I SA/Gl 195/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela, , , po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 15 listopada 2024 r. nr 2401-IEW1.4263.11.2024.13 UNP: 2401-24-288416 w przedmiocie ulg płatniczych – odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 2023 r. postanawia: odrzucić skargę.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o odmowie rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 2023 r. w kwocie 8.320,00 zł. Na powyższą decyzję B sp. z o.o. w R. (dalej: skarżąca, strona skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 lutego 2025 r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS) zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto zarządzeniem z 13 lutego 2025 r. Przewodniczący Wydziału wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł. Wezwanie to zostało opatrzone tym samym rygorem. Przesyłka polecona zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu została doręczona stronie skarżącej w dniu 21 marca 2025 r. Do chwili obecnej brak formalny skargi nie został usunięty. Wpis od skargi nie został przez stronę uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Zgodnie zaś z art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Do dokumentów tych można zaliczyć m.in. odpis pełny lub odpis aktualny z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS), o którym mowa w ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 979 ze zm.), a od dnia 1 stycznia 2012 r. także pobrany samodzielnie wydruk komputerowy aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru, o którym mowa w art. 4 ust. 4a tej ustawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2025 r., sygn. akt II FZ 20/25). Brak zaś dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony jest brakiem formalnym skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2025 r., sygn. akt III OZ 59/25). W myśl tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku zaś, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do złożenia takiego dokumentu obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, do jej odrzucenia. Ponadto należy wskazać, iż stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż termin wyznaczony wezwaniami do uzupełnienia braku formalnego skargi i uiszczenia wpisu od skargi upłynął bezskutecznie dla strony w dniu 28 marca 2025 r. Reasumując, skarga dotknięta jest brakiem formalnym i brakiem fiskalnym, a taką skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a i art. 220 § 3 p.p.s.a, o czym orzeczono jak w sentencji.