I SA/Op 54/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 lutego 2025 r. w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 18 listopada 2024 r., nr 1601-IEE.7192.68.2024 w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną zajęcia wierzytelności postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z 27 lutego 2025 r. I SA/Op 54/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę A. K. (dalej: skarżący, strona) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 18 listopada 2024 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną zajęcia wierzytelności. Sąd wskazał, że zarządzeniem Kierownika Sekcji Finansowej Wydziału I z dnia 24 stycznia 2025 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie do akt sądowych pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została skutecznie doręczona adresatowi w dniu 3 lutego 2025 r. (zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru – k. 17 akt sądowych), termin na uzupełnienie braku upłynął w dniu 10.02.2025 r., jednak do dnia wydania ww. postanowienia (27.02.2025 r.) czynności wskazane w wezwaniu nie zostały wykonane. Odpis postanowienia o odrzuceniu skargi został doręczony stronie w dniu 17.03.2025 r. (k. 32 akt sądowych). W dniu 4.03.2025 r. do Sądu wpłynęła przesyłka (nadana w dniu 10.02.2025 r. – k. 30 akt sądowych), zawierająca uzupełnienie braku formalnego skargi w postaci odpisu pełnomocnictwa. W dniu 24.03.2025 r. strona nadała do Sądu zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi. W zażaleniu wskazano, że brak formalny skargi został uzupełniony w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 195 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako P.p.s.a.), akta sprawy wraz z zażaleniem wojewódzki sąd administracyjny przedstawia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu po doręczeniu zażalenia pozostałym stronom. Odpowiedź na zażalenie może być wniesiona wprost do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie siedmiu dni od doręczenia zażalenia. Jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych (§ 2). Uregulowana w art. 195 § 2 P.p.s.a. instytucja autokontroli stanowi wyjątek od zasady dewolutywności zażalenia, czyli przekazywania tego środka zaskarżenia sądowi wyższej instancji. Za jej zastosowaniem przemawiają względy ekonomii procesowej oraz szybkości postępowania. Zastosowanie autokontroli jest uzasadnione, gdy wystąpi m.in. przesłanka "oczywistej zasadności wniesionego zażalenia". Co istotne, WSA podejmuje przewidziane prawem działanie, nie będąc związany podniesionymi w zażaleniu zarzutami. Pogląd ten znajduje uzasadnienie m.in. w tym, że art. 194 § 3 P.p.s.a., który określa wymagania, jakie dodatkowo powinno spełniać zażalenie, nie wskazuje na obowiązek formułowania zarzutów. Autokontrolą mogą być objęte zarówno przyczyny formalne, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względy merytoryczne (por. postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., FZ 374/04). Zwrot normatywny "oczywiście uzasadnione" należy rozumieć przez pryzmat oceny sądu dokonywanej w kontekście argumentów zawartych w zażaleniu. Zasadność zażalenia może wynikać zarówno z siły i logiki argumentów zażalenia, jak i z ponownej oceny rozstrzygnięcia podjętego przez sąd. Postanowienie autokontrolne powinno wskazywać na konkretne uchybienie, które czyni zażalenie zasadnym (por. B. Dauter, 3.3. Autokontrola dokonywana przez sąd pierwszej instancji [w:] Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2018). Sąd wskazuje, że zażalenie jest uzasadnione, gdyż z akt sprawy wynika, że skarżący uzupełnił brak formalny skargi w ustawowym terminie 7 dni, bowiem przesyłka zawierająca wezwanie do przedłożenia pełnomocnictwa została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 3.02.2025 r., natomiast przesyłka zawierająca odpis pełnomocnictwa została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 10.02.2025 r., a wpłynęła do tut. Sądu w dniu 4.03.2025 r., a zatem już po wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi z 27.02.2025 r. W tej sytuacji Sąd ocenił, że należało zastosować instytucję tzw. autokontroli i uchylić zaskarżone postanowienie w całości w trybie art. 195 § 2 P.p.s.a., o czym orzeczono sentencji postanowienia.