I SA/Gl 83/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Pyszny, , , po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 25 listopada 2024 r. nr SKO.III/423/312/2024 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2024 r. p o s t a n a w i a: 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej na rzecz strony skarżącej kwotę 90 (dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją opisaną w sentencji niniejszego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej jako organ) po rozpatrzeniu odwołania M. M. (dalej jako skarżąca) od decyzji Burmistrza C. z 13 czerwca 2024 r. (dalej jako organ I instancji) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2024 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Skarżąca wniosła do tut. Sądu skargę na ww. decyzję organu z 25 listopada 2024 r. Odpowiadając na skargę organ wskazał, że decyzją z 20 stycznia 2025 r. uwzględnił skargę w całości i uchylił swoją decyzję z 25 listopada 2024 r. oraz orzekł o uchyleniu decyzji organu I instancji z 13 czerwca 2024 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 4 marca 2025 r. zwrócono się do organu o nadesłanie zwrotnych potwierdzeń odbioru decyzji z 20 stycznia 2025 r. oraz o wskazanie, czy decyzja ta została zaskarżona. Odpowiadając na wezwanie Sądu organ wskazał, że decyzja z 20 stycznia 2025 r. została zarówno przez skarżącą jak i uczestników postępowania odebrana w dniu 3 lutego 2025 r. Organ nie odnotował wpływu skargi do sądu administracyjnego na decyzję z 20 stycznia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Z kolei zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego występuje m.in. wówczas, gdy przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Dotyczy to w szczególności sytuacji, gdy organ skorzysta z uprawnień autokontrolnych przewidzianych przez art. 54 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona do tut. Sądu decyzja z 25 listopada 2024 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego w następstwie wydania przez organ decyzji z 20 stycznia 2025 r. Decyzja uwzględniająca skargę nie została zaskarżona do sądu administracyjnego. Skoro więc zaskarżona decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego, to postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe wobec braku przedmiotu zaskarżenia. To zaś skutkuje koniecznością umorzenia postępowania przez Sąd, dlatego postanowiono jak w pkt 1 postanowienia. O kosztach postępowania (pkt 2 postanowienia) rozstrzygnięto na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Na zasądzoną od organu na rzecz strony skarżącej kwotę składa się wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym, zgodnie z § 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935). Jednocześnie Sąd wskazuje, że nie mógł nakazać ściągnięcia wpisu od skargi od organu na podstawie art. 223 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli nie została uiszczona należna opłata sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji nakaże ściągnąć tę opłatę od strony, która obowiązana była ją uiścić albo od innej strony, gdy z orzeczenia tego wynika obowiązek poniesienia kosztów postępowania przez tę stronę. W przepisie tym jest bowiem mowa o opłacie należnej, zaś w rozpoznawanej sprawie doszło do uwzględnienia skargi przez organ na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. przed przekazaniem skargi sądowi co powoduje, że skarżący nie ma obowiązku uiszczenia wpisu od skargi. Wpis od skargi, którego nie miał obowiązku uiścić skarżący, nie jest opłatą należną w rozumieniu art. 223 § 2 p.p.s.a. Przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. daje bowiem podstawę do rozpoznania skargi przez organ i jej uwzględnienia i nie jest to uzależnione od uiszczenia przez skarżącego jakiejkolwiek opłaty (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 6 czerwca 2014 r. sygn. akt II OZ 446/14 LEX nr 1481956).