II GZ 191/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 grudnia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 3323/24 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 lipca 2024 r. nr BP.702.3897.2023.E.2370.BKOE.5244 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 3323/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 lipca 2024 r., nr BP.702.3897.2023.E.2370.BKOE.5244 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że zarządzeniem z dnia 14 października 2024 r. wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi. Natomiast pismem z dnia 30 października 2024 r. wezwano go do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci podania numeru PESEL. W obydwu przypadkach Sąd wyznaczył na wykonanie zobowiązań termin 7 dni, informując o skutkach jego niedotrzymania. W wyznaczonym terminie, który upłynął z dniem 28 listopada 2024 r., nie został podany numer PESEL skarżącego oraz nie uiszczono wpisu od skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zaskarżając je w całości, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 235a, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez sąd, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki odrzucenia skargi z uwagi na nieusunięcie w terminie braków formalnych w sytuacji, w której skarżący nie otrzymał faktycznie wezwania do usunięcia braku formalnego i fiskalnego, a co za tym idzie w dniu 28 listopada 2024 r. nie upłynął termin do uzupełnienia ww. braków. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wyjaśnił, że w listopadzie 2024 r. nie otrzymał żadnych awiz w sprawie. Do zażalenia załączył kopię reklamacji skierowanej do operatora pocztowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Pismo nieopłacone nie wywołuje zatem żadnych skutków (zob. H. Knysiak-Sudyka w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, red. T. Woś, Warszawa 2016, art. 220). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonane przez Sąd I instancji ustalenia i wyciągnięte z nich wnioski są prawidłowe. Z akt sprawy wynika, że skarżący został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 lipca 2024 r., mianowicie do podania numeru PESEL i uiszczenia wpisu od skargi. Sąd I instancji zarządzeniem z dnia 14 października 2024 r. i pismem z dnia 30 października 2024 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia wymienionych braków formalnych skargi i wyznaczył na to siedmiodniowy termin informując o skutkach prawnych jego niedotrzymania, tj. odrzuceniu skargi. Przesyłka zawierająca te pisma, po dwukrotnej próbie doręczenia nie została odebrana, co – wobec treści do art. 73 § 4 p.p.s.a. – skutkowało uznaniem, że zostały one doręczone dnia 21 listopada 2024 r. Wezwania pozostały bez odpowiedzi skarżącego. Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki - w której znajdowały się wezwania do uzupełnienia braków formalnych - wynika, że dnia 7 listopada 2024 r. nastąpiła pierwsza nieudana próba jej doręczenia, o czym poinformowano adresata zostawiając stosowne zawiadomienie w oddawczej skrytce pocztowej. Z dokumentu tego wynika również, że także i druga próba doręczenia przesyłki była nieudana. Podkreślić w tym miejscu należy, że zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji stanowi dokument urzędowy w znaczeniu nadanym przez art. 244 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 1568 ze zm.) (zob. np. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. II FSK 3421/14, postanowienie SN z dnia 22 marca 2019 r., sygn. I CZ 118/17, postanowienie NSA z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. II OZ 500/19, postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2024 r., sygn. I OZ 9/24), przez co podlega ono domniemaniu prawdziwości. W konsekwencji domniemanie faktyczne doręczenia pisma w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. może być obalone, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonujące (por. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 73, a także postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2011 r. sygn. akt I FSK 1861/11, z dnia 28 sierpnia 2013 r. sygn. akt II FSK 2228/13, z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt I FZ 25/14 oraz z dnia 17 października 2019 r. sygn. akt I OZ 967/19) i to na stronie, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z rzeczywistością, spoczywa obowiązek udowodnienia tych okoliczności. Jednym ze sposób obalenia tego domniemania jest skuteczne przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2015 r., I FSK 1029/14, oraz postanowienia NSA z dnia: 27 września 2012 r., II OZ 811/12, 17 listopada 2015 r., II FZ 857/15). Skarżący w zażaleniu nie przedstawił żadnej okoliczności wskazującej na to, że informacje zawarte w znajdującym się w aktach sprawy zwrotnym potwierdzeniu odbioru są niezgodne z rzeczywistością. Nie przedstawił również dokumentów świadczących o przeprowadzeniu przez operatora pocztowego postępowania reklamacyjnego i uznania reklamacji skarżącego za uzasadnioną. Z tych względów nie obalił domniemania prawdziwości informacji zawartych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W tym stanie rzecz Sąd I instancji zasadnie postanowił o odrzuceniu skargi z powodu nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.