I OZ 666/25

Dnia 4 listopada 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2025 r. sygn. akt I SA/Wa 830/25 o odrzuceniu skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 19 marca 2025 r. nr KOC/24/Go/24 w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 lipca 2025 r. sygn. akt I SA/Wa 830/25, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.) - z uwagi na nieuzupełnienie w zakreślonym terminie braków formalnych skargi (nie podpisanie skargi, nie wskazanie numeru PESEL oraz nie nadesłanie odpisów skargi) - skargę odrzucił. W piśmie z dnia 1 sierpnia 2025 r. skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie Sądu, zaskarżając je w całości i zarzucając "naruszenie art. 52 § 1 i art. 85 § 2 p.p.s.a. "poprzez odrzucenie skargi wniesionej po terminie bez uwzględnienia obiektywnych okoliczności uniemożliwiających jej wniesienie w terminie.[...] Sąd błędnie przyjął, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, mimo że niedotrzymanie terminu nie wynikało z jej winy...". Wskazała także, że podczas próby doręczenia jej wezwania przebywała poza granicami kraju, na terenie Niemiec i nie miała fizycznej możliwości odebrani przesyłki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. pismo procesowe strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W myśl art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a pismo strony, oprócz wymogów określonych w art. 46 § 1 p.p.s.a., powinno zawierać - gdy jest pierwszym pismem w sprawie - numer PESEL strony wnoszącej pismo. Zgodnie z art. 47 § 1 cytowanej ustawy - do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Stosownie zaś do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W konsekwencji, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem na posiedzeniu niejawnym, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Brak wskazania numeru PESEL i nie podpisanie skargi oraz brak odpisów skargi w ilości odpowiedniej dla wszystkich stron postępowania to braki formalne skargi. Bezspornie w rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, która zawierała braki formalne – nie wskazano numeru PESEL, skarga nie została opatrzona podpisem, oraz nie nadesłano wymaganej ilości odpisów skargi. Z uwagi na powyższe skarżąca została wezwana do ich uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało prawidłowo zaadresowane wg wskazania skarżącej i doręczone w trybie art. 73 p.p.s.a., tj. uznano je za doręczone z dniem 13 czerwca 2025 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi mijał z dniem 20 czerwca 2025 r. W zakreślonym terminie nie uzupełniono braków formalnych, o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji i skargę odrzucił. W rozpoznawanej sprawie doszło bowiem do ziszczenia przesłanek odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Nie mógł w rozpoznawanej sprawie odnieść zamierzonego skutku argument zażalenia, że skarżąca braków skargi w zakreślonym terminie nie uzupełniła z uwagi na przebywanie poza granicami kraju w czasie próby doręczenia jej wezwania. Po pierwsze, powody uchybienia terminu stanowią przesłanki, które mogłyby być rozważane w postępowaniu o przywrócenie terminu, nie zaś w postępowaniu wywołanym zażaleniem na postanowienie o odrzuceniu skargi. Po wtóre, od strony wszczynającej postępowanie sądowe wymaga się dbania o własne interesy. Skoro skarżąca wiedziała, że możliwe są wyjazdy poza granice kraju – winna była umocować do działania w swoim imieniu pełnomocnika albo pełnomocnika do korespondencji, który w jej imieniu mógłby zadbać o jej interesy - żeby nie zapomnieć o ciążących na niej jako uczestniczce postępowania sądowego obowiązkach. Rezygnacja z ww. możliwości, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowi przejaw niedbalstwa skarżącej i nienależytego dbania o własne interesy. I po trzecie, obowiązujące przepisy prawa nie przewidują odstępstw od zasad skutecznego wniesienia pisma procesowego do sądu. Zasadnie zatem stwierdził Sąd I instancji, że skargę, z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych w zakreślonym terminie należało odrzucić. Termin wyznaczony przez Sąd jest terminem ustawowym i Sąd nie ma możliwości jego wydłużania. Niezrozumiały jest jednocześnie zarzut naruszenia zarówno art. 52 § 1 i art. 85 § 2 ppsa. Po pierwsze Sąd I instancji odrzucił skargę nie z powodu wniesienia jej z uchybieniem terminu, a z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi. Po drugie, art. 85 p.p.s.a. nie zawiera paragrafów. Sąd nie miał możliwości zastosować art. 85. Stosownie do tego przepisu czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Tymczasem skarżąca, nie tyle uzupełniła braki formalne skargi z uchybieniem terminu lecz w ogóle ich nie uzupełnia. Skarżąca podęła próbę uzupełnienia braków formalnych skargi dopiero na etapie zażalenia. Tym samym argumentacja zażalenia nie znajduje uzasadnienia, brak było bowiem podstaw do zmiany bądź uchylenia prawidłowego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.