II FSK 1347/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 lipca 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 249/22 w sprawie ze skargi M.C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 16 grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2025 r., sygn. akt II FSK 1347/22, w ten sposób, że w pkt 2) sentencji w miejsce wyrażenia "zasądza od M. C. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 10 800 (słownie: dziesięć tysięcy osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego", wpisać "wobec braku podstaw do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego odstąpić od ich zasądzenia".

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.") sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące w sentencji orzeczenia, jak i w uzasadnieniu. Wykładnia gramatyczna art. 156 § 1 P.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą cechować się oczywistością, muszą mieć charakter bezsporny. Oczywistość wadliwości może wynikać z porównania błędu z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami sprawy. Z sytuacją wymagającą sprostowania mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Z akt sprawy bezspornie wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny pod sygnaturą II FSK 1347/22 rozpoznał skargę kasacyjną M. C. od wyroku o sygn. akt I SA/Gl 249/22, którym to wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględnił skargę Skarżącego. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Skarżącego od wyroku uwzględniającego skargę Skarżącego. Nie jest to sytuacja opisana ani w art. 203 P.p.s.a., ani w art. 204 P.p.s.a. Zgodnie z art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Wyrok w sprawie I SA/Gl 249/22 uwzględniający skargę zaskarżony przez Skarżącego skargą kasacyjną jest jednym z orzeczeń, o których mowa w art. 209 P.p.s.a. Jednakże nie jest takim orzeczeniem wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2025 r. o sygn. akt II FSK 1347/22. Brak jest wobec tego podstaw do orzekania o kosztach w orzeczeniu innym niż wymienione w art. 209 P.p.s.a. Odnotować należy, że z wokandy z dnia 24 czerwca 2025 r. wynika, iż tego dnia Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawał jeszcze sprawę żony Skarżącego – pod sygnaturą II FSK 1282/22. W sprawie żony Skarżącego skargę kasacyjną wniósł natomiast organ podatkowy. W niniejszej sprawie – Skarżący. Na skutek błędu przy edycji sentencji wyroku II FSK 1347/22 błędnie wpisano w treści punktu drugiego sentencji, że zasądzono od M. C. na rzecz organu kwotę 10 800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, skoro brak było podstawy prawnej do tego. Należy podkreślić, że niewątpliwie sprostowanie nie jest środkiem prawnym, które może prowadzić do istotnej zmiany treści rozstrzygnięcia. Organ, któremu nie przysługiwał w niniejszej sprawie zwrot kosztów postępowania kasacyjnego nie nabył uprawnienia do ich zwrotu, zaś sprostowanie omyłki nie spowodowało utraty wcześniej nabytego uprawnienia (por. np. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 2014/11). W tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę jak w sentencji.