II GSK 207/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Anna Ostrowska Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska Protokolant asystent sędziego Małgorzata Krawiec po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 października 2021 r. sygn. akt III SA/Lu 372/21 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 22 kwietnia 2021 r. nr SKO.41/792/RU/2021 w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wyrokiem z dnia 5 października 2021 r., oddalił skargę R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 22 kwietnia 2021 r., w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: decyzją z dnia 19 stycznia 2021 r. Prezydent Miasta Lublin orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kategorii B do czasu dostarczenia orzeczenia lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdami. Organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Objętą skargą decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Organ odwoławczy wskazując na treść art. 102 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212, dalej: u.k.p.) stwierdził, że w sprawie zaszły przesłanki do zatrzymania skarżącemu prawa jazdy, gdyż w wymaganym terminie nie przedstawił on organowi orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Stwierdził również, że fakt, iż skarżący nie dostarczył wymaganych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, dawał podstawy do nadania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy rygoru natychmiastowej wykonalności, z uwagi na potrzebę ochrony zdrowia lub życia ludzkiego - uczestników ruchu drogowego. Organ wskazał również, że wydane przez SKO decyzje z dnia 23 czerwca 2020 r., w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie oraz na badanie psychologiczne, w celu uzyskania orzeczeń o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdami, były ostateczne w administracyjnym toku instancji. Okoliczność ta warunkowała wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję stwierdził, że w stanie faktycznym sprawy wypełnienie przesłanek wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy przewidzianych w art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) i b) ustawy o kierujących pojazdami nie budziło wątpliwości. Wskazał, że skarżący został prawomocnie uznany za winnego popełnienia czynu, o którym mowa w art. 178a § 1 k.k., polegającego na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości. W następstwie, decyzjami Prezydent Miasta Lublin z dnia 11 marca 2020 r. skarżący skierowany został na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oraz na badanie psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Rozstrzygnięcia te zostały utrzymane w mocy decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 23 czerwca 2020 r., nr SKO.41/1470/RU/2020 oraz nr SKO.41/1488/RU/2020. Sąd wskazał, że decyzje te zostały zakażone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokami z dnia 4 lutego 2021 r. oddalił skargi. Wymienione orzeczenia zostały zaskarżone kasacyjnie i nie są prawomocne. Za niesporną Sąd I instancji uznał również okoliczność, że skarżący nie przedstawiał organowi I instancji, w terminie wynikającym z art. 101 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, orzeczeń o istnieniu lub braku przeciwskazań zdrowotnych oraz psychologicznych do kierowania pojazdami. Wskazał również, że skarżący nie poddał się badaniu lekarskiemu jak również badaniu psychologicznemu, powołując się na nieprawomocność decyzji wydanych w przedmiocie skierowań na wskazane badania. Sąd I instancji stwierdził, że wobec ostateczności decyzji kierujących skarżącego na badanie lekarskie i psychologiczne oraz bezsprzecznego nieprzedstawienia wymaganych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, organ miał zarówno prawo, jak i wynikający przepisów ustawy obowiązek zatrzymania skarżącemu prawa jazdy. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 16 § 2 i 3 k.p.a. w zw. z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit a) i b) ustawy o kierujących pojazdami oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wskutek niezawieszenia postępowania, mimo że decyzje o skierowaniu na badania lekarskie i psychologiczne nie są jeszcze prawomocne. Stwierdził w tym zakresie, że decyzje kierujące skarżącego na badania lekarskie i psychologiczne zostały utrzymane w mocy przez organ II instancji i stały się ostateczne, a ponadto nie doszło do wstrzymania wykonania tych decyzji. Odnosząc się do okoliczności wniesienia kasacji przez stronę, a następnie złożenia do Rzecznika Praw Obywatelskich prośby o wniesienie kasacji od prawomocnego wyroku sądu karnego orzekającego wobec skarżącego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, Sąd stwierdził, że okoliczność ta nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w tej sprawie, w szczególności nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd nie zgodził się również ze skarżącym, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki do nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wskazał, że art. 108 k.p.a. przewiduje możliwość nadania decyzji, od której służy odwołanie, rygoru natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu, między innymi, na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego. Tego rodzaju sytuacja miała miejsce w sprawie, gdyż nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności służyć miało ochronie życia i zdrowia osób uczestniczących w ruchu drogowym. W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). R. K. skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu: 1. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 101 § 3, art. 123 § 1 k.p.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 16 § 2 k.p.a. i z art. 3 § 2 p.p.s.a. poprzez uznanie za prawidłowe wydania decyzji w sprawie o zatrzymanie prawa jazdy, mimo że nie została jeszcze prawomocnie rozstrzygnięta sprawa ze skargi na postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia tego postępowania; 2. naruszenie prawa materialnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) i b) ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 182 § 2 ustawy Kodeks karny wykonawczy i z art. 521 § 1 k.p.k - poprzez nieuwzględnienie skargi, w sytuacji gdy postępowanie w sprawie zatrzymania prawa jazdy zostało wszczęte i było prowadzone mimo braku rozstrzygnięcia o definitywnym nałożeniu na skarżącego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych; 3. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 2 i 3 k.p.a. w zw. z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) i b) ustawy o kierujących pojazdami - poprzez uznanie za prawidłowe wszczęcia i prowadzenia przez organy postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy, w sytuacji gdy toczyły się wówczas (i toczą się nadal) postępowania sądowoadministracyjne ze skarg na decyzję o skierowaniu na badania psychologiczne i decyzję o skierowaniu na badania lekarskie skarżącego; 4. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. poprzez uznanie za prawidłowe nie zawieszenia przez organy postępowania w sprawie o zatrzymanie prawa jazdy, mimo że decyzje o skierowaniu na badania lekarskie i psychologiczne nie były wówczas (i nie są nadal) prawomocne oraz pomimo że nałożenie na skarżącego środka karnego nie zostało jeszcze definitywnie rozstrzygnięte; 5. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nienadanie należytego znaczenia znajdującym się w aktach sprawy wnioskowi strony do Rzecznika Praw Obywatelskich, związanych z nim pismom strony oraz skargom kierowcy na decyzje o skierowaniu na badania lekarskie i psychologiczne; 6. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7 i 8 § 1, art. 9, 10 § 1 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie, że organ wydał decyzję bez uprzedniego wezwania strony do zapoznania się z zebranym materiałem i do wypowiedzenia się w sprawie, co skutkował o uniemożliwieniem skarżącemu ustosunkowania się do zebranego materiału i znacznym utrudnieniem uzupełnienia dowodów; 7. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 68 p.p.s.a. i z art. 108 § 1 k.p.a. poprzez uznanie za zasadne nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności pomimo nieistnienia ku temu przesłanek. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Lublin oraz umorzenie postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy ewentualnie o uchylenie zaskarż onego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji. Strona wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w niej zarzuty nie podważają prawidłowości wyroku Sądu I instancji. Wskazania na wstępie wymaga, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany jest granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że na tle pomieszczonych w punktach od 1 do 5 petitum skargi kasacyjnej zarzutów, sprowadzają się one w swojej istocie do dwóch kluczowych kwestii, jakie zdaniem kasatora przemawiając za wadliwością wydanego w sprawie wyroku Sądu I instancji. Pierwsza dotyczy bezzasadnego niezawieszenia przez organ postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy, a to wobec niezakończonego, w ocenie skarżącego, postępowania karnego, w którym skarżący został uznany za winnego popełnienia czynu, o którym mowa w art. 178a § 1 k.k., polegającego na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości. Druga dotyczy zaś analogicznego, bezpodstawnego, niezawieszenia postępowania administracyjnego w sytuacji gdy, zdaniem strony, nie zakończyły się postępowania w sprawach skierowania skarżącego na badania lekarskie i psychologiczne celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Obie zaaprobowane przez Sąd I instancji wadliwości postępowania administracyjnego skutkowały, w ocenie kasatora, niezasadnym oddaleniem wniesionej w tej sprawie skargi. W punkcie wyjścia wskazania wymaga, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Instytucja zawieszenia postępowania z uwagi na przesłankę zagadnienia wstępnego znajduje zastosowanie, o ile pomiędzy rozstrzygnięciem kwestii prejudycjalnej, a rozstrzygnięciem postępowania administracyjnego istnieje zależność, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Chodzi tu o istnienie bezpośredniego związku przyczynowego wyrażającego się w tym, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej uzależnione jest bezwzględnie od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Sformułowanie użyte w powyższym przepisie "zależy od uprzedniego" świadczy o tym, że rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej warunkuje rozpoznanie sprawy administracyjnej. Taka sytuacja ma miejsce, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie w ogóle decyzji, a zatem zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast to, że wynik innego postępowania (w tym przypadku sądowoadministracyjnego) może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego (por. wyroki NSA: z dnia 25 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 107/23 i z dnia 26 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 2323/24). Mając na uwadze powyższe za słuszne uznać należy stanowisko Sądu I instancji dotyczące zarzuty skargi związanego z powołanym art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Skierowanie przez skarżącego wniosku do Rzecznika Praw Obywatelskich o wywiedzenie kasacji od prawomocnego orzeczenia – wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 8 listopada 2019 r., sygn. akt [...] utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 27 sierpnia 2018 r., sygn. akt [...] - nie jest jednoznaczne ze wzruszeniem takiego orzeczenia w wyniku postępowania kasacyjnego. Ponadto złożenie do Rzecznika Praw Obywatelskich wniosku o wniesienie kasacji na podstawie art. 521 k.p.k. nie oznacza też samo przez się wszczęcia postępowania kasacyjnego, daje jedynie możliwość do skorzystania przez ten organ z uprawnienia do wystąpienia z kasacją (por. wyrok NSA z dnia 14 rudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 2445/11). Postępowanie w takiej sprawie nie jest postępowaniem administracyjnym ani postępowaniem sądowym, którego prowadzenie stanowiłoby zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Trzeba również mieć na uwadze, że orzeczenie sądu karnego staje się prawomocne z chwilą upływu terminu do wniesienia apelacji od wyroku sądu pierwszej instancji lub z chwilą wydania przez sąd odwoławczy wyroku oddalającego apelację, gdyż od orzeczeń sądu odwoławczego oraz od orzeczeń wydanych przez Sąd Najwyższy nie przysługuje środek odwoławczy, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 426 § 1 k.p.k.). Należy podkreślić, że uprawomocnienie się wyroku sądu karnego nie jest związane z prawem wniesienia kasacji. Kasacja jest bowiem nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, przysługującym od prawomocnego wyroku odwoławczego kończącego postępowanie, jak to wynika z art. 519 k.p.k. (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt II OSK 2276/15). Żądanie zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z przedstawionej przez skarżącego przyczyny pozbawione jest podstawy faktycznej i prawnej. Nawet w przypadku, gdyby taka kasacja została finalnie wywiedziona, to okoliczność ta nie mogłaby być uznana za przesłankę, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1343/12). Odnosząc się do drugiej z wymienionych kwestii wynikających z omawianych zarzutów skargi kasacyjnej - kwestii wpływu postępowań w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie i psychologiczne na niniejsze postępowanie w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, za również prawidłowe uznać należy stanowisko Sądu I instancji, sprowadzające się do stwierdzenia, że fakt wniesienia skarg do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcia w przedmiocie skierowania na badania lekarskie i badanie psychologiczne celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, nie miał podnoszonego przez stronę wpływy na rozstrzygnięcie w przedmiocie zatrzymania jej prawa jazdy. Słusznie bowiem Sąd I instancji stwierdził, że wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzje z dnia 23 czerwca 2020 r., nr SKO.41/1470/RU/2020 i nr SKO.41/1488/RU/2020, utrzymujące w mocy decyzje Prezydenta Miasta Lublina z dnia 11 marca 2020 r. o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie i psychologiczne, były decyzjami ostatecznymi. Powołane rozstrzygnięcia, poza wspomnianą ostatecznością, uzyskały również przymiot wykonalności. Determinowały one zatem dalsze czynności organu I instancji, do jakich zobowiązywały go przepisy ustawy o kierujących pojazdami. Skutkiem wymienionych decyzji SKO w Lublinie było obligatoryjnej zbadanie przez Prezydenta Miasta Lublina, czy zaistniały bądź nie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 102 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami. Podkreślenia wymaga, że powołana regulacja stanowiąc, że starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia: a) o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2; b) o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1, nie ma charakteru fakultatywnego. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy nie zostało pozostawione uznaniu organu administracji publicznej. Decyzja ta ma obligatoryjny charakter, co oznacza, że jeśli kierowca nie przedstawi w wymaganym terminie orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwskazań do kierowania pojazdami, to organ ma obowiązek wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2025 r., sygn. akt II GSK 933/24). Bez wpływ na postępowanie w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy pozostawała okoliczność wniesienia przez stronę skargi na decyzje SKO w Lublinie w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Stosownie do wymogu stawianego organowi przez powołany art. 102 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami, który co wymaga ponownego podkreślenia ma charakter obligatoryjny, kluczowe znaczenie ma przedłożenie lub nieprzedłożenie przez zobowiązanego do wykonania badań orzeczeń lekarskich w odpowiednim terminie. Orzeczenia (wyroki sądów administracyjnych) wydane w sprawach w przedmiocie skierowania na badania mogą mieć natomiast znaczenie dla podważenia podstaw istnienia decyzji wydanych w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Innymi słowy, wyrok w przedmiocie skierowania na badania lekarskie mieć będzie następcze znaczenie dla rozstrzygnięcie w sprawie zatrzymania prawa jazdy, zaś wszczęte postępowanie sądowo-administracyjne w sprawach skierowania kierowcy na badania lekarskie pozostawać będzie irrelewantne dla toczącego się postępowania w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy z uwagi na opisany charakter przepisu regulującego tą czynność organów. Na marginesie, w odniesieniu do argumentacji skargi kasacyjnej związanej z zaskarżeniem rozstrzygnięć o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie i psychologiczne, wskazać należy, że wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 lutego 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 525/20 i sygn. akt III SA/Lu 526/20 oddalające skargi wniesione przez stronę na decyzje SKO w Lublinie w powołanych przedmiotach został utrzymane w mocy wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2024 r., sygn. akt II GSK 1181/21 i sygn. akt II GSK 1179/21. Reasumując tą część rozważań, z uwagi na powyższe wywody za niezasadne uznać należy omówione zarzuty skargi kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutu z punktu 7 petitum skargi kasacyjnej, także i ten uznać należy za niezasadny. Zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. przesłanką nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności mogą być między innymi względy związane z ochroną zdrowia lub życia ludzkiego. Zgodzić się należy w tej materii z uzasadnieniem decyzji organu I instancji, że uchylanie się przez skarżącego od wykonania badań lekarskich i psychologicznych rodziło wątpliwości co do posiadania zdolności strony do kierowania pojazdami w sposób niezagrażający bezpieczeństwu w ruchu drogowym w szczególności w gdy skarżący został prawomocnie skazany za czyn z art. art. 178a § 1 kodeksu karnego, polegający na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości. Rozważania co do wpływu postępowań w przedmiocie skierowania na badania na postępowanie w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, czynią niezasadną argumentację skargi kasacyjnej w zakresie, w jakim kasator podważa "uchylanie się od badań", jako przesłanki wadliwego w jego ocenie zastosowania rygoru z art. 108 § 1 k.p.a. Za również niezasadny uznać należy ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej, zarzut z punktu 6 jej petitum, w ramach którego strona podnosi naruszenie przepisów postępowania, w tym przede wszystkim art. 10 § 1 k.p.a. i zawartej w nim zasada czynnego udziału strony w postępowaniu. Wskazania wobec tak postawionego zarzutu wymaga, że dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw, i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2025 r., sygn. akt I OSK 119/24). Analiza akt administracyjnych sprawy oraz argumentacji skargi w zbieżnym z omawianym zarzutem skargi kasacyjnej zakresie wskazuje na prawidłowość stanowiska Sądu I instancji, że: "wydanie zaskarżonej decyzji bez uprzedniego wezwania strony do zapoznania się z zebranym materiałem i do wypowiedzenia się w sprawie, mogło (choć nie musiało – uzup. NSA) mieć wpływ na rozstrzygnięcie, a w szczególności, że uniemożliwiło skarżącemu ustosunkowanie się do zebranego materiału i znacznie utrudniło uzupełnienie przez skarżącego dowodów.". Jak słusznie zauważył Sąd, organ odwoławczy nie uzupełniał postępowania dowodowego w sprawie – nie podejmowała czynności skutkiem, których byłoby włączenie w poczet materiałów dowodowego dowodów innych niż, które zgromadzono w toku postępowania przed organem I instancji. Również argumentacja skargi, powielona w skardze kasacyjnej, nie wskazywała jaki konkretnie wpływ dla sprawy w ocenie strony miało naruszenie zasady z art. 10 § 1 k.p.a., a więc jakich działań procesowych, w tym dowodowych, strona nie mogła przedsięwziąć przed wydaniem przez SKO w Lublinie decyzji z dnia 22 kwietnia 2021 r. Mając powyższe na uwadze, uznając wyrok Sądu I instancji za niewadliwy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.