I SA/Po 550/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2025 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2020 r. postanawia: odrzucić skargę.

Skarżąca L. P., reprezentowana przez pełnomocnika, pismem z dnia 3 czerwca 2025 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji decyzję. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 7 sierpnia 2025 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi, poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. wyciągu z KRS, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto wezwano pełnomocnika skarżącej do wyjaśnienia różnicy w wartości przedmiotu zaskarżenia określonej w skardze na kwotę 829 151 zł wobec kwoty 826 151 zł podanej przez organ w odpowiedzi na skargę, pod rygorem ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia przez Przewodniczącego Wydziału. Odpisy wezwań skutecznie doręczono pełnomocnikowi skarżącej w trybie doręczenia zastępczego (po dwukrotnym awizo w dniach: 19 sierpnia 2025 r. oraz 27 sierpnia 2025 r.) na adres Kancelarii Radcy Prawnego pełnomocnika skarżącej podany w skardze. Przesyłka zawierająca wezwania nie została podjęta w terminie 14 dni od dnia pierwszego awiza. W związku z powyższym nastąpił zwrot przesyłki do Sądu, co dokumentuje załączona do akt sprawy koperta adresowana do skarżącej. Przesyłkę pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia z dniem 2 września 2025 r. (koperta - k. [...] akt sąd.). Termin do wykonania wezwania upłynął z dniem 2 września 2025 r. Do dnia rozpatrywania sprawy braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; w skrócie: "p.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jeżeli skarga nie spełnia wymagań przewidzianych dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, to braki w tym zakresie mogą zostać uzupełnione. Według art. 49 § 1 p.p.s.a jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Stosownie do art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Według art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie. W rozpatrywanej sprawie, wobec niemożności doręczenia skarżącej przesyłki sądowej zawierającej odpisy wezwań sądowych, w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., została ona pozostawiona na okres 14 dni w placówce pocztowej. Jak wynika z opisu koperty oraz druku zwrotnego potwierdzenia odbioru, zawiadomienie o złożeniu korespondencji skierowanej do pełnomocnika skarżącej, zgodnie z adnotacją dokonaną przez doręczyciela, w oddawczej skrzynce pocztowej adresata nastąpiło w dniu 19 sierpnia 2025 r. Kolejne awizo zostało dokonane w dniu 27 sierpnia 2025 r. O prawidłowości awizacji świadczą pieczęcie oraz podpisy doręczyciela, znajdujące się na kopercie. Nieodebranie przez pełnomocnika skarżącej przesyłki w terminie 14 dni, licząc od dnia złożenia pierwszego awiza, skutkowało – na mocy art. 73 § 4 p.p.s.a. – dokonaniem doręczenia zastępczego korespondencji w ostatnim dniu tego terminu, tj. uznaniem skutku doręczenia wezwania pomimo faktycznego niepodjęcia przesyłki pocztowej przez adresata. Podkreślić bowiem należy, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że skoro pierwsze zawiadomienie o złożeniu wezwania wraz z informacją o możliwości jego odbioru we właściwej placówce pocztowej pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata w dniu 19 sierpnia 2025 r., to od tej daty rozpoczął biegł 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 1 i § 3 p.p.s.a., z upływem którego nastąpił skutek prawny w postaci doręczenia zastępczego. Ostatni dzień skutecznego doręczenia pisma nastąpił w dniu 2 września 2025 r., a zatem siedmiodniowy termin do wykonania nałożonego na skarżącą obowiązku procesowego upływał 9 września 2025 r. W zakreślonym przez Sąd terminie, skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu z KRS, a także nie wyjaśniła różnicy w wartości przedmiotu zaskarżenia. Tym samym ziściła się przesłanka do odrzucenia wywiedzionej w niniejszej sprawie skargi. Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 oraz art. 16 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.