I SA/Gl 887/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 16 maja 2025 r. nr 2401-IOV2.4103.8.2025.BT UNP: 2401-25-129029 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2019 r. postanawia: umorzyć postępowanie sądowe.

Przedmiotem skargi M. F. (dalej w skrócie: "skarżący") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 16 maja 2025 r. nr 2401-IOV2.4103.8.2025.BT UNP: 2401-25-129029 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2019 r. W piśmie procesowym z dnia 23 czerwca 2025 r., pełnomocnik procesowy, działający w imieniu i na rzecz skarżącego, oświadczył, iż wycofuje skargę na wskazaną na wstępie decyzję organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Postępowanie sądowe należało umorzyć. W świetle art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z kolei w myśl art. 60 ab initio P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a jej cofnięcie wiąże sąd. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest jednakże – zgodnie z dyspozycją art. 60 in fine P.p.s.a. – uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W wyniku analizy materiału zebranego w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że czynność procesowa pełnomocnika skarżącego - z punktu widzenia dopuszczalności cofnięcia skargi - nie budzi wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., postępowanie zainicjowane wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu, co też orzeczono w części dyspozytywnej.