I GZ 131/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Salachna po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 lutego 2025 r. sygn. akt I SA/Sz 9/25 w zakresie odrzucenia skargi A. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 29 października 2024 r. nr 3201-IEE[1].7192.55.2024.2 w przedmiocie uchylenia czynności egzekucyjnych postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) postanowieniem z 14 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Sz 9/25 odrzucił skargę A. G. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 29 października 2024 r., nr 3201-IEE[1].7192.55.2024.2 w przedmiocie uchylenia czynności dokonanych w postępowaniu egzekucyjnym. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący wezwany został do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie nr PESEL. Skierowane do skarżącego wezwanie zawierało pouczenie, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwanie nie zostało odebrane przez skarżącego. Zgodnie z regulacją art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) w przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. W konsekwencji powyższego przesyłkę uznano za skutecznie doręczoną w dniu 29 stycznia 2025 r. Termin zaś na uzupełnienie braków formalnych skargi rozpoczął bieg w dniu 30 stycznia 2025 r. i upłynął w dniu 5 lutego 2025 r. We wskazanym terminie skarżący nie dokonał wymaganej czynności. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając to orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie. Do zażalenia zostało dołączone potwierdzenie zgłoszenia reklamacji do operatora pocztowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sposób doręczania pism sądowych, w tym wezwań, w razie niemożności doręczenia pisma do rąk własnych lub innych upoważnionych osób został uregulowany w art. 73 p.p.s.a. Przepis § 1 tego artykułu stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie natomiast z art. 73 § 2 p.p.s.a. zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Natomiast w myśl art. 73 § 3 p.p.s.a. w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Wreszcie, § 4 tej regulacji stanowi, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Powyższe przepisy określają warunki, które muszą zostać spełnione, aby sąd mógł przyjąć fikcję doręczenia, tj. stwierdzić, że na mocy ustawy pismo nieodebrane przez stronę traktuje się jako prawidłowo doręczone. W myśl powyższych przepisów powinny zostać spełnione ku temu następujące przesłanki: wystąpienie niemożności doręczenia pisma w inny sposób, dwukrotne awizowanie pisma w odpowiednim czasie, a także upływ 14-dniowego terminu od pozostawienia pierwszego zawiadomienia o możliwości odebrania pisma w placówce pocztowej. Jak wynika z akt sprawy, Sąd I instancji wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie do akt sprawy nr PESEL w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Prawidłowo WSA wskazał, że skoro po dwukrotnym awizowaniu przesyłki sądowej zawierającej powyższe wezwanie, wezwanie to nie zostało odebrane z placówki pocztowej, to przesyłkę tę uznano za skutecznie doręczoną w dniu 29 stycznia 2025 r. Siedmiodniowy termin na wykonanie wezwania do złożenia dokumentów minął zatem 5 lutego 2025 r. W zakreślonym w ten sposób terminie skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi. Spełniona została zatem przesłanka do odrzucenia skargi z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skarżący w zażaleniu wskazał, że nie został skutecznie wezwany do uzupełnienia braków formalnych z powodu wystąpienia nieprawidłowości działania P. S.A. przy doręczeniu przedmiotowej przesyłki sądowej. Istotą argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zażalenia jest próba podważenia prawidłowości doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie, tj. spełnienia w okolicznościach sprawy przesłanek skuteczności doręczenia w trybie z art. 73 p.p.s.a., czyli poprzez awizo. Skarżący kwestionuje fakt prawidłowej awizacji wskazując na brak awiza w skrzynce pocztowej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że domniemanie prawdziwości danych przedstawionych przez doręczyciela może zostać obalone przez stronę mającą w tym interes. W niniejszej sprawie skarżący nie obalił jednak skutecznie tego domniemania. Nie przedstawił on bowiem żadnych dowodów na okoliczność niedoręczenia mu zawiadomienia o przesyłce zawierającej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi. Niewystarczające jest zaś samo twierdzenie strony w tym zakresie. Przyjęcie tezy przeciwnej prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego, bowiem w każdej takiej sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizowania poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej bądź też zostało błędnie wystawione. Wyprowadzone zaś w zażaleniu argumenty nie mogły zaprzeczyć fikcji doręczenia. Stanowisko wnoszącego zażalenie nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Ze znajdującej się w aktach koperty (karta akt sądowych nr 13), w której na adres skarżącego została nadana przesyłka z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych oraz załączonego do niej dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru (ZPO) wynika, iż z powodu niedoręczenia przesyłki, nastąpiło jej dwukrotne awizowanie w dniach 15 i 23 stycznia 2025 r. Z ZPO wynika również, że przesyłkę pozostawiono w UP, o czym w dniu 15 stycznia 2025 r. umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Wszystkie czynności podjęte przez doręczyciela przy próbie dostarczenia przesyłki sądowej zostały odnotowane na kopercie i ZPO, a każda adnotacja tam się znajdująca została opatrzona podpisem osoby doręczającej. Jak wynika zaś z ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma ma moc dokumentu urzędowego, a zatem stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone (vide np.: postanowienie NSA z dnia 10 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OZ 460/20; wyrok NSA z 12 grudnia 2018 r., sygn. akt I FSK 784/16). Tymczasem złożona reklamacja przez skarżącego nie potwierdza jego zapewnień co do wadliwości podejmowanych czynności zaistniałych przy doręczeniu przedmiotowej przesyłki. Przede wszystkim z dołączonego zgłoszenia reklamacji nie wynika czego dokładnie dotyczy owe zgłoszenie. W świetle przedstawionych okoliczności sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że orzeczenie Sądu I instancji o odrzuceniu skargi w pełni odpowiada przepisom prawa. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a.