II FSK 299/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia del. NSA Krzysztof Kandut (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2024 r. sygn. akt I SA/Wr 553/24 w sprawie ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w B na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 2 maja 2024 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.126.2024.1.JG w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym kasacyjnie wyrokiem z 3 grudnia 2024 r. sygn. akt I SA/Wr 553/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględnił skargę "A" sp. z o.o. w B (dalej zwana: spółka, wnioskodawca, skarżąca) i uchylił w całości interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2 maja 2024 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.126.2024.1.JG w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Z ustaleń objętych ww. wyrokiem wynika, że spółka wystąpiła do organu o wydanie interpretacji indywidualnej. Przedstawiając opis stanu faktycznego podała, że w 2007 roku rozpoczęła działalność na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej (SSE). Na mocy wpisu do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego z 28 sierpnia 2020 r. nastąpiła zmiana nazwy spółki na nazwę aktualną. Oznacza to, że wszelkie wcześniejsze decyzje administracyjne, pomimo, że zostały wydane na rzecz wnioskodawcy w okresie posługiwania się inną nazwą, nadal pozostają w mocy, a ich beneficjentem jest spółka, która stała się sukcesorem wszystkich praw i obowiązków wynikających z zezwoleń wydanych do tego czasu. Na rzecz spółki wydane zostały przez [...]: 1) zezwolenie z 29 sierpnia 2007 r. na prowadzenie działalności na terenie SSE rozumianej jako działalność produkcyjna i handlowa w zakresie wyrobów i usług wytworzonych na terenie strefy; 2) zezwolenie z 9 stycznia 2018 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE, rozumianej jako działalność produkcyjna, handlowa i usługowa w zakresie wyrobów i usług wytworzonych na terenie SSE; 3) decyzja o wsparciu z 29 czerwca 2021 r. na prowadzenie na terenie SSE działalności gospodarczej, rozumianej jako działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. We wniosku o interpretację podkreślono, że decyzja o wsparciu została wydana w związku z realizacją inwestycji polegającej na rozbudowie mocy produkcyjnych istniejącego wówczas zakładu, poprzez rozbudowę jego przestrzeni produkcyjnej i niezbędnej infrastruktury towarzyszącej na posiadanym przez spółkę gruncie. Spółka spełniła już warunki przewidziane w zezwoleniach i korzysta ze zwolnień z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych z tytułu dochodów uzyskiwanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm. – dalej zwana: u.p.d.o.p.). Spółka prowadzi odrębną ewidencję rachunkową dla celów określenia wysokości dochodu (straty) z tytułu prowadzenia działalności opodatkowanej na zasadach ogólnych oraz odrębną dla celów określenia wysokości dochodu (straty) z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej na terenie SSE w oparciu o posiadane zezwolenia lub decyzję o wsparciu, przy czym ta ewidencja w zakresie dyskontowania kosztów kwalifikowanych oraz pomocy publicznej jest oddzielna dla każdej inwestycji, tj. dla każdego zezwolenia i decyzji o wsparciu dyskontowanie dokonywane jest zgodnie z przepisami dotyczącymi każdego z nich. Spółka traktuje jako zwolnione z opodatkowania wszystkie dochody uzyskiwane z tytułu działalności gospodarczej określonej łącznie w obydwu zezwoleniach i w decyzji o wsparciu. Spółka jest w trakcie wykorzystywania limitu zwolnienia przysługującego jej na podstawie pierwszego zezwolenia, a w 2023 roku rozpocznie wykorzystywanie limitu z drugiego zezwolenia. Jest też w trakcie realizacji inwestycji będącej przedmiotem decyzji o wsparciu, ale nie korzysta z limitu zwolnienia nią określonego. Wobec powyższego zadała pytanie: czy w związku z tym, że zwolnieniom, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a u.p.d.o.p., podlega cały dochód z działalności spółki wskazanej w zezwoleniach oraz decyzji o wsparciu, do wysokości limitu pomocy publicznej z nich wynikającego, spółka uprawniona jest do chronologicznego wykorzystywania tego limitu, tj. czy w pierwszej kolejności uprawniona jest do wykorzystania limitu pomocy publicznej dostępnego w ramach pierwszego zezwolenia, a po jego wykorzystaniu, gdy limit pomocy wynikający z tego zezwolenia nie jest wystarczający do objęcia całości dochodu z działalności na terenie SSE zwolnieniem podatkowym z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy, pomoc publiczna powinna być rozliczana zgodnie z limitem wynikającym z zezwolenia nr 2 i decyzji o wsparciu - w kolejności ustalonej zgodnie z datami ich wydania ? Zdaniem spółki odpowiedzieć na ww. pytanie powinna być twierdząca. Realizowana przez spółkę na podstawie decyzji o wsparciu nowa inwestycja polega na zwiększeniu zdolności produkcyjnych przedsiębiorstwa poprzez rozbudowę jego przestrzeni produkcyjnej i niezbędnej infrastruktury towarzyszącej, na którą składają się zarówno elementy "stare", tj. nabyte przed rozpoczęciem nowej inwestycji w trakcie obowiązywania zezwoleń na prowadzenie działalności na terenie SSE, jak i "nowe" elementy - zakupione już w ramach nowej inwestycji. Ze względu na stopień zespolenia "starych" i "nowych" elementów linii produkcyjnej, praktycznie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione jest wydzielenie dochodu przypadającego wyłącznie na nową inwestycję. Mimo zatem dokonania inwestycji, spółka nie mogłaby skorzystać ze zwolnienia podatkowego, co pozostawałoby w sprzeczności z brzmieniem art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a u.p.d.o.p. i celem tej regulacji. Zatem zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych powinien podlegać dochód uzyskiwany z działalności gospodarczej prowadzonej na podstawie zezwoleń i decyzji o wsparciu chronologicznie, tj. w ten sposób, że w pierwszej kolejności wykorzystany zostanie limit dostępnej pomocy publicznej w ramach zezwoleń, a po jego wyczerpaniu - dochód z działalności wskazanej w decyzji o wsparciu. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w przepisach ustawy z 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1604 – dalej: ustawa o SSE), jak i ustawy z 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz. U. z 2024 r. poz. 459 – dalej: ustawa o WNI), a także orzecznictwie sądów administracyjnych. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Stwierdził, że dla działalności gospodarczej prowadzonej na podstawie zezwolenia na terenie SSE, jak i dla działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, ustawodawca przewidział odrębne zwolnienia, odpowiednio w art. 17 ust. 1 pkt 34 i pkt 34a u.p.d.o.p. Jeśli dochody z obu powyższych źródeł miałyby być rozliczane łącznie, ustawa powinna to określać. Przy braku takiego dozwolenia, przychodów z działalności prowadzonej na terenie SSE nie łączy się z przychodami osiągniętymi z nowej inwestycji realizowanej na podstawie decyzji o wsparciu, co potwierdzają zapisy "Objaśnień podatkowych" Ministerstwa Finansów z 6 marca 2020 r. dot. sposobu ustalania dochodu zwolnionego z opodatkowania podatkiem dochodowym, osiągniętego z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie WNI. Połączenie przychodów i kosztów w tym przypadku umożliwiałoby kompensowanie straty poniesionej na jednej działalności zwolnionej (gdyby taka wystąpiła), z dochodem z drugiej działalności objętej zwolnieniem. Ponadto powodowałoby nieuzasadnione "bieżące" zmniejszenie wykorzystania przysługującej pomocy publicznej, która pozostawałaby do wykorzystania na kolejne lata. Zatem w sytuacji, gdy przedsiębiorca posiada zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE oraz decyzję o wsparciu nowej inwestycji, dochody osiągnięte z tych dwóch źródeł zwolnionych z opodatkowania nie podlegają łączeniu. Dla właściwego zastosowania art. 13 ust. 6 ustawy o WNI należy zsumować wykorzystaną w danym roku podatkowym pomoc publiczną z nowej inwestycji z pomocą publiczną z działalności w SSE - tak ustaloną sumę należy uwzględnić w dostępnym limicie pomocy publicznej. Na ww. interpretację spółka wniosła skargę, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględnił. Sąd ten za trafne uznał zarzuty naruszenia art. 14c § 1 i § 2 O.p., gdyż organ odwołując się do ww. "Objaśnień" Ministerstwa Finansów nie wyjaśnił samodzielnie z jakich powodów uważa stanowisko spółki za nieprawidłowe w kontekście istotnych elementów stanu faktycznego opisanych we wniosku. "Objaśnienia" nie mają mocy wiążącej, nie stanowią przepisów powszechnie obowiązujących, stąd nie mogą stanowić głównego uzasadnienia dla zakwestionowania stanowiska wnioskodawcy, a co najwyżej wskazówki odnośnie wykładni prawa. Tejże wykładni organ jednak nie dokonał, choć spółka zapytała o stosowanie art. 13 ust. 6 i 7 ustawy o WNI. Nie przedstawił też swojego stanowiska w taki sposób, aby możliwa była rekonstrukcja toku rozumowania organu. Świadczy to o istotnej wadliwości uzasadnienia interpretacji, a tym samym naruszeniu art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 121 § 1 O.p. Zdaniem Sądu I instancji zasadne okazały się przy tym zarzuty naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a u.p.d.o.p. w zw. z art. 12 ust. 2 ustawy o SSE oraz art. 13 ust. 6 i ust. 7 ustawy o WNI, poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania. Odwołując się do treści ww. przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że analiza tych regulacji prowadzi do wniosku, iż pomoc publiczna w formie zwolnień podatkowych wynikających z zezwoleń strefowych oraz z decyzji o wsparciu powinna być rozliczana chronologicznie, tj. w sposób, jaki zaproponowano we wniosku o wydanie interpretacji. Utwierdza w tym przekonaniu orzecznictwo sądów administracyjnych, które Sąd I instancji przywołał i poglądy tam zwarte podzielił. W podsumowaniu stwierdził, że dokonana przez organ ocena stanowiska skarżącej i uzasadnienie materialnoprawne interpretacji okazały się nieprawidłowe. Uwzględniając, a że uzasadnienie interpretacji nie zawierało wyczerpującego stanowiska organu, doszło do naruszenia w stopniu istotnym przepisów art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., skutkiem czego interpretację należało uchylić w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej pełnomocnik organu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. po. 935 - dalej zwana: p.p.s.a.), zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.: art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 14c § 1 i 2 oraz w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez uchylenie interpretacji na skutek błędnego przekonania, iż jej uzasadnienie zostało sporządzone wadliwie, gdyż nie wyjaśniało w pełni stanowiska organu, pomijało argumentację wnioskodawcy, a stanowisko organu opierało się głównie na tezach zawartych w "Objaśnieniach podatkowych" ministra właściwego do spraw finansów publicznych; 2) przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a u.p.d.o.p. w zw. z art. 12 ust. 2 i 3 ustawy o SSE, a także w zw. z art. 13 ust. 7 w zw. z ust. 6 oraz w zw. z ust. 8 ustawy o WNl, polegającą na takim ich rozumieniu, że zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych podlega dochód uzyskiwany z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE na podstawie zezwolenia i decyzji o wsparciu nowej inwestycji w ten sposób, że wykorzystywany jest limit dostępnej pomocy publicznej w ramach zezwolenia jako uzyskanego wcześniej, a po jego wyczerpaniu z decyzji o wsparciu jako uzyskanej później, gdy tymczasem dochody te należy rozliczać odrębnie, bowiem przychodów z działalności prowadzonej na terenie SSE nie łączy się z przychodami osiągniętymi z nowej inwestycji realizowanej na podstawie decyzji o wsparciu. W efekcie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie, po uchyleniu wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a nadto zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdyż wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu, aczkolwiek uzasadnienie tego wyroku jest częściowo błędne. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w tej sprawie nie wystąpiła. Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu zarówno przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. W takiej sytuacji, co do zasady, Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności rozpoznaje zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ potwierdzenie ich zasadności może czynić zbędnym lub przynajmniej przedwczesnym rozpatrywanie zarzutów łączących się z ewentualnym naruszeniem prawa materialnego. Zgodnie z art. 14c § 1 i § 2 O.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Analizując stan faktyczny przedstawiony we wniosku o interpretację oraz postawione pytanie, jak też własną ocenę stanowiska spółki, Sąd I instancji negując to stanowisko przytoczył przepisy art. 7 ust. 1 i 2, art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a oraz ust. 4 u.p.d.o.p., art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o SSE, art. 3 i 4 oraz art. 12 ust. 6 – 8 i art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o WNI, a następnie stwierdził, że jest ono (stanowisko spółki) sprzeczne z Objaśnieniami podatkowymi Ministerstwa Finansów z 6 marca 2020 r. dot. sposobu ustalania dochodu zwolnionego z opodatkowania podatkiem dochodowym, osiągniętego z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie WNI, w szczególności z akapitem 45 i 79 oraz przykładem nr 33. Organ poza przytoczeniem ww. przepisów prawa nie dokonał jednak ich wykładni na tle stanu faktycznego opisanego przez wnioskodawcę, lecz w tej ostatniej kwestii odwołał się do Objaśnień Ministerstwa Finansów. Objaśnienia te nie są jednak źródłem powszechnie obowiązującego prawa, stąd nie mogą stanowić głównego uzasadnienia dla zakwestionowania stanowiska wnioskodawcy, a organ nie wyjaśnił samodzielnie z jakich powodów uważa stanowisko spółki za nieprawidłowe, co – według Sądu I instancji - świadczy o naruszeniu art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 121 § 1 O.p. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na tle takiego stanu faktycznego prawidłowo Sąd I instancji dostrzegł, że wypowiedź organu całkowicie pomija argumenty spółki przedstawione we wniosku o interpretację i nie odnosi się do nich. Sprowadza się w istocie do zacytowania akapitu 45 i 79 Objaśnień oraz opisanego w nich przykładu 33. Ta analiza prawidłowo doprowadziła Sąd I instancji do wyrażenia stanowiska, że interpretacja indywidualna narusza przepisy art. 14c § 1 i § 2 O.p., gdyż w istocie pomija wymóg uzasadnienia prawnego. Z uzasadnienia prawnego interpretacji wynikać powinien tok rozumowania organu interpretacyjnego, który doprowadził z jednej strony do zanegowania słuszności stanowiska wnioskodawcy, a z drugiej strony - do przyjęcia stanowiska odmiennego (wyrok NSA z 25 marca 2025 r. sygn. II FSK 169/22). W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie prezentowany jest pogląd, że organ związany jest stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym przedstawionym we wniosku, a jego obowiązkiem jest odniesienie się do stanowiska wnioskodawcy co do skutków podatkowoprawnych podanych faktów (wyroki NSA z: 26 maja 2021 r. sygn. II FSK 3351/18, 20 stycznia 2022 r. sygn. II FSK 1092/19). Organ wydający interpretację związany jest zakresem problemu prawnego, jaki strona wskazuje we wniosku i problem ten powinien rozstrzygnąć odwołując się do konkretnych regulacji prawnych, dokonując ich wykładni na tle zarysowanego we wniosku stanu faktycznego. Spółka składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej oczekiwała jednoznacznego rozstrzygnięcia postawionego pytania – wątpliwości prawnej co do tego, czy w jej przypadku zwolnieniom podatkowym, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a u.p.d.o.p., podlega cały dochód z działalności spółki wskazanej w zezwoleniach oraz decyzji o wsparciu, do wysokości limitu pomocy publicznej z nich wynikającego i czy spółka uprawniona jest do chronologicznego wykorzystywania tego limitu, tj. w pierwszej kolejności wykorzystania limitu pomocy publicznej dostępnego w ramach zezwolenia nr 1, a po jego wykorzystaniu z zezwolenia nr 2, a następnie decyzji o wsparciu - w kolejności ustalonej zgodnie z datami ich wydania. Oczekiwała też, w razie negatywnej oceny argumentów spółki, wskazania prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Takich argumentów wywodzonych z norm prawnych powszechnie obowiązujących (a nie objaśnień) organ jednak nie przedstawił, na co trafnie wskazał Sąd I instancji, dostrzegając w tym zakresie wadliwość interpretacji indywidualnej w stopniu, który uzasadniał jej uchylenie, jako niespełniającej wymogów z art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 121 § 1 O.p. W związku z powyższym zarzuty kasatora przedstawione w punkcie 1 skargi kasacyjnej nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Pomimo naruszenia ww. reguł postępowania Sąd I instancji poddał jednak analizie przepisy art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a u.p.d.o.p. w zw. z art. 12 ust. 2 ustawy o SSE oraz art. 13 ust. 6 i ust. 7 ustawy o WNI, zarzucając organowi interpretacyjnemu ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania. Według Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego analiza tych regulacji prowadzi do wniosku, że pomoc publiczna w formie zwolnień podatkowych wynikających z zezwoleń strefowych oraz z decyzji o wsparciu powinna być rozliczana chronologicznie, tj. w sposób, jaki zaproponowano we wniosku o wydanie interpretacji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako wewnętrznie sprzeczna jawi się ta część zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji z jednej bowiem strony twierdzi, że uzasadnienie interpretacji nie pozwala na rekonstrukcję toku rozumowania organu, a z drugiej przesądza o zasadach rozliczania pomocy (zgodnie z chronologią wydanych zezwoleń). Podkreślić trzeba, że z uwagi na zasady postępowania interpretacyjnego Sąd nie może zastąpić organu interpretacyjnego w dokonywaniu interpretacji przepisów prawa podatkowego poprzez przejęcie jego kompetencji. Skoro Sąd I instancji stwierdził, że interpretacja nie spełnia kryteriów z art. 14c § 1 i 2 O.p., gdyż organ nie przedstawił w niej należycie i wyczerpująco swojego stanowiska, to tym samym wymyka się ona spod kontroli sądowoadministracyjnej. Nie wiadomo bowiem które przepisy organ uznaje za właściwe dla udzielenia odpowiedzi na pytanie spółki i jak je rozumie (wykładnia prawa). Zatem, gdy nieznane jest stanowisko organu w ww. zakresie, tj. nie wiadomo jakie jest merytoryczne i umotywowane prawnie stanowisko organu odnośnie zagadnienia przedstawionego we wniosku o interpretację, to kontrola sądowoadminsitracyjna jest w takiej sytuacji przedwczesna. Tym samym zarzuty kasatora opisane w punkcie 2 skargi kasacyjnej nie mogły zostać uwzględnione. Pomimo tego uchybienia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, bowiem w jego efekcie uchylona została interpretacja indywidualna, która – jak słusznie wskazał Sąd I instancji – powinna zawierać własną ocenę organu co do stanowiska spółki przedstawionego we wniosku, powołanie odpowiednich podstaw prawnych, wykładnię prawa, uzasadnienie prawne - w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy. Zaznaczyć trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny nie przesądza o zasadności bądź niezasadności stanowiska Sądu I instancji odnośnie kwestii objętej pytaniem spółki. Uprzednio bowiem wypowiedzieć się w tej sprawie powinien organ w interpretacji spełniającej kryteria z art. 14c § 1 i 2 O.p. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.