II GSK 2302/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 2607/20 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 września 2020 r. nr BP.501.443.2020.0949.LD5.8478 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od C. Sp. z o.o. w W. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1800 (słownie: tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I. Przedmiot kontroli kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2607/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę C. Sp. z o.o. w W. (strona skarżąca, skarżąca, spółka) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (organ) z dnia 15 września 2020 r., nr BP.501.443.2020.0949.LD5.8478 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. II. Skarga kasacyjna i jej zarzuty. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła strona skarżąca, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie (w przypadku nieuznania zarzutu wskazanego w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej), o uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu na rzecz skarżącego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. "w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego w zakresie ustalania stanu faktycznego" – "art. 7 k.p.a., art. 7a k.p.a., 77 § 1 k.p.a. oraz 80 k.p.a." w zakresie ustalenia przewozu; 2. w przypadku nie uznania powyższego zarzutu – naruszenie art. 22 Konstytucji w związku z art. 32 ust. 3 Konstytucji "przez art. 18 ust. 4a - 5 o transporcie drogowym", "na skutek nielogicznej i nie uzasadnionych obciążeń, formalnych działalności gospodarczej." (tak w oryginale). III. Stanowisko strony przeciwnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie kasacyjnej pełnomocnik procesowy organu podtrzymał wyrażone w odpowiedzi stanowisko, dodatkowo wnosząc o zasądzenie od strony skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. IV. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: 1. Skarga kasacyjna jako oczywiście bezzasadna podlegała oddaleniu. 2. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych. 3. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstawy nieważności postępowania sądowego, jak również nie stwierdzono podstaw do zastosowania art. 189 p.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji podniesionych zarzutów kasacyjnych, uznając, że są one w sposób oczywisty pozbawione usprawiedliwionych podstaw. 4. Formalnemu oddaleniu podlegał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art.7a, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. "w zakresie ustalenia przewozu". Naczelny Sąd Administracyjny przypomina autorowi skargi kasacyjnej, że prawidłowe przytoczenie i sformułowanie podstaw kasacyjnych w formie weryfikowalnych zarzutów (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) powinno obejmować nie tylko wskazanie naruszonych przepisów oraz podanie sposobu ich naruszenia (art. 174 p.p.s.a.), lecz także musi zawierać konieczną konkretyzację tych podstaw przez powiązanie ich treści ze stanem prawnym i faktycznym sprawy w celu właściwego ukierunkowania kontroli kasacyjnej (zob. np. wyrok NSA z dnia 3 października 2023 r., sygn. akt II GSK 1926/22). Strona skarżąca kasacyjnie jest więc zobowiązana do szczegółowego określenia już w treści podstaw kasacyjnych sposobu i formy naruszenia przepisów prawa materialnego lub formalno-procesowego w płaszczyźnie twierdzeń skonkretyzowanych na tle poszczególnych elementów stanu faktycznego i stanu prawnego sprawy, a nie tylko w warstwie abstrakcyjnej odwołującej się ogólnie do wzorców kontrolnych. Wymóg ten jest szczególnie istotny w odniesieniu do podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. w zakresie, w jakim skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (w istocie przez błędną ocenę legalności ich wykładni lub zastosowania) lub postępowania sądowoadministracyjnego. W takim przypadku nie jest wystarczające ogólne wskazanie w ramach podstawy kasacyjnej (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) naruszenia wybranych przepisów k.p.a. (np. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) bez powiązania – w opisie samej podstawy – tego naruszenia z konkretnymi okolicznościami faktycznymi lub prawnymi stanu sprawy, które zostały pominięte lub błędnie ocenione przez Sąd pierwszej instancji. Nie jest także uprawnione uzupełnianie podstaw kasacyjnych w części skargi kasacyjnej przeznaczonej na zamieszczenie ich uzasadnienia. Uzasadnienie podstaw jest odrębnym elementem skargi kasacyjnej, które ma zawierać argumentację przemawiającą – w ocenie strony skarżącej kasacyjnie – za prawidłowością stanowiska zajętego w ramach przytoczonych podstaw kasacyjnych, natomiast nie powinno służyć jako miejsce konkretyzacji lub uzupełniania podstaw kasacyjnych. Oddaleniu podlegał także zarzut naruszenia art. 22 w zw. z art. 32 ust. 3 Konstytucji RP przez "art. 18 ust. 4a-5" u.t.d. "na skutek nielogicznej i nie uzasadnionych obciążeń, formalnych działalności gospodarczej". Pomijając w tym miejscu rażącą niestaranność językową sformułowania powyższego zarzutu oraz jego niesanowalne wady konstrukcyjne, Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje stanowisko wyrażone na tle zagadnienia oceny konstytucyjności przywołanych przepisów ustawowych, stanowiących wzorce kontrolne dla zaskarżonej decyzji, oraz uznaje, że nie ma potrzeby, aby w przedmiotowej sprawie po raz kolejny przytaczać w tym zakresie szczegółową argumentację (zob. np. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2009 r., II GSK 189/09; wyrok z dnia 19 czerwca 2012 r., II GSK 784/11; wyrok NSA z dnia 25 września 2012 r., II GSK 1125/11; wyrok NSA z dnia 11 lipca 2023 r., II GSK 345/21; wyrok NSA z dnia 4 października 2023 r., II GSK 1359/20; wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2024 r., II GSK 247/21). 5. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184, art. 204 pkt 1 oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i w zw. z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej oraz zasądzeniu od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz skarżonego organu kwoty 1.800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. ----------------------- 2