I GZ 134/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Sz 10/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 29 października 2024 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) postanowieniem z 14 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Sz 10/25 odrzucił skargę [...] (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z 29 października 2024 r. w zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Skarżący zaskarżył postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z 29 października 2024 r. nr [...]w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z 13 stycznia 2025 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez podanie numeru PESEL, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi była dwukrotnie awizowana (15 i 23 stycznia 2025 r.) i odesłana do nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie" 31 stycznia 2025 r. Termin, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z 29 stycznia 2025 r., a termin do uzupełnienia braków formalnych skargi z 5 lutego 2025 r. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, składając zażalenie na postanowienie Sądu I instancji. W uzasadnieniu skarżący argumentował, że awizo nie zostało umieszczone w jego skrzynce pocztowej, przez co złożył reklamacje u operatora pocztowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. pismo strony, w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. W rozpoznawanej sprawie, w związku ze stwierdzonym brakiem formalnym skargi, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 13 stycznia 2025 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia skargi przez wskazanie numeru PESEL, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca wezwanie Sądu do uzupełnienia braku formalnego skargi została po raz pierwszy awizowana w dniu 15 stycznia 2025 r. Mając na uwadze regulację art. 73 § 4 p.p.s.a., od daty pierwszego awizowania rozpoczął bieg 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 1 i 3, i z którego upływem nastąpił skutek prawny w postaci doręczenia zastępczego. W konsekwencji należało zatem uznać, iż termin ten, liczony od dnia 15 stycznia 2025 r. powodował, że skutek doręczenia zastępczego nastąpił – jak słusznie zauważył Sąd I instancji - z upływem dnia 29 stycznia 2025 r., czyli właśnie z upływem czternastego dnia terminu przewidzianego na odbiór awizowanej przesyłki. Tak więc termin do uzupełnienia braku skargi upłynął w dniu 5 lutego 2025 r. i w zakreślonym przez sąd terminie braki te nie zostały uzupełnione. Domniemanie doręczenia przesyłki adresatowi, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe. Podkreślenia wymaga, że domniemanie faktyczne wynikające z art. 73 p.p.s.a. może być obalone jedynie wówczas, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością, co w tej sprawie nie miało miejsca, gdyż nie zostało skutecznie obalone. Z akt sprawy wynika również, ze drugie awizo miało miejsce w dniu 23 stycznia 2025 r. Podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność, jakoby awizo nie było w skrzynce pocztowej nie został w żaden sposób uprawdopodobniony. Brak jest wskazywanego jako załącznik do zażalenia dokumentu, który potwierdzałby złożenie przez skarżącego reklamacji na niewłaściwe działanie listonosza i brak pozostawienia awizo w skrzynce pocztowej skarżącego. Zatem twierdzenia skarżącego o rzekomym braku awizo nie znajdują potwierdzenia i pozostają bez wpływu na bezskuteczny upływ 14-dniowego terminu przewidzianego na odbiór awizowanej przesyłki. Z uwagi zaś na upływ wskazanego terminu i nieodebranie przesyłki w zakreślonym na dokonanie tej czynności czasie, Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że z dniem 29 stycznia 2025 r. nastąpił skutek doręczenia zastępczego przewidziany w treści art. 73 § 4 p.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że termin przewidziany na uzupełnienie braków formalnych skargi, który w okolicznościach niniejszej sprawy musiał być liczony od dnia 29 stycznia 2025 r., upłynął z dniem 5 lutego 2025 r., co prawidłowo zostało stwierdzone przez Sąd I instancji. Za prawidłowe należało zatem uznać postanowienie WSA, którym odrzucono wniesioną skargę, uznając że jest ona obarczona brakiem formalnym, który uniemożliwia jej nadanie dalszego biegu. Wskazać należy, że zgodnie z tezą wyrażoną w uchwale NSA z dnia 3 lipca 2023 r., sygn. II GPS 3/22 "niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bez względu na to czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd". Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.