II GZ 85/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T.S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Go 1024/21 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej aktu w sprawie ze skargi T. S. na zalecenia pokontrolne Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia 6 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie zaleceń pokontrolnych w zakresie prawidłowości znakowania wyrobów spożywczych postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z 30 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Go 24831/21, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), odmówił T. S. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez niego zaleceń pokontrolnych Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia 6 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie zaleceń pokontrolnych w zakresie prawidłowości znakowania wyrobów spożywczych. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd I instancji podniósł, że skarżący powinien był we wniosku przedstawić swoją sytuację majątkową, tak żeby umożliwić Sądowi ocenę, czy wykonanie aktu rzeczywiście może spowodować opisane przez niego skutki. Tymczasem nie wykazał, że wykonanie zaskarżonego zalecenia pokontrolnego spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia w czasie trwania postępowania sądowoadministracyjnego znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskowanie takie uznać należy za co najmniej przedwczesne. Nie sposób także ocenić, przy uwzględnieniu jedynie twierdzeń strony, jak zmiana nazwy produktu mogłaby wpłynąć na potencjalnych konsumentów. Zażalenie na powyższe postanownie złożył skarżący zaskarżając je w całości i wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu z 6 października 2021 r., z uwagi na możliwość nałożenia kary pieniężnej w sytuacji nie usunięcia wskazanych nieprawidłowości względnie o: 2) uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy WSA w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie: art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym przyjęciu, że skarżący nie uzasadnił odpowiednio swego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie sprecyzował w jaki sposób zaskarżony akt spowoduje trudne odwrócenia skutki. Skarżący ograniczył się jedynie do bardzo ogólnego stwierdzenia, że wykonanie decyzji wpłynie niekorzystnie na jego sytuację finansową. Nie była zatem możliwa la wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego aktu podczas gdy przesłanki z art. 61 § 3 ppsa zostały przez stronę wykazane we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu; art. 141 § 4 p.p.s.a. albowiem uzasadnienie zaskarżonego postanowienia WSA nie zawiera wszystkich elementów, o jakich mowa w cyt. przepisie. W uzasadnieniu zażalenia Skarżący przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co zasługuje na szczególne podkreślenie w tej sprawie, obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zobligowana uprawdopodobnić, że w sytuacji wykonania decyzji, o wstrzymanie której wnioskowała, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. W świetle powołanego przepisu to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. Ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od oceny okoliczności poszczególnych przypadków, ocena ta wymaga dla swej miarodajności dysponowania przez sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji wnioskodawcy, dopiero bowiem ich konfrontacja z ewentualnymi wynikającymi z zaskarżonej decyzji konsekwencjami, może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Błędu tego nie naprawił również w postępowaniu zażaleniowym. Mając przy tym na uwadze, że postępowanie o udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jak całe to postępowanie, toczy się z inicjatywny strony skarżącej (jest postępowaniem z wniosku strony), postawa taka nie mogła być oceniona inaczej, niż uczynił to Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu, jak tylko odmową jej udzielenia, skoro skarżący w istocie uniemożliwił jego rozpoznanie. Mając powyższe na uwadze należało przyjąć, że Sąd I instancji trafnie ocenił w zaskarżonym postanowieniu, że Skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji