I SA/Gd 321/25

Dnia 16 czerwca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2025 roku na posiedzeniu niejawnym skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 24 lutego 2025 r., nr 2201-IEE.7192.2.348.2024.7.AK w przedmiocie zarzutów do opisu i oszacowania nieruchomości postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi

Reprezentowana przez pełnomocnika G. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej w skrócie zwana Spółką) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 24 lutego 2025 r., w przedmiocie zarzutów do opisu i oszacowania nieruchomości. Zarządzeniem z 5 maja 2025 roku pełnomocnik Spółki został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Odpis zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi 9 maja 2025 r. Zakreślony termin upłynął bezskutecznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) – dalej w skrócie p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z treścią art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Jak stanowi natomiast art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W sytuacji, gdy osoba prawna jest zastępowana przez ustanowionego pełnomocnika, jego obowiązkiem jest dołączyć do skargi nie tylko samo pełnomocnictwo ale także dokument, z którego wynikałoby, że osoby udzielające pełnomocnictwa są uprawnione do reprezentowania strony skarżącej. Dokumentem tym w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest co do zasady odpis z rejestru KRS, czyli dokument, o przedstawienie którego został wezwany pełnomocnik Spółki. W orzecznictwie przyjmuje się, że zaniechanie w tym zakresie stanowi brak formalny skargi, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., a w sytuacji, gdy strona nie uczyni zadość wezwaniu w tym zakresie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2019 r., sygn. akt I FZ 155/19; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe cytowane orzeczenia tamże). Zwrócić również należy uwagę na funkcjonujący w orzecznictwie i piśmiennictwie pogląd, że umocowanie do reprezentowania spółki wykazują, zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy KRS, dokumenty wydawane przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego, takie jak odpisy (pełne, aktualne), wyciągi, zaświadczenia i pozostałe informacje (por. postanowienie NSA z 12 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 69/15). Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez pełnomocnika strony braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi. Sąd zwraca uwagę, że Krajowy Rejestr Sądowy jest jawny (art. 8 ustawy KRS), a zgodnie z art. 4 ust. 4aa tej ustawy pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych i pełnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację. Powyższe nie znaczy jednak, że Sąd powinien sam weryfikować prawidłowość reprezentacji skarżącej. Nie ma bowiem podstaw prawnych do zwolnienia strony lub jej pełnomocnika od obowiązku uzupełniania braków formalnych i przerzucenia ciężaru czynienia ustaleń - czy osoba dokonująca czynności posiada stosowne umocowanie - na sąd na etapie kontroli warunków formalnych skargi, bądź na sąd na etapie oceny, czy zachodzą podstawy do odrzucenia skargi wobec niewykonania zarządzenia (por. postanowienia NSA z: 15 maja 2019 r., II OZ 422/19; z 22 lipca 2022 r. I GZ 230/22). Sąd nie może zastępować stron w uzupełnianiu braków formalnych składanych pism. Rolą sądu nie jest więc wyręczanie stron w zakresie wykazywania istnienia umocowania osób uprawnionych do jej reprezentacji przed sądem (zob. postanowienia NSA: z 9 maja 2018 r., sygn. akt II GZ 156/18; z 23 października 2015 r., sygn. akt II OSK 2456/15). Są to czynności procesowe stron, ich pełnomocników, przedstawicieli, co jednoznacznie wynika z treści art. 29 p.p.s.a. i zawartego w nim zwrotu "mają obowiązek wykazać". W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej Spółki został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez przedłożenie dokumentu KRS. Pomimo doręczenia zarządzenia pełnomocnikowi w dniu 9 maja 2025 r. brak formalny nie został usunięty, co uzasadniało odrzucenie skargi, o czym Sąd orzekł na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.