II GZ 588/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. Sp. k. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 253/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. Sp. k. z w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 19 listopada 2024 r. znak: KOC 5406/Ru/24 w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu niedopełnienia obowiązku rejestracji pojazdu postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 253/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. Sp. k. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 listopada 2024 r. znak: KOC 5406/Ru/24 w sprawie nałożenia kary pieniężnej . W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 27 stycznia 2025 r. pismem z dnia 10 lutego 2025 r. wezwano skarżącą spółkę do uiszczenia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 złotych. Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 21 lutego 2025 r., a zatem siedmiodniowy termin na wykonanie wezwania upływał w dniu 28 lutego 2025 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu od skargi. Wobec powyższego Sąd I instancji, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), odrzucił skargę. W zażaleniu na powyższe postanowienie Sądu I instancji skarżąca spółka wniosła o zwolnienie z nałożonego obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi, wobec niemożności obciążania skarżącej konsekwencjami rażącego naruszenia prawa zarówno przez organy administracji, jak i przez sąd administracyjny, które zupełnie zignorowały zarzuty skarżącej; a także o zobowiązanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do podjęcia czynności w celu nie tylko wstrzymania wykonalności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, z dnia 19 listopada 2024 r. znak sprawy KOC/5406/Ru/24, jak i zobowiązanie Kolegium do podjęcia czynności polegającej na wydaniu, na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., postanowienia o odstąpieniu od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w związku ze stwierdzeniem, że waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała jego naruszania. Jednocześnie skarżąca spółka wniosła o dopuszczenie dowodu z kopi skargi na decyzję SKO w Warszawie z dnia 19 listopada 2024 r. znak sprawy KOC 5406/Ru/24 na fakt wadliwości procesowych i materialnych decyzji administracyjnej, które mają kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zaniechania organu odwoławczego, które były powodem zaistniałego sporu sądowego, pominięcie istotnych dowodów przedstawionych w toku postępowania, które miały znaczenie dla dokładnego i wszechstronnego rozpatrzenia sprawy, a także dowodu z wniosku o odstąpienie od nałożenia kary administracyjnej z dnia 8 lipca 2024 г. na fakt wskazania na okoliczności, które uzasadniają odstąpienie od wymierzenia kary administracyjnej w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Jakkolwiek przedmiotowe zażalenie nie zawiera wniosku o zmianę, bądź uchylenie zaskarżonego postanowienia Sadu I instancji, to jednak nie stanowi to przeszkody do jego merytorycznego rozpoznania. Podzielić należy w tej mierze stanowisko prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, że tego rodzaju brak nie czyni niemożliwym merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. I OZ 111/15 oraz z dnia 20 czerwca 2024 r., sygn. II GSK 267/24; z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt II GZ 52/25). Za niezasadnością zażalenia przemawia przede wszystkim treść przepisu art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a."), zgodnie z którym sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Zgodnie natomiast z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonane przez Sąd I instancji ustalenia i wyciągnięte z nich wnioski są prawidłowe. Z akt sprawy wynika, że skarżąca prawidłowo, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 27 stycznia 2025 r., została wezwana do uiszczenia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 złotych. Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 21 lutego 2025 r., a zatem siedmiodniowy termin na wykonanie wezwania upływał w dniu 28 lutego 2025 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu od skargi. Powyższych okoliczności skarżąca spółka nie kwestionuje w zażaleniu. Oczekiwanego przez skarżącą spółkę skutku nie mogły odnieść zawarte w zażaleniu argumenty dotyczące niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także niewspółmierności nałożonej kary do popełnionych naruszeń, bowiem – mając na uwadze przywołane przepisy i zasady obowiązujące w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz wobec przedmiotu niniejszego postępowania dotyczącego odrzucenia skargi – nie mogły podlegać ocenie Sądu. Z tych przyczyn, jak również z uwagi na treść art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd nie uwzględnił przedłożonych przy zażaleniu wniosków dowodowych. W rekapitulacji należy więc stwierdzić, że skoro wobec nieuiszczenia wpisu od skargi nie można było nadać jej prawidłowego biegu, co skutkowało wezwaniem strony – na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. – do jego uiszczenia w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, to niewykonanie tego wezwania w wyznaczonym terminie – aktualizując przesłanki stosowania art. 220 § 3 p.p.s.a. – skutkowało odrzuceniem skargi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.