograniczył się do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów. Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wymienione w art. 183 § 2 ppsa. W tym przesłanka wskazywana w skardze kasacyjnej, o jakiej mowa w pkt 4 tego przepisu, tj. skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy. Wskazać należy, że uzasadniając ten zarzut skarżąca podniosła, że w składzie orzekającym była asesor WSA Małgorzaty Kowalskiej (sprawozdawca) powołana przez Krajową Radę Sądowniczą uchwałą nr 660/2021 z 9 czerwca 2021 r. Ustosunkowując się do tego zarzutu, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, uchwała Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r. sygn. BSA I-4110-1/2020 składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych – na którą powołuje się skarżąca – nie ma charakteru wiążącego dla sądów administracyjnych. Pomijając jednak tę okoliczność, przyjmując, że wyznacza ona pewien powszechny standard należytej obsady sądu, to należy zwrócić uwagę, że badając kwestię nienależytej obsady sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 kpk oraz sprzeczność składu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 kpc, Sąd Najwyższy przyjął, że w przypadku sędziego urzędującego w sądzie powszechnym uznanie naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności wymaga wykazania wadliwości procesu powołania, które w konkretnych okolicznościach prowadzą do naruszenia tych standardów. Nie ma zatem automatyzmu pomiędzy powołaniem sędziego z udziałem ówczesnej KRS a naruszeniem standardu niezawisłości i bezstronności w konkretnej sprawie konkretnego jej uczestnika. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że autor skargi kasacyjnej kwestionując prawidłowość wyznaczenia do składu WSA asesor Małgorzaty Kowalskiej powołał się na uchwałę KRS z 10 listopada 2021 r. nr 660/2021, czyli powołującą asesor na sędziego WSA w Łodzi. W chwili zaś orzekania (8 września 2021 r.) Małgorzata Kowalska pełniła funkcję orzeczniczą asesora, a więc chcąc podważyć nieprawidłowość jej powołania należało wskazać stosowną uchwałę KRS dotycząca powołania jej na asesora, czego skarżąca nie zrobiła. Tym samym uniemożliwiając merytoryczne zbadanie tego zarzutu. Poza tym nie sposób nie dostrzec, że wyznaczony do sprawy asesor (sprawozdawca), była znana pełnomocnikowi skarżącej już przed rozprawą przed WSA, kiedy pełnomocnik zapoznawał się z aktami sprawy sądowej. Następnie pełnomocnik skarżącej uczestniczył w rozprawie przed WSA i wniosku o wyłączenie ze składu asesor nie składał. Prowadzi to do wniosku, że autor skargi kasacyjnej instrumentalnie traktuje zarzut o nieprawidłowej obsadzie sądu, uzależniając go od wyniku sprawy, a nie obawy o rozpoznanie sprawy przez niezależnie i niezawisły skład orzekający WSA. Podsumowując zarzut sformułowany w punkcie 1b petitum skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie. Ocena pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, z uwagi na sposób sformułowania jej zarzutów, wymaga przypomnienia podstawowych zasad rozpoznawania środków odwoławczych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Tak jak wskazano wyżej Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany jest granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa). Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami. Stosownie do art. 174 ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli chodzi o formułowanie zarzutów skargi kasacyjnej podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenia przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu. Obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest nie tylko podanie, który z przepisów został naruszony, ale także przyporządkowanie go do odpowiedniej podstawy kasacyjnej. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 174 pkt 1 ppsa przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej. Natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego należy wykazać, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada (lub nie odpowiada) stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej. W tym przypadku autor skargi kasacyjnej musi podać dlaczego konkretny przepis prawa materialnego nie miał (lub miał) zastosowania w sprawie (p. np. wyroki NSA: z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 i z 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1342/15; dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe cytowane wyroki tamże). Ponadto pamiętać należy, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym skierowanym przeciwko wyrokowi sądu pierwszej instancji (art. 173 § 1 ppsa), a wobec tego podniesione w niej zarzuty powinny zostać skierowane pod adresem wojewódzkiego sądu administracyjnego i wykazywać uchybienia w jego argumentacji odnoszącej się do mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, bądź błędnego przeprowadzenie kontroli postępowania przez organy, których działanie lub zaniechanie było przedmiotem zaskarżania. Mając na uwadze powyższe, ustosunkowując się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów postępowania, to w punkcie 1a petitum skargi kasacyjnej skarżąca zarzuciła naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, poprzez jego niezastosowanie przez WSA. Jest to zarzut nieusprawiedliwiony ze względów konstrukcyjnych. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, jest tzw. normą wynikową, która reguluje sposób rozstrzygnięcia sprawy. Tak więc bez powiązania tego przepisu z innymi przepisami postępowania, które były podstawą działania organu, nie jest możliwe stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, a tego autor skargi kasacyjnej nie uczynił. W punktach 1 lit. c-e petitum skargi kasacyjnej zarzucono naruszenia: art. 7, art. 7a § 1, art. 8 kpa lub względnie art. 81a kpa, art. 11, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 80 kpa, art. 27 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z 20 lutego 2015 r. i art. 75 § 1 w zw. z art. 107 § 3 kpa, a więc przepisów normujących postępowanie przed organami administracji. Naczelny Sąd Administracyjny powyższe zarzuty uznaje za chybione z kilku powodów. Po pierwsze, zarzuty te nie zostały skonstruowane prawidłowo, gdyż skarżąca nie powiązała naruszonych, jej zdaniem, przepisów procedury administracyjnej z właściwymi przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po drugie, skarżąca nie wykazała także wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, w szczególności, że podniesione uchybienia mogły mieć istotny wpływ na ten wynik. Jak już wspomniano wykazanie wspomnianego wpływu stanowi istotny element zarzutu naruszenia przepisów postępowania, a jego brak powoduje, że podniesione uchybienie już tylko z tej przyczyny nie może być uznane za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną. Podkreślenia wymaga, że nawet w przypadku gdy sąd pierwszej instancji dopuści się naruszenia przepisów postępowania to naruszenia te, o ile nie zostanie wykazane przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, że mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie przynoszą oczekiwanego przez stronę rezultatu w postaci uwzględnienia skargi kasacyjnej. Przez istotny wpływ na wynik sprawy należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie orzeczeniem. Wspomniany związek przyczynowy chociaż nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Strona skarżąca powinna więc wykazać, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju, że kształtowały lub współkształtowały treść rozstrzygnięcia (p. np. wyroki NSA z: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13, 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2084/13). Po trzecie, skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie tłumaczy jakie to okoliczności faktyczne sprawy ustalone przez organ i przyjęte do jej rozpoznania przez WSA podważa. Tym samym uniemożliwiając sądowi kasacyjnemu dokonanie zbadania tych zarzutów. W sytuacji, gdy w zaskarżonym wyrok WSA bardzo szeroko przedstawił elementy stanu faktycznego sprawy, m.in. wskazując, że skarżąca samodzielnie nie prowadziła działalności rolniczej w zakresie produkcji kurcząt rzeźnych, nie wykazała bowiem czynienia nakładów niezbędnych do faktycznego prowadzenia deklarowanej działalności produkcyjnej. Skarżąca nie przedstawiła dowodów na poparcie swoich twierdzeń, że zasila prowadzoną przez siebie działalność z paneli fotowoltaicznych zainstalowanych na kurnikach; że w związku z wieloletnim zajmowaniem się redukcją kurcząt nie korzysta z usług lekarza weterynarii bowiem posiada stosowną wiedzę i umiejętności; nie wykazała w jaki sposób dostarcza do swojego gospodarstwa wodę niezbędną do prowadzenia produkcji; że samodzielnie w oparciu o posiadane gospodarstwo rolne produkuje paszę dla swoich kurczaków. WSA wskazał, że dotychczas to jedynie mąż skarżącej występowała z wnioskami o dopłaty do prowadzonej działalności rolniczej także w odniesieniu do gruntów formalnie stanowiących własność wnioskodawczyni. A zatem to mąż skarżącej użytkuje te grunty i prowadzi na nich działalność rolniczą, a więc ewentualna produkcja paszy przez stronę bez jego wsparcia byłaby niemożliwa. WSA wskazał także, że o nadanie numeru indentyfikacyjnego producenta rolnego skarżąca wystąpiła 2 października 2020 r. a więc na 4 dni przed złożeniem wniosku pomocowego. Reasumując powyższe, zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie są chybione nieusprawiedliwione. Oznacza to, że przyjęty do rozpoznania sprawy ustalony przez organ stan faktyczny sprawy jest prawidłowy i jako taki stanowi podstawę do zastosowania przepisów materialnych. W ramach zarzutów naruszenia przepisów materialnych (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej) skarżąca wymieniła naruszenie przepisów: § 2 pkt 1 ust. 2 i 3 oraz § 3 pkt 2 rozporządzenia z MRiRW z 24 sierpnia 2020 r., art. 14 w zw. z art. 22 oraz art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r.; art. 60 w zw. z art. 58 pkt 1 oraz art. 63 w zw. z art. 58 pkt 1 rozporządzenia 1306/2013. Wskazując ich naruszenie poprzez błędne zastosowanie lub niezastosowanie. Tymczasem w motywach skargi kasacyjnej jej autor skupił się na wykładni art. 60 rozporządzenia 1306/2013 bez wskazania jednak na czym ta błędna wykładnia dokonana przez WSA w zaskarżonym wyroku polegała. Jednocześnie nie zarzucając w petitum skargi kasacyjnej zarzutu nieprawidłowej wykładni tego przepisu, lecz jego błędnego zastosowania. W sytuacji zaś, gdy stan faktyczny sprawy nie został przez skarżącą kasacyjnie podważony, w rozpoznawanej sprawie nie mógł okazać się skuteczny zarzut błędnego zastosowania przepisów materialnych. Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że organy, a za nimi WSA, prawidłowo przyjęli, że gospodarstwo skarżącej jedynie formalnie tworzyło samodzielne gospodarstwo produkujące kurczaki rzeźne, w rzeczywistości jednak było to wyodrębnienie wyłącznie formalnoprawne, niestanowiące o jego samodzielności czy niezależności. Gospodarstwo to pozostawało w ścisłym związku z gospodarstwem jej męża. Wszystkie działania, które miały miejsce, stanowiły jedynie próbę wyodrębnienia działalności skarżącej z działalności prowadzonej dotychczas wyłącznie przez jej męża w celu uzyskania maksymalnej przewidzianej przepisami rozporządzenia COVID-19 pomocy finansowej w podwójnej wysokości. W konsekwencji zasadnie przyjęto, że skarżąca działała w ramach sztucznych warunków w rozumieniu art. 60 rozporządzenia 1306/2013, stworzonych w sprzeczności z celami wsparcia dla rolników szczególnie dotkniętych skutkami COVID-19. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).