II GSK 983/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant starszy asystent sędziego Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 1049/21 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 1 września 2021 r. nr 3201-IOA.48.16.2021.4 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. A. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 10 marca 2022 r., oddalił skargę A. A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 1 września 2021 r., w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: w wyniku przeprowadzonej w dniu 3 grudnia 2020 r. kontroli zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego siodłowego oraz dwóch naczep ciężarowych, którym wykonywany był w imieniu skarżącego przewóz drogowy, ustalono, że łączna długość zespołu pojazdów wyniosła 25 metrów i przekraczała dopuszczalną o 8,5 metra, co stanowiło przekroczenie o 51,51% dopuszczalnej długości zespołu pojazdów. Stwierdzono również, że skarżący nie wyposażył kierującego w zezwolenie na przejazd pojazdu ponadnormatywnego stanowiącego zespół trzech pojazdów. Ustalenia te stały się podstawą decyzji Naczelnika Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Szczecinie, z dnia 15 lipca 2021 r., którą nałożono na skarżącego karę w wysokości: 5.000 zł za dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna długość została przekroczona od 20%. Objętą skargą decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdzał, że kierowca w dniu 3 grudnia 2020 r., w imieniu strony, realizował międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy zespołem trzech pojazdów, który był pojazdem ponadnormatywnym, przekraczającym o 51,51 % dopuszczalną długość zespołu dwóch pojazdów. Wobec tego, zdaniem organu, stosowanie do art. 92a ust. 1, ust. 7 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 919, dalej: u.t.d.), kara pieniężna została nałożona na stronę w prawidłowej wysokości. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej brak było w sprawie podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. gdyż nie zaistniały przesłanki warunkujące zastosowanie powołanej regulacji. W ocenie organu brak było również podstaw do zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary określonej w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na fakt uregulowania tej kwestii w ustawie o transporcie drogowym. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego znikomości stwierdzonego naruszenia wynikającej z okoliczności używania w Skandynawii dłuższych zestawów transportowych, organ wskazał, że przepisy prawa obowiązujące w Polsce zabraniają poruszania się po drogach pojazdom nienormatywnym bez zezwolenia, wobec czego w sprawie nie miało znaczenia czy inne kraje uznając tego typu pojazdy za bardziej ekologiczne nie wprowadziły podobnych zakazów. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję za bezsporne uznał, że poddany kontroli pojazd miał nienormatywną długość, który to fakt nie został zakwestionowany na etapie sporządzania protokołu, jak też w toku postępowania. Sąd wskazał, że taki stan determinował obowiązek przewoźnika do legitymowania się odpowiednim zezwoleniem uprawniającym do poruszania się takiego rodzaju pojazdem, którego jednak skarżący nie posiadał, co stanowiło podstawę do nałożenia na niego kary pieniężnej. W ocenie Sądu nawet przyjęcie, że dopuszczalna długość zestawu pojazdów może wynosić 18,75m nie zaś 16,5m, jak to przyjął organ, to i tak różnica wyniosła 6,25m, co stanowiło przekroczenie dopuszczalnej długości od 20% (lp. 10.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d.). W rezultacie ustalony w sprawie stan faktyczny stanowił podstawę do ustalenia i nałożenia na skarżącego kary w wysokości 5.000 zł. Odnosząc się do kwestii zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, aby w sprawie wystąpiły okoliczności, na które on, jako profesjonalny przewoźnik, nie miał wpływu. Ponadto nie stwierdzono, aby za ustalone naruszenie została na skarżącego nałożona kara pieniężna przez inny uprawniony organ, a od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Sąd I instancji zgodził się również ze stanowiskiem organów, że nie można przyjąć, iż waga stwierdzonego naruszenia prawa była znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa, co dawałoby podstawę do odstąpienia od nałożenia kary zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. Za niezasadny Sąd uznał zarzut strony, że kontrola pojazdu odbyła się po zjechaniu z promu na terenie terminala promowego, po przypłynięciu z Norwegii, gdzie zespół pojazdów o długości ustalonej przez kontrolujących mógł poruszać się bez żadnych dodatkowych zezwoleń i był traktowany jako normatywny, zaś kierowca zamierzał odczepić naczepy niezwłocznie po wjeździe na terytorium Polski. W tym zakresie Sąd wskazał, że protokół kontroli został podpisany przez kierowcę bez żadnych uwag i zastrzeżeń, nie kwestionował on wyników pomiarów długości zespołu pojazdów, miejsca kontroli i nie przedstawił wymaganego zezwolenia na przejazd tego zespołu pojazdów. Również skarżący w toku prowadzonego postępowania nie skorzystał z przysługujących mu uprawnień procesowych mogących wykazać podnoszone twierdzenia jakoby przedmiotowy zestaw pojazdów miał zostać rozczepiony zaraz po zjechaniu z promu. W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.). A. A., skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1.1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie naruszenia przez organy przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym petryfikowanie naruszenia przez organy: 1.1.1. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasad prawdy obiektywnej, zasady oficjalności, zasady ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału oraz zasady rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść strony, zgodnie z którymi to zasadami obciążenie strony sankcją administracyjną musi być poprzedzone jednoznacznym, nie budzącym jakichkolwiek wątpliwości ustaleniem faktu, iż istotnie naruszyła ona prawo, z którym to naruszeniem ustawa wiąże odpowiedzialność administracyjno-karną, natomiast w niniejszej sprawie ustalenie faktów stanowiących podstawę nałożenia kary – w zakresie dotyczącym długości zespołu pojazdów, nastąpiło w wyniku użycia urządzeń do tego nieprzeznaczonych, bowiem przy użyciu miary teleskopowej, która służy do ustalania wysokości pojazdów, a nie przymiaru wstęgowego służącego do ustalania długości pojazdów. Użycie nieprawidłowego urządzenia jest sprzeczne z § 30 pkt 1 i 3 zarządzenia nr 28/2014 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (Dz.Urz.GITD.2014.14) wydanego na podstawie art. 51 ust. 3 oraz art. 54 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.t.d., które ma zastosowanie do kontroli drogowych w zakresie dotyczącym przestrzegania przepisów ustawy o transporcie drogowym i naruszeń w niej wskazanych bez względu na to który organ przeprowadza taką kontrolę; 1.1.2. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasad prawdy obiektywnej, zasady oficjalności, zasady ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału zgodnie z którymi to zasadami obciążenie strony sankcją administracyjną musi być poprzedzone jednoznacznym, nie budzącym jakichkolwiek wątpliwości ustaleniem faktu, iż istotnie naruszyła ona prawo, z którym to naruszeniem ustawa wiąże odpowiedzialność administracyjno-karną, natomiast w niniejszej sprawie ustalenie faktów stanowiących podstawę nałożenia kary, nastąpiło przy użyciu miary teleskopowej, co do której wskazano wyłącznie nr inwentarzowy 32CO-808/168-W, nie wskazując świadectwa wzorcowania, instrukcji i danych które pozwalałyby w sposób jednoznaczny stwierdzić, że miara pozwala na dokonywania dokładnych pomiarów na podstawie których mogą być nakładane kary; 1.1.3. art. 189f § 1 pkt 1 kpa poprzez nie odstąpienie od nałożenia kary pomimo, że jego waga była znikoma biorąc pod uwagę, że dłuższe zestawy używane w Skandynawii są bardziej ekologiczne od krótszych używanych w Polsce, a zatem karanie przewoźnika za działanie korzystne dla środowiska, a jednocześnie nie stwarzające zagrożenia dla innych dóbr prawnie chronionych jest sprzeczne z istotą kar o charakterze prewencyjnym i represyjnym; 2. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, tj.: 2.1. art. 92a ust. 1 i 7 pkt 2 u.t.d. w zw. z Ip. 10.3.3 zał. nr 3 do u.t.d. poprzez nałożenie na stronę kary za naruszenie, które może zostać popełnione wyłącznie przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego, natomiast skontrolowany pojazd zjechał z promu który przypłynął do Polski z Norwegii i poruszał się w stanie próżnym, a zatem brak było podstaw do przyjęcia, że przejazd był wykonywany przez stronę jako przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego; 2.2. art. 92a ust. 1 i 7 pkt 2 u.t.d. w zw. z Ip. 10.3.3 zał. nr 3 do u.t.d. poprzez nałożenie na stronę kary za zachowanie, które nie narusza żadnego dobra prawnie chronionego przepisami wskazanymi jako podstawa nałożenia kary. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i poprzedzających go decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w całości. Strona wniosła również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu opłaty od wniosku za sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku wraz z jego pisemnym uzasadnieniem, a także kosztów zastępstwa procesowego w wysokości według norm przepisanych oraz kosztu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wszystkie podniesione w niej zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – a więc niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego konkretyzacji przez sformułowanie zarzutów kasacyjnych. Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania sądowego, jak również podstaw do zastosowania z urzędu art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy – zgodnie z zasadą związania granicami skargi kasacyjnej – do weryfikacji zarzutów kasacyjnych. Na wstępie zauważyć należy, że analogiczny problem był przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 26 listopada 2024 r., o sygn. akt II GSK 243/22, oraz o sygn. akt II GSK 158/22. Poglądy wyrażone w tych orzeczeniach, skład orzekający w pełni podziela i przyjmuje za własne również na kanwie sprawy niniejszej. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna może zostać oparta na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie poglądem, przez wpływ należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji. Przy czym ten związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną powinien więc uprawdopodobnić istnienie wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy (zob. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 174.). Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. konieczne jest zatem jednoczesne stwierdzenie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc wykazanie, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia. Wpływ ten należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania (por. m.in. wyroki NSA z: 23 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 41/17; z 14 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 2480/17). Zarzuty dotyczące postępowania podniesione w przedmiotowej skardze kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Za niezasadne należy uznać zarzuty przedstawione w pkt 1.1.1. i 1.1.2. petitum skargi kasacyjnej dotyczące dokonania pomiaru długości zestawu pojazdów przy użyciu nieprawidłowej miary tj. miary teleskopowej zamiast wstęgowej, przez co według skarżącego kasacyjnie doszło do naruszenia art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1 i art. 107 § 1 k.p.a., a także § 30 pkt 1 i 3 zarządzenia Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. nr 28/2014 w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (Dz. Urz. GITD 2014 poz. 14; dalej: zarządzenie nr 28/2014). Zdaniem NSA, organy, a następnie Sąd I instancji, trafnie uznały, że przepisy ww. zarządzenia nr 28/2014 nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie z § 1 ust. 2 wskazane zarządzenie dotyczy wszystkich jednostek organizacyjnych Inspekcji Transportu Drogowego oraz komórek organizacyjnych Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, realizujących czynności kontrolne, z wyłączeniem Centrum Automatycznego Nadzoru nad Ruchem Drogowym oraz Wydziałów Automatycznego Nadzoru nad Ruchem Drogowym w delegaturach terenowych Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego. W przedmiotowej sprawie kontrolę przeprowadzili zaś funkcjonariusze Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Szczecinie, którzy są uprawnieni z mocy art. 129 ust. 4a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 450 ze zm.; dalej: p.r.d.), do przeprowadzenia kontroli ruchu drogowego i przysługują im uprawnienia, o których mowa w ust. 2 pkt 1-5 i 7-12 oraz w art. 130a ust. 4 pkt 1. Z kolei z ust. 2 pkt 9 tego przepisu wynika, że funkcjonariusze ci, w związku z wykonywaniem czynności określonych w ust. 1, są uprawnieni do używania przyrządów kontrolno-pomiarowych, a w szczególności do badania pojazdu, określania jego masy, nacisku osi lub prędkości, stwierdzania naruszenia wymagań ochrony środowiska oraz do stwierdzania stanu trzeźwości kierującego. Z przywołanych przepisów nie wynika jednak, jakiego rodzaju urządzenia podczas kontroli masy pojazdów winni stosować funkcjonariusze Służby Celno – Skarbowej. Wbrew zatem stanowisku skarżącego, brak jest podstawy prawnej do nakazania funkcjonariuszom Służby Celno – Skarbowej stosowania podczas kontroli pojazdów urządzeń, o których mowa w zarządzeniu nr 28/2014. Zarządzenie nr 28/2014 jest aktem wewnętrznym wiążącym organy inspekcji transportu drogowego i nie miało w tej sprawie zastosowania. Z tego powodu zarzut naruszenia § 30 pkt 1 i 3 tego zarządzenia nie mógł doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia pozostałych przepisów postępowania na skutek użycia nieprawidłowego urządzenia do mierzenia długości zespołu pojazdów należy wskazać, że w art. 7 k.p.a. przewidziano, że organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei z art. 8 § 1 k.p.a. wynika obowiązek organu administracji publicznej prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności oraz równego traktowania, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny w tym, także w odniesieniu do okoliczności podnoszonych przez strony mające sporne interesy. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 81a § 1 k.p.a., jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. Po przeprowadzonym postępowaniu, jeśli sprawa jest dostatecznie wyjaśniona oraz taką formę rozstrzygnięcia przewidują odpowiednie przepisy, organ wydaje decyzję, uwzględniając wytyczne co do jej elementów składowych, wskazanych w art. 107 § 1 k.p.a., przedstawiając m.in. przyjęty w sprawie stan faktyczny (art. 107 § 3 k.p.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przytoczone przepisy nie zostały naruszone w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika, że zespół pojazdów został zmierzony przy pomocy miary teleskopowej i w wyniku mierzenia ustalono, że długość zespołu trzech pojazdów wynosiła 25 m, przy dopuszczalnej długości 16,5 m. Przekraczała ona zatem dopuszczalną długość o 8,5 m, czyli o 51,51%. Przy tak znacznym przekroczeniu dozwolonej długości (z lp. 10.3.3. załącznika nr 3 do u.t.d. wynika, że chodzi o przekroczenie tej długości od 20 %), ewentualne niedokładności mierzenia długości zespołu pojazdów wynikające z zastosowania konkretnego rodzaju przyrządu do pomiaru, pozostawały bez wpływu na treść rozstrzygnięcia organów. Skarżący kasacyjnie nie wykazał bowiem, że w takich okolicznościach faktycznych tej sprawy jakie zostały w niej ustalone przez organ, zarzucane naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. Zarzucając naruszenie tego przepisu nie wskazano bowiem jednostek redakcyjnych tego przepisu (punktów), a ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący nie wyjaśnił, na czym jego zdaniem polega naruszenie tego przepisu. Wobec tego NSA uznał, że tak sformułowany zarzut jest nieskuteczny. Zarzut określony w pkt 1.1.3. należy również uznać za nieuzasadniony. Regulacja zawarta w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. dotyczy możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w sytuacji gdy waga naruszenia prawa była znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1pkt 1 k.p.a.) należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń), jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa administracyjnego (zob. wyrok NSA z 18 marca 2025 r., sygn. akt II GSK 1978/21). Zdaniem strony skarżącej, o znikomej wadze popełnionego naruszenia świadczy fakt, że używane przez nią w Skandynawii zestawy pojazdów są bardziej ekologiczne od krótszych używanych w Polsce. W ocenie strony skarżącej karanie przewoźnika za działanie korzystne dla środowiska, a jednocześnie nie stwarzające zagrożenia dla innych dóbr prawnie chronionych jest sprzeczne z istotą kar o charakterze prewencyjnym i represyjnym. Tak sformułowany zarzut nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Zgodnie z lp. 10.3.3. załącznika nr 3 do u.t.d. naruszenie polegające na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna długość została przekroczona o ponad 20% stanowi bardzo poważne naruszenie. Należy podkreślić, że brzmienie załącznika zostało dostosowane do brzmienia postanowień załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. W związku ze znacznym przekroczeniem dopuszczalnej na terenie Polski długości, a więc popełnieniem bardzo poważnego naruszenia, nie można stwierdzić, że waga naruszenia prawa popełnionego przez stronę skarżącą jest znikoma. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, nałożona kara ma cel prewnecyjno-represyjny, z uwagi na fakt, iż określenie warunków technicznych pojazdów ma zapewnić bezpieczeństwo uczestnikom ruchu drogowego. Niezasadne są również zarzuty z pkt 2.1. i 2.2. petitum skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 92a ust. 1 i 7 pkt 2 u.t.d. w zw. z Ip. 10.3.3 zał. nr 3 do u.t.d. poprzez nałożenie kary pieniężnej za naruszenie, które może być popełnione wyłącznie przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego, podczas gdy skontrolowany pojazd zjechał z promu ze Szwecji i poruszał się w stanie próżnym, a zatem nie był to przejazd w związku z wykonywaniem transportu drogowego. Z powołanego w zarzucie kasacyjnym art. 92a ust. 1 u.t.d. wynika, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, a z ust. 7 pkt 2 u.t.d. wynika, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Skarżący zarzucił naruszenie przywołanych przepisów poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Skoro jednak skarżący kasacyjnie nie zakwestionował skutecznie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie, a więc tego, że skarżący wykonywał transport drogowy pojazdem nienormatywnym, nie ma możliwości powoływania się na zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego. Błędne zastosowanie bądź niezastosowanie przepisów materialnoprawnych każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości (por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2022 r., sygn. akt I GSK 2505/18), co jednak w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Skoro zatem w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie pozytywnej oceny legalności ustalonej w postępowaniu administracyjnym podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji, jak również nie zakwestionowano prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego wskazanych powyżej jako wzorce kontroli, na tle stanu faktycznego sprawy oraz wykładni prawa materialnego wynikających z uzasadnienia zaskarżonego wyroku - za bezzasadne należy uznać zarzuty błędnej subsumpcji lub wadliwej konkretyzacji wskazanych powyżej przepisów (por. wyrok NSA z 28 września 2023 r., sygn. akt II GSK 1769/22). Mając powyższe na uwadze, ponieważ zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023r., poz. 1935 ze zm.).