II GSK 1671/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku D. Sp. k. w M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej D. Sp. k. w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2359/24 w sprawie ze skargi D. Sp. k. w M na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 maja 2024 r. nr BP.702.135.2022.E.2207.BKOE.2852 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 marca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2359/24 oddalił skargę D. Sp. k. z siedzibą w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 maja 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła skarżąca spółka. Jednym z wniosków skargi kasacyjnej był wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymującej w mocy decyzję tego organu z dnia 15 września 2022 r. o nałożeniu na spółkę - na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1376) - kary pieniężnej w wysokości 1500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas przejazdu. Spółka podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła nieodwracalne skutki i uczyni postępowanie bezprzedmiotowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają lub nie za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku. Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe zaś twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do udzielenia przez Sąd omawianej ochrony tymczasowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka skarżąca kasacyjnie, nie wykazała okoliczności uzasadniających zastosowanie wobec niej wstrzymania wykonania skarżonej decyzji. Nie przedłożyła chociażby dokumentów obrazujących jej sytuację finansową, która to sytuacja mogłaby uzasadniać przyjęcie, że uiszczenie przez spółkę 1500 zł kary istotnie może spowodować – jak podnosi skarżąca - nieodwracalne dla niej skutki. Sąd kasacyjny zaznacza przy tym, że przymusowa realizacja zobowiązań publicznoprawnych ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego, lecz wywieranie skutków finansowych dla strony jest w takim przypadku normalną konsekwencją. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy natomiast zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, ale jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. np. postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2018 r. sygn. II FZ 274/18 i powołane tam orzecznictwo). Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że skutki wykonania świadczenia pieniężnego są ze swojej natury odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje bowiem oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot. Nie jest też zatem tak, jak twierdzi skarżąca, że uiszczenie kary czyni dalsze postępowanie sądowoadministracyjne bezprzedmiotowym. Z wyżej wskazanych względów złożony w sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało oddalić. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.