II GSK 2426/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 1120/21 w sprawie ze skargi A. S.A. w W. na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 10 grudnia 2020 r. nr IF6.722.1.2020 w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków wynikających z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od A. S.A. w W. na rzecz Ministra Finansów 33 500 (słownie: trzydzieści trzy tysiące pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

I Kontrolerzy Generalnego Inspektora Informacji Finansowej w dniach od 25 marca do 29 marca 2019 r. przeprowadzili kontrolę dotyczącą realizacji obowiązków z zakresu przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu przez A. S.A. w W. (dalej jako: bank lub skarżący), w wyniku której decyzją z 31 lipca 2020 r. Generalny Inspektor Informacji Finansowej nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 4 500 000 zł za niedopełnienie obowiązku stosowania środków bezpieczeństwa finansowego, o których mowa w art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1132; dalej jako: u.p.p.p.) oraz za niedopełnienie obowiązku określonego w art. 34 ust. 3 u.p.p.p., tj. obowiązku dokumentowania zastosowanych środków bezpieczeństwa finansowego. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że skarżący naruszył obowiązek identyfikacji i weryfikacji beneficjenta rzeczywistego oraz dokumentowania zastosowanego środka bezpieczeństwa finansowego w odniesieniu do 15 klientów spośród 39 klientów objętych badaniem kontrolnym przez cały okres objęty badaniem, tj. od 1 stycznia 2028 r. do 28 lutego 2019 r. Ponadto Generalny Inspektor Informacji Finansowej ustalił, że skarżący w odniesieniu do wszystkich 40 klientów objętych badaniem kontrolnym naruszył obowiązek stosowania środka bezpieczeństwa finansowego w zakresie bieżącego monitorowania stosunków gospodarczych, o którym mowa w art. 34 ust. 1 pkt 4 u.p.p.p. Organ stwierdził, że nieprzekazanie przez skarżącego dokumentów świadczących o stosowaniu wobec wszystkich 40 klientów bieżącego monitorowania stosunków gospodarczych w rozumieniu art. 34 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, w szczególności deklarowanych w procedurach banku raportów z analizy następczej/bieżącej, wskazywało na niedopełnienie obowiązku dokumentowania zastosowanego środka bezpieczeństwa finansowego, do czego zobowiązuje art 34 ust. 3 u.p.p.p. Na skutek odwołania skarżącego banku, Minister Finansów decyzją z 10 grudnia 2020 r. uchylił decyzję Generalnego Inspektora Informacji Finansowej, nakładając karę pieniężną w mniejszej wysokości tj. 3 700 000 zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że nie podzielił zarzutu banku, że sprawa niniejsza dotyczy sprawy, w której toczy się postępowanie wcześniej wszczęte przez inny organ, gdyż ta sprawa nie była tożsama ze sprawą prowadzoną przez Komisję Nadzoru Finansowego, w której wydano decyzję z 27 marca 2020 r. Obydwa postępowania dotyczyły nałożenia kary pieniężnej na bank za naruszenie przepisów ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, lecz decyzje zostały wydane w różnym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzja Komisji Nadzoru Finansowego z 27 marca 2020 r. nałożyła na bank karę pieniężną za naruszenie art. 33 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.p.p., polegające na niestosowaniu środków bezpieczeństwa finansowego w postaci identyfikacji beneficjentów rzeczywistych oraz podejmowania uzasadnionych czynności w celu weryfikacji tożsamości beneficjentów rzeczywistych, ustalonego w wyniku przeprowadzonej przez Komisję Nadzoru Finansowego kontroli obejmującej okres od dnia 1 lipca 2016 r. do dnia 3 sierpnia 2018r. W decyzji wskazano, że toku przeprowadzonej kontroli stwierdzono brak dokumentów potwierdzających weryfikację oświadczenia klienta o beneficjencie rzeczywistym w odniesieniu do 10 klientów (tj. 5,5 % spośród 180 klientów stanowiących próbę kontrolną). Główny Inspektor Informacji Finansowej w odniesieniu do klienta o numerze modułu 14847 (co do którego Bank w odwołaniu wskazał, że jego dokumentacja objęta już wcześniej kontrolą znalazła się obecnie w próbie kontrolnej) stwierdził niedopełnienie obowiązku określonego w art. 34 ust 1 pkt 4 u.p.p.p. tj. bieżącego monitorowania stosunków gospodarczych klienta. Z porównania ww. decyzji Komisji Nadzoru Finansowego oraz decyzji organu pierwszej instancji wynikało, że Główny Inspektor Informacji Finansowej jedynie w odniesieniu do 3 klientów o numerze modulo [...], [...] [...] również stwierdził naruszenie obowiązku identyfikacji i weryfikacji tożsamości beneficjenta rzeczywistego. Tym samym stan faktyczny ustalony w decyzji Komisji Nadzoru Finansowego nie był tożsamy ze stanem faktycznym ustalonym w decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto do wszczęcia postępowań w obydwu sprawach były właściwe inne organy, jak również zakresy możliwych do nałożenia kar w obydwu postępowaniach były różne. Z tych powodów postępowanie Głównego Inspektora Informacji Finansowej nie było zdaniem Ministra postępowaniem administracyjnym wszczętym w tej samej sprawie co postępowanie Komisji Nadzoru Finansowego. Dalej Minister wyjaśnił, że określona w art. 150 ust. 5 pkt 2 u.p.p.p. możliwość odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej jest uprawnieniem organu, z którego może skorzystać orzekając w ramach uznania administracyjnego. W ocenie Ministra w sprawie nie zachodziły przesłanki umożliwiające odstąpienie od nałożenia kary za niedopełnienie obowiązku identyfikacji i weryfikacji tożsamości beneficjentów rzeczywistych przez bank wobec klientów o numerze modulo [...], [...], [...] objętych również decyzją Komisji Nadzoru Finansowego. Zachowanie banku tego rodzaju nie jest zdarzeniem jednostkowym, nadzwyczajnym, nietypowym dla banku. Także bank nie znajduje się w szczególnie niekorzystnej sytuacji finansowej, która uzasadniałaby odstąpienie od nałożenia kary administracyjnej. Tym samym wskazane zachowanie nie stanowiło szczególnie uzasadnionego przypadku. W ocenie Ministra Główny Inspektor Informacji Finansowej nie naruszył w postępowaniu zasady zaufania, gdyż uzyskana w postępowaniu kontrolnym ocena "pozytywna z nieprawidłowościami", nie zwalniała Głównego Inspektora Informacji Finansowej od obowiązku nałożenia kary administracyjnej w przypadku stwierdzenia naruszeń obowiązków ustawowych. Naruszenia przedmiotowej zasady nie stanowiło również niezastosowanie przez Głównego Inspektora Informacji Finansowej art. 151 ust. 4 u.p.p.p. zgodnie z którym organy, o których mowa w ust. 1, mogą odstąpić od wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kar administracyjnych, w przypadku gdy naruszenie obowiązków, o których mowa w art. 147 lub art. 148, nie ma charakteru poważnego, a instytucja obowiązana wykonała zalecenia pokontrolne. Na koniec Minister odniósł się do wysokości nałożonej kary pieniężnej. Podkreślił, że jej wysokość ma charakter uznaniowy, a ponieważ to pracownicy banku nie realizowali konkretnych obowiązków wynikających zarówno z przepisów ww. ustaw, jak i z przepisów obowiązujących w banku procedur wewnętrznych z zakresu przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowania terroryzmu, to ta przesłanka wpłynęła na podwyższenie wysokości kary oraz na wybór jej rodzaju. Następnie organ przeanalizował sytuację finansową banku i doszedł do przekonania, że analizowane aktualne dane wskazywały na pogorszenie sytuacji finansowej banku oraz wpływ pandemii COVID-19 na jego działalność. Wskazane okoliczności wpłynęły na obniżenie pierwotnej wysokości kary pieniężnej. W ocenie Ministra bank nadal posiadał możliwości finansowe uzasadniające nałożenie na niego kary administracyjnej w formie kary pieniężnej w wysokości uwzględniającej sytuację finansową banku. Minister wyjaśnił, że ze względu na brak strat poniesionych przez osoby trzecie w związku z naruszeniem przedmiotowa przesłanka wymiaru kary nie wpływała na rodzaj kary administracyjnej i jej wysokość. Naruszenie kluczowych dla realizacji celów ustawy obowiązków uzasadniało nałożenie na bank kary pieniężnej w wysokości 3 700 000 zł. W ocenie organu odwoławczego karę pieniężną należało uznać za adekwatną względem okoliczności, rozmiaru, skali i skutków stwierdzonych naruszeń. Wymierzona sankcja stanowiła dolegliwość dostosowaną do konkretnych okoliczności związanych z popełnionym deliktem administracyjnym i właściwościami skarżącego, a także pełni funkcję prewencyjną. II Skargę na powyższą decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 10 grudnia 2020 r. w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków wynikających z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu złożył bank. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym w niniejszej sprawie wyrokiem z 21 lipca 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 1120/21, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 poz. 2325 ze zm.; obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Generalnego Inspektora Informacji Finansowej z 31 lipca 2020 r. oraz zasądził od Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu Sąd na wstępie wyjaśnił, że okres objęty kontrolą, której wyniki stanowiły podstawę do wymierzenia kary pieniężnej, rozpoczął się pod rządami ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz.U. z 2017 r. poz. 1049 oraz z 2018 r. poz. 650), która obowiązywała do 12 lipca 2018 r., zaś w dniu 13 lipca 2018 r. weszła w życie ustawa u.p.p.p. z dnia 1 marca 2018 r., która w art. 189 normowała sytuację postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej wszczętego i niezakończonego przed jej dniem wejścia w życie, do którego stosuje się przepisy dotychczasowe, chyba że przepisy nowej ustawy są względniejsze dla instytucji obowiązanej. Wobec tego zdaniem Sądu rację należało przyznać organowi, że stwierdzone w wyniku kontroli Głównego Inspektora Informacji Finansowej zaniechanie przez bank stosowania środków bezpieczeństwa finansowego wobec klientów, z którymi zawarł umowy jeszcze przed wejściem w życie ustawy miało charakter ciągły i trwający po wejściu w życie ustawy. Następnie Sąd wyjaśnił, że wymierzenie kary administracyjnej w formie kary pieniężnej powinno być zgodne z zasadą ne bis in idem. Sąd przypomniał, że organ w sprawie powoływał się na treść art. 150 ust. 5 pkt 2 u.p.p.p., zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy za to samo zachowanie prawomocną decyzją na instytucję obowiązaną została uprzednio nałożona kara administracyjna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub instytucja obowiązana została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona kara administracyjna, organy, o których mowa w art. 151 ust. 1, mogą w drodze decyzji odstąpić od nałożenia kary administracyjnej. Sąd wskazał, że w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniającej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz. Urz. UE L 141 z 05.06.2015, str. 73) w przepisach odnoszących się do kar (rozdział VI sekcja 4 art. 58 do 62) brak jest odpowiednika zacytowanego wyżej art. 150 ust. 5 u.p.p.p. Art. 150 ust. 5 pkt 2 u.p.p.p. jest natomiast odpowiednikiem art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem Sądu przepis ten przyjmuje szerokie rozumienie zakazu ne bis in idem na wzór przyjętego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, obejmującego nie tylko przypadki zbiegu odpowiedzialności za czyny sankcjonowane z mocy prawa karnego, ale również przypadki zbiegu odpowiedzialności za czyny sankcjonowane z mocy prawa karnego i innych przepisów prawa publicznego, w tym prawa administracyjnego, jeśli przewidują one środki o charakterze represyjnym. Sąd uznał, że kwestie te zostały przez organ pominięte w rozważaniach i przedstawionych w uzasadnieniu motywach wymierzenia kary. Zdaniem Sądu doszło także do pomylenia pojęcia sprawy administracyjnej z zasadą ne bis in idem, stawiając między nimi znak równości, podczas gdy są to pojęcia całkowicie różne. Sąd uznał, że nie jest potrzebna tożsamość organu, nie jest też wymagane, aby odpowiedzialność była skonstruowana na podstawie tych samych przepisów prawa, a nawet nie tego samego aktu prawnego. Odnosząc się do kwestii wysokości kary pieniężnej nałożonej na bank Sąd wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że Komisja Nadzoru Finansowego przeprowadziła kontrolę obejmującą przestrzeganie przez bank obowiązków w zakresie beneficjenta rzeczywistego oraz skrytek sejfowych. Przedmiotem kontroli nie było więc bieżące monitorowanie stosunków gospodarczych z klientami, które było przedmiotem analizy Głównego Inspektora Informacji Finansowej. Na skutek kontroli Komisji Nadzoru Finansowego udzielono bankowi upomnienia, a nadto wymierzono karę pieniężną w wysokości 1 200 000 zł. Kontrola Głównego Inspektora Informacji Finansowej zakończyła się oceną pozytywną z uchybieniami, a zalecenia pokontrolne sprowadzały się do przeprowadzenia dodatkowych szkoleń dla personelu oraz podjęcia działań zmierzających do zagwarantowania dokumentowania wszelkich czynności w związku z realizacją obowiązków ustawowych. W ocenie Sądu kontrola przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowania terroryzmu została pomyślana jako system. Główny Inspektor Informacji Finansowej w swej działalności kontrolnej i orzekającej o wymierzeniu kar administracyjnych, powinien mieć to na uwadze i uwzględniać zarówno przy planowaniu kontroli, jak też przy ewentualnym decydowaniu o karach pieniężnych. W niniejszej sprawie granice uznania określa art. 150 ust. 4 u.p.p.p., który precyzuje co należy uwzględnić przy wymierzaniu kary. W ocenie Sądu, organ nieprawidłowo rozważył okoliczności wynikające z art. 150 ust. 4 pkt 1 w szczególności, gdy weźmie się pod uwagę, że inny organ za dłuższy okres i "gorszy" wynik kontroli wymierzył karę znacznie niższą. Zdaniem Sądu powyższe stanowiło naruszenie zasad postępowania wynikających z art. 6 i art. 8 k.p.a. W ocenie Sądu skoro nie było praktycznie żadnych okoliczności obciążających skarżącego, który współpracował z organem w czasie kontroli, ponadto nie wykazano też, aby stwierdzone naruszenia prowadziły do strat u osób trzecich, to należało stwierdzić, że wymierzona kara w sposób niezrozumiały odbiega od kary wymierzonej przez Komisję Nadzoru Finansowego. Dodatkowo za zasadny Sąd uznał też zarzut, że zmniejszenie przez organ drugiej instancji zakresu zarzucanych uchybień nie przełożyło się na wysokość kary. Z uzasadnienia bowiem zaskarżonej decyzji wynikało, że kara pieniężna została zmniejszona tylko z powodu pogorszenia wyników finansowych banku. Za w większości niezasadne Sąd uznał zarzuty dotyczące stwierdzonych uchybień. W ocenie Sądu uchybienia są w sposób prawidłowy dowiedzione i uzasadnione. Stwierdzone uchybienia okazały się oczywiste, także biorąc pod uwagę obowiązujące w banku procedury. Przyznał Sąd, że uznanie, że bank w ogóle nie monitoruje stosunków gospodarczych swoich klientów było błędne, gdyż nie zostało wzięte pod uwagę, że bank powiadamiał stosowne instytucje o stwierdzonych kilku nieprawidłowościach, czemu organ nie zaprzeczał. II Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Minister Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej, zaskarżając orzeczenie w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a poprzez błędną wykładnię art. 150 ust. 3-5 u.p.p.p. poprzez: 1) bezzasadne przyjęcie, iż w sprawie nie rozważono wszystkich okoliczności wpływających na ustalenie, że zachodzi konieczność nałożenia kary administracyjnej oraz jej wysokości, podczas gdy organ nie odstąpił od nałożenia kary administracyjnej gdyż w przedmiotowym stanie faktycznym nie zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki określone w art. 150 ust. 5 pkt 2 u.p.p.p. oraz w sytuacji gdy art. 150 ust. 5 pkt 2 u.p.p.p. nawet w przypadku spełnienia przesłanek przewiduje tylko możliwość odstąpienia od jej nałożenia (w ramach uznania administracyjnego), 2) bezzasadne przyjęcie, iż wydanie nieprawomocnej decyzji przez Komisję Nadzoru Finansowego rodziło obowiązek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, w sytuacji, gdy rozważanie możliwości odstąpienia od nałożenia takiej kary możliwe jest wyłącznie przy wypełnieniu łącznie wszystkich przesłanek określonych w art. 150 ust. 5 pkt 2 u.p.p.p., w tym w sytuacji uprzedniego wydania prawomocnej decyzji nakładającej na Bank kary administracyjnej co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, 3) bezzasadne przyjęcie, iż w sprawie nie wzięto pod uwagę zasady ne bis in idem i nie odstąpiono od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, w sytuacji, gdy kara nałożona przez Komisję Nadzoru Finansowego oraz Generalnego Inspektora i Ministra nie mają charakteru prawno-karnego, a decyzja nakładająca karę na bank przez Komisję Nadzoru Finansowego nie była prawomocna, czym sąd naruszył art. 150 ust. 5 pkt 2 u.p.p.p., 4) naruszenie art. 150 ust. 4 pkt 1 i 7 w zw. z art. 34 ust. 1 pkt 2 i 4 oraz art. 34 ust. 3 u.p.p.p. poprzez bezzasadne przyjęcie, że ustalając rodzaj kary administracyjnej oraz określając jej wysokość Generalny Inspektor Informacji Finansowej i Minister błędnie określi wagę naruszonych obowiązków i czas ich trwania w kontekście kontroli przeprowadzonej przez Komisję Nadzoru Finansowego, w sytuacji gdy zakresy kontroli nie były tożsame ponieważ kontrola Komisji Nadzoru Finansowego obejmowała badaniem kontrolnym wykonanie wyłącznie jednego obowiązku ustawowego a kontrola Generalnego Inspektora Informacji Finansowej obejmowała badanie realizacji trzech różnych obowiązków ustawowych, 5) naruszenie art. 150 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 34 ust. 1 pkt 4 u.p.p.p. poprzez bezzasadne przyjęcie, że ustalając rodzaj kary administracyjnej oraz określając jej wysokość nie uwzględniono zmniejszenia przez Ministra w drugiej instancji zakresu zarzucanych uchybień, w sytuacji, gdy z treści decyzji Ministra wynika, że oprócz pogorszenia wyników finansowych banku, uwzględnił on m. in. wagę i zakres naruszenia zgodnie z oceną materiału dowodowego dokonanego przez organ drugiej instancji, 6) naruszenie art. 150 ust. 4 pkt 1 i 2 w zw. z art. 34 ust. 1 pkt 2 oraz art. 37 i 39 ust. 1 u.p.p.p. poprzez bezzasadne przyjęcie, że ustalając rodzaj kary administracyjnej oraz określając jej wysokość Generalny Inspektor Informacji Finansowej i Minister przyjęli zbytni formalizm w dokumentowaniu realizowanych obowiązków, w sytuacji, gdy z przepisów ustawy wynika bezwzględny obowiązek identyfikacji i weryfikacji beneficjenta rzeczywistego oraz dokumentowania wszystkich informacji uzyskanych w wyniku stosowania tego środków bezpieczeństwa finansowego, 7) naruszenie art. 150 ust. 4 pkt 1 i 2 w zw. z art. 34 ust. 1 pkt 4 u.p.p.p. poprzez bezzasadne przyjęcie, że ustalając rodzaj kary administracyjnej oraz określając jej wysokość Generalny Inspektor Informacji Finansowej i Minister błędnie uznali, iż bank w ogóle nie monitoruje stosunków gospodarczych w sytuacji, gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że bank nie dopełnił ustawowych obowiązków, II. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z: 1) art. 135 i 151 p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 10 grudnia 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Generalnego Inspektora Informacji Finansowej z 31 lipca 2020 r. pomimo braku zaistnienia przesłanki do jej uchylenia w sytuacji, gdy nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, 2) art. 6 i 8 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, iż ustalając rodzaj kary administracyjnej oraz określając jej wysokość nie uwzględniono dotychczasowej praktyki w nakładaniu kar pieniężnych oraz faktu, że Komisja Nadzoru Finansowego za dłuższy okres i "gorszy" wynik kontroli wymierzyła karę znacznie niższą, w sytuacji, gdy nie ma utrwalonej praktyki rozstrzygnięcia spraw w zakresie dotyczącym kar administracyjnych na podstawie ustawy a kontrola Komisji Nadzoru Finansowego obejmowała badaniem kontrolnym wykonanie wyłącznie jednego obowiązku ustawowego a kontrola Generalnego Inspektora Informacji Finansowej obejmowała badanie realizacji trzech różnych obowiązków ustawowych, 3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, iż Minister ustalając rodzaj kary administracyjnej oraz określając jej wysokość nie uwzględnił pozytywnej oceny wyniku kontroli, a uzasadnienie decyzji nie zawiera motywów jakimi kierował się organ przy wymiarze kary, podczas gdy organ decyzję w tym zakresie szczegółowo uzasadnił, 4) art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, iż ustalając rodzaj kary administracyjnej oraz określając jej wysokość nie uwzględniono wyników kontroli Komisji Nadzoru Finansowego, w sytuacji gdy kontrola Komisji Nadzoru Finansowego obejmowała badaniem kontrolnym wykonanie wyłącznie jednego obowiązku ustawowego a kontrola Generalnego Inspektora Informacji Finansowej obejmowała badanie realizacji trzech różnych obowiązków ustawowych oraz decyzja wydana przez Komisję Nadzoru Finansowego ma charakter nieprawomocny, z żadnego przepisu prawa nie wynika również, iż Generalny Inspektor Informacji Finansowej jest zobowiązany do uwzględniania i oceny w toku przeprowadzonej kontroli wyników kontroli innych organów oraz współpracy z innymi organami, 5) art. 107 § 3 k.p.a poprzez bezzasadne przyjęcie, iż w uzasadnieniu decyzji pominięto rozważania dotyczące kontroli przestrzegania ustawy jako systemu nadzorowanego i koordynowanego przez Generalnego Inspektora Informacji Finansowej, analizy wyników kontroli Komisji Nadzoru Finansowego, motywów przemawiających za nałożeniem kary pieniężnej w wysokości znacznie odbiegającej od poprzednich ukarań i niezrozumiałej biorąc pod uwagę ostatecznie pozytywny wynik kontroli, w sytuacji, gdy w uzasadnieniu decyzji Minister odniósł się do wszystkich przesłanek i szczegółowo je uzasadnił. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej, wniesiono na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie w przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a, wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, a także na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. III Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył skarżący bank, wnosząc o jej oddalenie w całości, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu bank wskazał argumenty przemawiające jego zdaniem za tym, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty wobec WSA są niezasadne, a rozstrzygnięcie zawarte w wyroku WSA odpowiada prawu. Zdaniem banku WSA nie oparł swojego rozstrzygnięcia na art. 150 ust. 5 pkt 2 u.p.p.p. i nie uznał, że Minister miał obowiązek odstąpienia od nałożenia kary na bank z uwagi na prawomocną decyzję, lecz uchylił obie decyzję z innej przyczyny, a mianowicie wskazał w podsumowaniu na s. 22 uzasadnienia wyroku, że nałożenie kary pieniężnej na bank było niezasadne z uwagi na "nierozważenie przez Ministra wszystkich okoliczności wpływających na ustalenie, że zachodzi konieczność nałożenia kary administracyjnej oraz jej wysokości", a także wskazał na bezzasadne pominięcie przez Ministra wyników kontroli prowadzonej przez KNF oraz na obowiązek uwzględnienia przez Ministra zasady ne bis in idem. W ocenie Banku brak możliwości nałożenia kary wynika z tożsamości postępowań i wynikającej z tego konieczności umorzenia postępowania. Bank nie zgodził się z częścią rozważań Sądu co do tego, że Minister prawidłowo zastosował przepisy obecnej ustawy u.p.p.p. oraz zarzucił, że Sąd ogólnikowo odniósł się do zarzutów banku dotyczących dokonania błędnych ustaleń faktycznych przez Ministra. Według banku nie miało to jednak znaczenia, bo bankowi nie przysługiwał środek zaskarżenia od samego uzasadnienia wyroku. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty są zasadne, dlatego została ona uwzględniona. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia zarówno przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i przepisów prawa materialnego. Przedmiot obu rodzajów zarzutów oraz kierunek argumentacji pozostają jednak w ścisłym związku, koncentrując się zasadniczo wokół kwestii bezzasadnego - zdaniem skarżącego kasacyjnie - przyjęcia przez Sąd, że organ w tej sprawie naruszył zasadę ne bis in idem oraz że w konsekwencji organ nienależycie ustalił przesłanki dotyczące odstąpienia od nałożenia kary, co doprowadziło do nieprawidłowej oceny przez Sąd pierwszej instancji, że istniały podstawy do uchylenia obu decyzji. Mając zatem na względzie powyższy związek treściowy, sformułowane w niniejszej skardze kasacyjnej zarzuty materialne i procesowe poddane zostały kontroli kasacyjnej łącznie, w kontekście naruszenia prawa materialnego. Dopiero wynik tego aspektu kontroli kasacyjnej może zostać uwzględniony przy ocenie zarzutów naruszenia przepisów postępowania. W pierwszej kolejności NSA stwierdza, że podziela stanowisko wyrażone w tej sprawie przez obydwie strony (przez organ w skardze kasacyjnej i przez bank w odpowiedzi na skargę kasacyjną), że stanowisko Sądu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest nieprecyzyjne i niespójne. Podkreślenia jednak wymaga, że od tego wyroku wniesiona została skarga kasacyjna jedynie przez organ, Naczelny Sąd Administracyjny może zatem rozpoznać tę sprawę jedynie w granicach zarzutów podniesionych wobec wyroku w tej skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny za zasadne uznał zarzuty naruszenia przez Sąd art. 150 ust. 5 pkt 2 u.p.p.p. (punkty I.1- I.3 petitum skargi kasacyjnej). Należy podzielić pogląd skarżącego kasacyjnie organu kwestionujący wywody i argumenty Sądu nawiązujące do zasady ne bis in idem w kontekście zarzucanej przez Sąd organowi wadliwej oceny przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Nie była bowiem trafna dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena, że zachodziła podstawa do uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji z powodu, gdyż organ naruszył "art. 150 ust. 3-5 poprzez nierozważenie wszystkich okoliczności wpływających na ustalenie, że zachodzi konieczność nałożenia kary administracyjnej oraz jej wysokości" (s. 22 uzasadnienie zaskarżonego wyroku). Mając na uwadze przytoczone powyżej fragmenty uzasadnienia zaskarżonego wyroku, nie można podzielić wyrażonego w odpowiedzi na skargę kasacyjną poglądu banku, że WSA w ogóle nie wypowiadał się o zasadzie ne bis in idem i że nie oparł rozstrzygnięcia na art. 150 ust. 5 pkt 2 u.p.p.p. WSA w wielu fragmentach uzasadnienia wyroku bezpośrednio powołał się na ten przepis, cytując też fragmenty jego treści i do tego przepisu nawiązał choćby w tym miejscu, gdzie porównuje ten przepis z artykułem 189f k.p.a. W uzasadnieniu nawiązano też do przesłanek, które w tym przepisie są wymienione w kontekście formułowania adresowanych do organu zarzutów co do wadliwości zaskarżonej decyzji. Art. 150 ust. 5 pkt 2 u.p.p.p. przewiduje, że "w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy za to samo zachowanie prawomocną decyzją na instytucję obowiązaną została uprzednio nałożona kara administracyjna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub instytucja obowiązana została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona kara administracyjna - organy, o których mowa w art. 151 ust. 1 u.p.p.p., mogą, w drodze decyzji, odstąpić od nałożenia kary administracyjnej." Niesporne w tej sprawie było, co wymaga podkreślenia, że wcześniejsza decyzja KNF, o której mowa w podsumowaniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA zarówno w kontekście zarzuconego organowi naruszenia art. 150 ust. 3-5 i zasady ne bis in idem, jak i naruszenia zasad procesowych przewidzianych w art. 7, 77, 80 oraz 107 § 3 k.p.a., a także proporcjonalności i legalności (art. 6 i 8 k.p.a.) - nie była decyzją prawomocną. Zasadnie zatem zarzucono w skardze kasacyjnej, że Sąd nie miał podstaw do podważenia zgodności z prawem oceny organu, że w tej sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 150 ust. 5 pkt 2 u.p.p.p. Przewidziane w tym przepisie przesłanki muszą wystąpić łącznie, by możliwe było przystąpienie przez organ do oceny ewentualnej możliwości odstąpienia od nałożenia kary. Skoro jednak niespełniona była przesłanka uprzedniego ukarania prawomocną decyzją przez inny organ – w niniejszej sprawie organ nie naruszył art. 150 ust. 5 pkt 2 u.p.p.p. Wobec braku uprzedniej prawomocnej decyzji o nałożeniu kary administracyjnej, drugorzędne znaczenie w kontekście art. 150 ust. 5 pkt 2 u.p.p.p. miała zatem w szczególności ocena, czy zachodziła inna z wymaganych przez ten przepis przesłanek, tj. tożsamość zachowania. Trafnie zarzucono w skardze kasacyjnej, że wobec niespełnienia przesłanki w postaci decyzji prawomocnej, nie mogło stanowić podstawy do uchylenia obu decyzji zarzucone organowi przez Sąd w kontekście możliwości odstąpienia od nałożenia kary "nierozważenie wszystkich okoliczności wpływających na ustalenie że zachodzi konieczność nałożenia kary". Bez względu bowiem na wynik tego "rozważenia" – niemożliwe byłoby zastosowanie art. 150 ust. 5 pkt 2 u.p.p.p. z powodu braku prawomocnej decyzji. Mając powyższe na uwadze, NSA uwzględnił podniesione w pkt I.1 -I.3 petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd art. 150 ust. 5 pkt 2 u.p.p.p. Błędna była zdaniem NSA ocena przez WSA, że organ naruszył zasadę ne bis in idem. Wprawdzie WSA nie sformułował takiej kategorycznej wypowiedzi, jak to zarzucono w punkcie I.2 petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie, że "wydanie nieprawomocnej decyzji przez Komisję Nadzoru Finansowego rodziło obowiązek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej", jednakże WSA nawiązał do zasady ne bis in idem w kontekście art 150 ust. 5 pkt 2 u.p.p.p. Zasadą ne bis in idem powiązano zarówno w zaskarżonym wyroku, jak i w skardze kasacyjnej, z kwestią przesłanek, które w art 105 ust. 5 pkt 2 u.p.p.p. ustawodawca odnosi do możliwości odstąpienia od nałożenia kary. Tą podstawową przesłanką dla oceny czy doszło do naruszenia tej zasady w rozumieniu tego przepisu, jest kwestia tożsamości "zachowania", tj. tożsamości czynu uznanego za sankcjonowane naruszenie prawa. I w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd skarżącego kasacyjne organu, że tej tożsamości czynu w niniejszej sprawie nie było, biorąc pod uwagę te okoliczności, które w skardze kasacyjnej zostały wskazane. O braku tożsamości czynu świadczy mianowicie to, że różny był zakres przedmiotowy kontroli w niniejszej sprawie w porównaniu do wcześniejszej kontroli przez KNF, a także różny był czasokres objęty kontrolą. Strona skarżąca kasacyjnie trafnie zatem wskazuje, powtarzając pogląd przyjęty w zaskarżonej decyzji, że tożsamość nie zachodziła. Tej oceny o braku tożsamości kontrolowanego "zachowania" nie zmienia pogląd strony przeciwnej, która mówi o tożsamości (zbiegu) nie pełnej, lecz jedynie w pewnym zakresie. Należy jednak podkreślić, że ustawowa przesłanka "tego samego zachowania" będzie spełniona jedynie w przypadku pełnej, a nie jedynie częściowej tożsamości zachowania. W sytuacji bowiem tożsamości jedynie "w pewnym zakresie" – mamy do czynienia z brakiem tożsamości. Ustawowa przesłanka tożsamości nie jest zatem w takim przypadku spełniona. Nie może zatem w niniejszej sprawie do naruszenia zasady ne bis in idem, skoro zakresy kontroli przez KNF i Generalnego Inspektora Informacji Finansowej nie były tożsame, gdyż dotyczyły różnych "zachowań" w różnych okresach: KNF nieprawomocną decyzją z 27 marca 2020 r. nałożyła sankcję z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie obowiązku określonego w art. 34 ust. 1 pkt 2 u.p.p.p., mających miejsce w okresie od 1 lipca 2016 r. do 3 sierpnia 2018 r., natomiast Minister kontrolowaną w niniejszej sprawie decyzją nałożył sankcję z tytułu nieprawidłowości w zakresie art. 33 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 1 pkt 2, art. 34 ust. 1 pkt 4 oraz art. 34 ust. 3 u.p.p.p.p. mających miejsce w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 28 lutego 2019 r. Ustawodawca w art. 150 ust. 5 pkt 2 u.p.p.p. sprecyzował przesłanki, które należy brać pod uwagę w przypadkach tego nietypowego zbiegu kontrolowania wymogów wynikających z tej samej ustawy przez różne organy. Katalog tych przesłanek jest zamknięty. Wobec zaś niespornego w tej sprawie faktu, że w momencie orzekania przez organy nie było decyzji prawomocnej wydanej przez KNF i nadto - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – nie było również tożsamości "zachowania" w tym znaczeniu, o jakim mowa w ustawie, to za zasadny należy uznać także podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut z pkt I.4 petitum skargi kasacyjnej w części odnoszącej się do braku tożsamości zakresów kontroli KNF i Generalnego Inspektora. Zasadne są także pozostałe podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. zarzuty dotyczące naruszenia art. 150 ust. 4 pkt 1, 2 i 7 u.p.p.p. w zw. z art. 34 ust. 1 pkt 2 i 4 oraz ust. 2. w zw. z art. 37 i 39 ust. 1 u.p.p.p. (pkt I.4-I.7 petitum skargi kasacyjnej) Ustawodawca wprowadził w art. 150 ust. 4 u.p.p.p katalog zamknięty przesłanek, które organ ma wziąć pod uwagę ustalając rodzaj i wymiar kary. W art. 150 ust. 4 pkt 1, 2 i 7 u.p.p.p. przewidziano mianowicie, że ustalając rodzaj kary administracyjnej oraz wysokość kary, uwzględnia się wagę naruszenia i czas jego trwania, zakres odpowiedzialności instytucji obowiązanej oraz uprzednie naruszenia przepisów ustawy przez instytucję obowiązaną. Zdaniem NSA wszystkie te elementy zostały precyzyjnie opisane, a następnie ocenione w zaskarżonej decyzji. Znalazło to jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w którym organ odrębnie wyczerpująco rozważał i oceniał poszczególne ustawowe przesłanki z art. 150 ust. 4 u.p.p.p., a mianowicie przesłanki z: pkt 3 (s. 22 i n. uzasadnienia decyzji), pkt 4 (s. 27 i n. uzasadnienia decyzji), pkt 5 (s. 28 i n. uzasadnienia decyzji), pkt 7 (s. 29 i n. uzasadnienia decyzji) oraz pkt 1, 2 i 5 (s. 30 i n. uzasadnienia decyzji), wskazując w odniesieniu do przesłanek z pkt 1, 2 i 7 dlaczego w jego ocenie rodzaj i wysokość nałożonej sankcji uważa za "odpowiadającą wadze i istotności niedopełnienia obowiązków ustawowych przez instytucje zobowiązaną" ze względu na czas trwania naruszenia i zakres odpowiedzialności instytucji obowiązanej (zwłaszcza s. 31 uzasadnienia decyzji) oraz uprzednie naruszenia przepisów ustawy przez instytucję obowiązaną (zwłaszcza s. 29 i n. uzasadnienia decyzji). Wobec zatem prawidłowej oceny tych przesłanek przez organ, niezasadnie Sąd pierwszej instancji zarzucił, że nie rozważono prawidłowo okoliczności wynikających z tych przepisów (s. 19 i n. uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Zasadnie zarzucono w skardze kasacyjnej (pkt II.5 petitum skargi kasacyjnej), że określając wysokość kary (zmniejszając ją) organ odwoławczy wziął pod uwagę nie tylko pogorszenie wyników finansowych banku, lecz uwzględnił ogólnie wagę i zakres naruszenia, co wynika wyraźnie z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji (s. s. 30 i n.). Wbrew zatem zarzutowi WSA, organ II instancji nie ograniczył się jedynie do oceny sytuacji finansowej strony, zmienionej na etapie drugiej instancji. Wadliwy był też tok rozumowania Sądu pierwszej instancji. Prawidłowa ocena przez organ ustawowych przesłanek wymiaru kary powinna odnosić się do skonfrontowania ustalanego wymiaru kary z wagą stwierdzonego w niniejszej sprawie naruszenia prawa w odniesieniu do wskazanego przez ustawodawcę możliwego zakresu wysokości kary, a nie do skonfrontowania jej wysokości z wysokością kary wymierzonej przez KNF, a zatem kary wymierzonej w innej decyzji przez inny organ i za inne naruszenia, tym bardziej, że tamta decyzja nie była prawomocna. Pozbawiony podstaw prawnych jest zatem argument Sądu, że "wymierzona kara w sposób niezrozumiały odbiega od kary wymierzonej przez KNF" (s. 21 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Zasadne są także zarzuty z pkt II.6 i 7 skargi kasacyjnej. Nie miał racji WSA zarzucając organowi nadmierny formalizm w dokumentowaniu realizowanych obowiązków (s. 21 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), skoro obowiązujące przepisy w sposób jednoznaczny wymagają identyfikacji i weryfikacji beneficjenta rzeczywistego oraz dokumentowania wszystkich informacji uzyskanych w wyniku stosowania tego środka bezpieczeństwa finansowego. Zasadne są także podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania (pkt II.1-II.5 petitum skargi kasacyjnej). W istocie te zarzuty są ściśle związane z naruszeniem prawa materialnego, dlatego uznane zostały przez NSA jako ich konsekwencja, przez co zostały rozpoznane i rozstrzygnięte łącznie z zarzutami materialnymi. Skoro zatem, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ prawidłowo ocenił zarówno przesłanki dotyczące rodzaju kary administracyjnej i jej wysokości wynikające z art. 150 ust. 4 u.p.p.p. oraz prawidłowo przeanalizował kwestię braku podstaw do odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 150 ust. 5 pkt 2 u.p.p.p., to niezasadnie zarzucił WSA organowi naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutowi Sądu "postępowanie w zakresie rozważenia wszelkich okoliczności wpływających na ustalenia, że zachodzi konieczność nałożenia kary administracyjnej oraz jej wysokości" (s. 22 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) zostało przeprowadzone prawidłowo. Zdaniem NSA nie doszło też do zarzuconego naruszenia art. 6 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. Trafnie wskazuje skarżący kasacyjnie organ, że ogólne stwierdzenia Sądu odwołujące się do kary wymierzonej przez KNF, nie świadczą o naruszeniu zasad praworządności i zaufania. Sąd odwołując się do nieprawomocnej decyzji innego organu, dotyczącej kary nałożonej za inny okres i inny zakres stwierdzonych uchybień, nie wykazał naruszenia w tej sprawie przez organ utrwalonej praktyki, co mogłoby podważyć legalność działania organu w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, ponieważ skarga kasacyjna okazała się zasadna, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości. Ponieważ istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny uznał także za zasadne rozpoznać skargę i orzekając na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę jako niezasadną uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, zawierając wszystkie wymagane prawem elementy dotyczące podstaw nałożenia sankcji oraz jej rodzaju i wysokości. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.), zasądzając od skarżącego banku na rzecz organu 33 500 zł, przy czym na kwotę tę składają się: równowartość uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej (18 500 zł) oraz wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnika organu, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji (15 000 zł).