I GZ 480/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Michał Kowalski po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2617/24 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A w B. na decyzję Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2024 r., nr BPRM.RO.5031.216.2023 w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu wniosku Stowarzyszenia A z siedzibą w B. postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2617/24 na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie Dz.U. z 2024 r., poz. 935 – dalej jako p.p.s.a.) odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2024 r. w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu postanawia. Pismem z dnia 2 sierpnia 2024 r. strona złożyła skargę. W treści skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy. Skarżący wskazał, że sytuacja majątkowa Stowarzyszenia nie pozwala na dokonanie jednorazowej płatności należności, co do której orzeczono zwrot. Podniesiono, że konieczność zwrotu niesłusznie określonej jako wykorzystana niezgodnie z warunkami umowy kwoty 20 000 zł uniemożliwiłoby realizację procedowanych aktualnie projektów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tj. wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłaby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W ocenie Sądu pierwszej instancji, skarżący nie wykazał w treści złożonego wniosku konkretnych okoliczności, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niej istotną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia skargi. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. wskutek wadliwego przyjęcia, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia nie spowoduje znacznej szkody po stronie skarżącego, a co za tym idzie, że nie są spełnione warunki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W judykaturze dominuje stanowisko kładące nacisk na obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej (zob. postanowienia NSA: z 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II FSK 2165/13, z 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11, z 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1501/11, z 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11 czy z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07 – te i dalej powoływane orzeczenia NSA dostępne w Internecie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący uprawdopodobnić konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Za zasadne uznać należy przyjęcie, że skoro postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest inicjowane wnioskiem strony to na wnioskodawcy spoczywa powinność wskazania konkretnych zagrożeń płynących z wykonania kwestionowanego aktu. Podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania okoliczności mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt I FZ 98/16, postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FZ 40/16). W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, uznając że skarżące stowarzyszenie nie wykazało, że w jego przypadku wystąpiła którakolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest prawidłowa. Strona nie przedstawiła żadnych dokumentów na potwierdzenie swojej sytuacji majątkowej a treść wniosku trudno nazwać choć zdawkowym. Jedno zdanie to stanowczo za mało aby Sąd mógł wypowiedzieć się w kwestii możliwości wstrzymania wykonani zaskarżonej decyzji. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył art. 61 § 3 p.p.s.a. a rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest rozstrzygnięciem błędnym. Przy ocenie wniosku skarżącego, Sąd I instancji wziął pod uwagę okoliczności wynikające z akt sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia ocenił, że strona nie wykazała, że zachodzą przesłanki zawarte w tym przepisie. Z tego względu za prawidłową należy uznać ocenę Sądu, że skarżące stowarzyszenie nie uprawdopodobniło, że w tej sprawie wystąpiły przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające zastosowanie ochrony tymczasowej. Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 p.p.s.a.). Gdyby zatem taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, strona może przedstawić stosowną dokumentację wraz z nowym wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Wskazać przy tym należy, że braki wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie mogą być uzupełnione w zażaleniu, natomiast – jak wskazano powyżej – na każdym etapie postępowania może zostać złożony nowy wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej wraz ze stosownymi dokumentami uzasadniającymi rzeczywiste możliwości finansowe strony. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na istnienie przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie odpowiednimi dokumentami źródłowymi. Ze wskazanych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.