I GZ 130/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 lutego 2025 r., sygn. akt I SPP/Gd 222/24 w zakresie odrzucenia zażalenia od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 grudnia 2024 r., sygn. akt I SPP/Gd 222/24 w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi D. L. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 16 grudnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku utrzymał w mocy zarządzenie referendarza sądowego z 4 listopada 2024 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku D. L. o przyznanie prawa pomocy. Na powyższe rozstrzygnięcie pismem z 2 stycznia 2025 r. (k. 26) D. L. wniósł zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 10 lutego 2025 r., sygn. akt I SPP/Gd 222/24 odrzucił je wskazując, że jest ono niedopuszczalne. W zażaleniu na postanowienie z 10 lutego 2025 r. skarżący zaskarżył to orzeczenie w całości, wniósł o jego uchylenie i merytoryczne rozpoznanie wniesionego zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a." rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W powyższych sprawach, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których rodzaje wymieniono w tym przepisie. Tym samym sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (art. 178 w związku z 197 § 2 p.p.s.a.). W sprawie, jak słusznie wskazał WSA, skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 10 lutego 2025 r., które nie podlegało zaskarżeniu żadnym środkiem odwoławczym, o czym skarżący został poinformowany pismem z 17 grudnia 2024 r. (k. 24 akt sądowych; zwrotne potwierdzenie odbioru pisma – k. 25 akt). Zażalenie to podlegało odrzuceniu, ponieważ postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od zarządzeń albo postanowień w przedmiocie prawa pomocy wydawanych przez referendarzy sądowych nie zostały przez ustawodawcę zaliczone do postanowień, na które przysługuje zażalenie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.