II OSK 1343/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "X" Spółka z o. o. z siedzibą w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 2492/24 o odrzuceniu skargi "X" Spółka z o. o. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 9 grudnia 2021 r. nr LVII/1798/2021 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] i [...] w rejonie Alei [...] postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 grudnia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2492/24, odrzucił skargę "X" Spółka z o. o. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 9 grudnia 2021 r., nr LVII/1798/2021, w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] i [...] w rejonie Alei [...] – dalej: "uchwała". Jak wskazał Sąd pierwszej instancji "X" Spółka z o. o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca" lub "Spółka") zaskarżyła ww. uchwałę, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w części, tj.: 1. w zakresie § 9 ust. 6 pkt 3 uchwały, ustalającego przeznaczenie istniejącego ciągu pieszego na tyłach [...] na publiczny ciąg pieszy 1KD-P, łączący ul. [...] i [...], w części w jakiej dotyczy ustaleń dla działki o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie v przy ulicy [...] na terenie Dzielnicy [...] w Warszawie; 2. w zakresie § 10 ust. 1 pkt 2 lit. a uchwały, wyznaczającego dzielnicowe miejsca i przestrzenie publiczne obejmujące teren działki ustaleń dla działki o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...] przy ulicy [...] na terenie Dzielnicy [...] w Warszawie; 3. w zakresie § 9 ust. 17 uchwały, w związku z bezzasadnym pominięciem terenu działki o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...] przy ulicy [...]; 4. w zakresie części rysunkowej planu, stanowiącej załącznik nr 1 do uchwały, w części, w jakiej przewiduje na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...] ulicy [...] na terenie Dzielnicy [...] w Warszawie "szpalery drzew projektowane" oraz "pojedyncze drzewa o dużych walorach przyrodniczych" w zw. z § 5 ust. 3 MPZP oraz "teren ciągu pieszego" (1KD-P); 5. w zakresie części rysunkowej planu, stanowiącej załącznik nr 1 do uchwały, w części, w jakiej przewiduje na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...] ulicy [...] na terenie Dzielnicy [...] w Warszawie teren ciągów pieszych (1KD-P); 6. w zakresie części rysunkowej planu, stanowiącej załącznik nr 1 do uchwały, w części, w odniesieniu do działki numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...] przy ulicy [...]: (i) co do legendy planu, określającej stosowanie oznaczeń (KZ-C oraz KZ-E); (ii) co do nieuwzględnienia działki o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...] przy ulicy [...], w strefie ochrony historycznego układu urbanistycznego określonego w graniach stref ochrony konserwatorskiej: (iii) co do nieuwzględnienia działki o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...] przy ulicy [...], w obszarze wpisanym do rejestru zabytków (KZ-RZ). Ponadto skarżąca wniosła o dołączenie do niniejszej sprawy akt postępowania zakończonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, sygn. VII SA/Wa 1425/22, celem dopuszczenia i przeprowadzenia uzupełniającego dowodu ze wskazanych przez skarżącą dokumentów oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, z uwzględnieniem opłaty od pełnomocnictwa, według norm przepisanych. Rada m.st. Warszawy (dalej: "organ") w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wniosek o odrzucenie skargi uzasadniła okolicznością, że skarżąca jako użytkownik wieczysty nieruchomości oznaczonej jako działka nr ewid. [...] z obrębu [...] wnosiła już w dniu 15 czerwca 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę nr LVI1/1798/2021 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 grudnia 2021 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] i [...] w rejonie Alei [...], w zakresie unormowań dotyczących przedmiotowej działki. Skarga ta zawierała te same zarzuty dot. przepisów przedmiotowego planu, co skarga w niniejszej sprawie. Tak więc obecna skarga jest kolejną próbą kwestionowania tej samej uchwały, w odniesieniu do tej samej nieruchomości, w odniesieniu do której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 marca 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1425/22 oddalił skargę skarżącej na ww. plan. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 11 kwietnia 2023 r. W ocenie organu sam fakt, że skarżąca rozbudowuje zarzuty nie zmienia sytuacji, że kwestionuje ona to samo rozwiązanie planistyczne w postaci przeznaczenia swojej nieruchomości pod ciąg pieszy KD-P. Zaskarżone w niniejszej sprawie ustalenia planu stanowią jedynie uszczegółowienie i konsekwencję rozwiązań ustaleń planu skontrolowanych już w wyroku z dnia 9 marca 2023 r. Co więcej, np. zarzut dotyczący braku ponownego uzgodnienia projektu planu z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków stanowi dokładne powtórzenie zarzutu ze skargi skarżącej zakończonej wyrokiem z dnia 9 marca 2023 r. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. W pierwszej kolejności Sąd ten podniósł, że przedmiotem rozpatrywanej skargi są przepisy zawarte w części tekstowej planu § 9 ust. 6 pkt 3, § 9 ust. 17, § 10 ust. 1 pkt 2 lit. a uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 grudnia 2021 r., Nr LVII/1798/2021 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] i [...] w rejonie Al. [...], w zakresie w jakim ustala się przeznaczenie istniejącego ciągu pieszego na publiczny ciąg pieszy 1 KD-P, wyznacza się dzielnicowe miejsca i przestrzenie publiczne oraz bezzasadnego pominięcia terenu działki o nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...]. Skarżąca jest użytkownikiem wieczystym działki nr [...] przy ul. [...]. W odniesieniu do tej nieruchomości miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustalił przeznaczenie dla terenów ciągów pieszych oznaczonych symbolem KD-P przeznaczenie podstawowe komunikacja piesza i komunikacja rowerowa, przeznaczenie dopuszczalne zieleń urządzona. Jednocześnie zakazuje się lokalizowania funkcji innych niż określone w tym § 4 ust. 19 uchwały. Nadto wyrokiem z dnia 9 marca 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 1425/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącej Spółki na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 grudnia 2021 r. nr LVII/1798/2021 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] i [...] w rejonie Al. [...]. Wyrok ten jest prawomocny. W skardze tej skarżąca postulowała przeznaczenie w projekcie planu miejscowego przeznaczenie nieruchomości pod zabudowę wielorodzinną, nie zgadzając się na realizację ogólnodostępnego ciągu pieszego. W jej ocenie przeznaczenie nieruchomości pod tereny zielone nie znajduje uzasadnienia, ponieważ nieruchomość ta nie posiadała żadnych walorów przyrodniczych, a przeznaczona na cele związane z rekreacją topola – główny argument za ustanowieniem na nieruchomości zielonego skweru już nie rosła w momencie opracowania miejscowego planu. W związku z oddaleniem skargi Spółki, Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona uchwała nie wykroczyła poza granice tzw. władztwa planistycznego, przysługującego Radzie m. st. Warszawy, a przez to nie naruszyła w sposób nieuprawniony konstytucyjnie zagwarantowanej ochrony prawa własności oraz prawa użytkowania wieczystego. Rozpoznając poprzednią skargę na zaskarżoną uchwałę, sąd administracyjny prowadził rozważania przede wszystkim w odniesieniu do tych ustaleń zaskarżonej uchwały, które ustaliły przeznaczenie istniejącego ciągu pieszego na publiczny ciąg pieszy 1 KD-P oraz wyznaczyły dzielnicowe miejsca i przestrzenie publiczne. Czyli Sąd już w poprzednim wyroku uznał, że wszystkie przepisy uchwały odnoszące się do symbolu 1 KD-P nie przekraczają władztwa planistycznego. W niniejszej sprawie skarżąca wywodzi swój interes prawny do ponownego zaskarżenia uchwały również z prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej nr [...] przy ul. [...]. Skarga ta stanowi więc kolejną próbę kwestionowania tej samej uchwały, w odniesieniu do tej samej nieruchomości. Zarówno w poprzedniej sprawie jak i niniejszej skarżąca kwestionuje przeznaczenie swojej nieruchomości pod publiczny ciąg pieszy 1 KD-P. Okoliczność natomiast zaskarżenia innych przepisów planu oraz rozbudowania zarzutów nie zmienia sytuacji, że skarżąca nie zgadza się z przeznaczeniem jej nieruchomości pod publiczny ciąg pieszy KD-P oraz wyznaczenie dzielnicowych miejsc publicznych obejmujących teren działki skarżącej. Oddalając bowiem skargę prawomocnym wyrokiem Sąd przesądził już o prawidłowości wszystkich przepisów spornego planu odnoszących się do przeznaczenia działki, będącej w użytkowaniu wieczystym skarżącej, pod ciąg pieszy 1 KD-P i zakazu zabudowy działki nr [...]. W ocenie Sądu meriti, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie do zaakceptowania byłaby sytuacja, w której sąd administracyjny byłby zobligowany do ponownej kontroli tego samego aktu prawa miejscowego w odniesieniu do tożsamego naruszenia interesu prawnego, w którym to zakresie podjęto już prawomocne rozstrzygnięcie. Granice rozpoznania skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyznaczone są naruszeniem interesu prawnego skarżącej, który w obu przypadkach jest identyczny, bowiem określony prawem rzeczowym do tej samej nieruchomości (por. postanowienie NSA z dnia 15 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 248/22, LEX nr 3573349). Zarówno w poprzedniej, jak w obecnie rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli mają być również regulacje odnoszące się do przeznaczenia nieruchomości skarżącej pod ciąg pieszo rowerowy. Ponadto na rozprawie w dniu 18 grudnia 2024 r. pełnomocnik skarżącej w nieobjęciu ochroną konserwatorską działki nr [...] przy ul. [...], poprzez nieobjęcie jej stosownymi przepisami planu, upatrywał niedopuszczenie do jej zabudowy. Tymczasem ustanowienie zakazu zabudowy zostało już przez Sąd zbadane w sprawie VII SA/Wa 1425/22. Zakaz zabudowy został bowiem ustanowiony w § 4 ust. 19 pkt 3 planu miejscowego, poprzez zakazanie lokalizowania funkcji innych niż określone w pkt 1 i 2, który to przepis uchwały był przedmiotem poprzednio wywiedzionej przez skarżącą skargi. Ustanowienie zaś takich zapisów nie przekroczyło władztwa planistycznego gminy. Mając to na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r, poz. 935 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", w zw. z art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1465) - dalej: "u.s.g.". Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła "X" Spółka z o. o. w [...]. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzuciła, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 101 ust. 2 u.s.g. w związku z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. i art. 134 § 1 P.p.s.a., poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że (i) zakres "sprawy" w rozumieniu art. 101 ust. 2 u.s.g. nie jest wyznaczony przez wskazaną (poprzez przytoczenie odpowiednich postanowień) przez skarżącego (w skardze) część zaskarżonej uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego, lecz może dotyczyć również innych (niewskazanych przez skarżącego) postanowień takiej uchwały, jeśli dotyczą one zbliżonej materii, podczas gdy wykładnia tych przepisów zaprezentowana przez Sąd pierwszej instancji prowadziłaby do niedopuszczalnego rezultatu, polegającego na rozstrzygnięciu przez sąd administracyjny sprawy oceny legalności części uchwały, która nie była zaskarżona, tymczasem zakres sprawy sądowoadministracyjnej wyznacza oświadczenie skarżącego o zakresie zaskarżenia aktu, a nie domniemania przyjmowane przez sąd administracyjny; (ii) dla uznania, że doszło w danym zakresie zarzucanego naruszania prawa do ziszczenia się przesłanki niedopuszczalności skargi, o której mowa w art. 101 ust. 2 u.s.g., wystarczającym jest, że w tym samym zakresie wywiódł wcześniej skargę organ nadzoru (wojewoda), nawet jeśli sąd administracyjny nie wypowiedział się merytorycznie w odniesieniu do oceny tego zarzucanego naruszenia prawa, a ponadto wyrok oddalający skargę jest nieprawomocny, podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 101 ust. 2 u.s.g. powinna prowadzić do wniosku, że skarga jest niedopuszczalna tylko wtedy jeśli wcześniej sąd administracyjny prawomocnym wyrokiem oddalił skargę w tym samym zakresie, merytorycznie odnosząc się do tego samego zarzucanego naruszenia prawa. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o: - na podstawie art. 179a P.p.s.a. - uchylenie zaskarżonego postanowienia przez WSA w całości, ponieważ podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, ewentualnie, w przypadku przekazania skargi kasacyjnej wraz z aktami sprawy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, o: a) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji (na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a.) w każdym zaś przypadku: b) na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. - rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, Ponadto wniesiono o dołączenie do niniejszej sprawy akt postępowania zakończonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, sygn. VII SA/Wa 1425/22, celem dopuszczenia i przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a.: a) umowy przedwstępnej przeniesienia użytkowania wieczystego, zawartej pomiędzy skarżącą a Y; celem wykazania interesu prawnego skarżącej; b) decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 20 grudnia 2019 roku nr [...]; celem wykazania przeznaczenia Nieruchomości w decyzji o warunkach zabudowy pod zabudowę mieszkaniową; c) decyzji nr [...] Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 5 marca 2020 r.; celem wykazania interesu prawnego skarżącej; d) decyzji nr [...] Wojewody Mazowieckiego z dnia 10 sierpnia 2020 r.; celem wykazania interesu prawnego Skarżącej; e) decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 26 kwietnia 2005 roku nr [...]; celem wykazania przeznaczenia Nieruchomości w decyzji o warunkach zabudowy pod zabudowę mieszkaniową; f) decyzji nr [...] z dnia 29 marca 2022 roku Zarządu Dzielnicy [...] Miasta Stołecznego Warszawy; celem wykazania stwierdzenia wygaśnięcia Decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 26 kwietnia 2005 roku nr [...]; g) pisma skarżącej z dnia 7 marca 2017 r.; celem wykazania, że skarżący zwracał się do organu o ustalenie przeznaczenia nieruchomości pod zabudowę wielorodzinną; h) pisma skarżącej z dnia 3 grudnia 2018 r.; celem wykazania, że skarżący - zwracał się do organu o ustalenie przeznaczenia nieruchomości pod zabudowę wielorodzinną. - na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. - o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada m.st. Warszawy wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie od Spółki kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 182 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, albowiem skarga kasacyjna została wniesiona od postanowienia odrzucającego skargę. O tym, czy skarga kasacyjna zostanie rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, czy na rozprawie decyduje Naczelny Sąd Administracyjny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, mając na względzie zasadę szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania (art. 7 P.p.s.a.), a także z uwagi na okoliczności przytoczone w skardze kasacyjnej, nie zaistniała konieczność przekazania sprawy do rozpoznania na rozprawie. Należy także zwrócić uwagę na odmienny charakter regulacji zawartej w art. 182 § 2 P.p.s.a., która pozwala na rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym (wówczas zgodnie z jego § 3 w składzie trzech sędziów), gdy strona która ją wniosła zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Przyjmuje się jednak, że art. 182 § 2 P.p.s.a. dotyczy skarg kasacyjnych od wyroków. Natomiast w rozpoznawanej sprawie zaskarżono postanowienie, zatem zastosowanie miał art. 182 § 1 w zw. z art. 182 § 3 P.p.s.a. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej Sąd I instancji trafnie ocenił, że w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały przesłanki z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 2 u.s.g. do odrzucenia skargi skarżącej Spółki na ww. uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rację ma Sąd pierwszej instancji, że dla tej oceny ma przesądzające znaczenie wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnego wyroku z dnia 9 marca 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1425/22, oddalającego skargę Spółki na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 grudnia 2021 r. nr LVII/1798/2021. Wskazania w tym miejscu wymaga, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażono pogląd, zgodnie z którym możliwe jest ponowne rozpoznanie skargi innego podmiotu na tę samą uchwałę, ale tylko w zakresie przysługującego stronie skarżącej indywidualnego interesu prawnego. Niemniej przyjęcie tego poglądu w okolicznościach niniejszej sprawy nie uprawnia do skutecznego twierdzenia, że skarżąca w uprzedniej sprawie Spółka znajduje się obecnie w "odmiennej sytuacji prawnej", czy też, że zaistniał "specyficzny indywidualny interes prawny", co miałoby uzasadniać merytoryczne ponowne rozpoznanie skargi przez sąd administracyjny na tą samą uchwałę. Rozpoznając poprzednią skargę na zaskarżoną uchwałę, sąd administracyjny prowadził rozważania przede wszystkim w odniesieniu do tych ustaleń zaskarżonej uchwały, które ustaliły przeznaczenie istniejącego ciągu pieszego na publiczny ciąg pieszy 1 KD-P oraz wyznaczyły dzielnicowe miejsca i przestrzenie publiczne. Czyli Sąd Wojewódzki już w poprzednim wyroku uznał, że wszystkie przepisy uchwały odnoszące się do symbolu 1 KD-P nie przekraczają władztwa planistycznego. Jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, w obecnej sprawie skarżąca wywodzi swój interes prawny do ponownego zaskarżenia uchwały również z prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej nr [...] przy ul. [...]. Skarga ta stanowi więc kolejną próbę kwestionowania tej samej uchwały, w odniesieniu do tej samej nieruchomości. Zarówno w poprzedniej sprawie jak i niniejszej skarżąca kwestionuje przeznaczenie swojej nieruchomości pod publiczny ciąg pieszy 1 KD-P. Okoliczność natomiast zaskarżenia innych unormowań planu oraz rozbudowania zarzutów nie zmienia sytuacji, że skarżąca nie zgadza się z przeznaczeniem jej nieruchomości pod publiczny ciąg pieszy KD-P oraz wyznaczenie dzielnicowych miejsc publicznych obejmujących teren działki skarżącej. Oddalając skargę prawomocnym wyrokiem Sąd przesądził już o prawidłowości wszystkich postanowień spornego planu odnoszących się do przeznaczenia działki, będącej w użytkowaniu wieczystym skarżącej, pod ciąg pieszy 1 KD-P i zakazu zabudowy działki nr [...]. W tym zakresie skarżąca Spółka w skardze kasacyjnej nie wykazała, aby odmiennie kształtował się jej interes prawny związany z przeznaczeniem jej nieruchomości pod publiczny ciąg pieszy 1 KD-P. Nie wykazano, aby zakres tych praw do nieruchomości był inny (odmienny) niż ten, który przysługiwał skarżącej Spółce w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1425/22. W tym miejscu wskazać również należy, że zgodnie z art. 101 ust. 2 u.s.g. przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. A zatem dla dopuszczalności skargi na uchwałę w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego konieczne jest więc ustalenie zakresu związania Sądu obecnie rozpoznającego sprawę wcześniejszym wyrokiem dotyczącym tej samej uchwały. W okolicznościach niniejszej sprawy należało zaś uznać, że w granicach rozpoznania poprzedniej skargi Sąd dokonał oceny rozwiązań planistycznych z punktu widzenia przeznaczenie nieruchomości skarżącej Spółki pod publiczny ciąg pieszy 1 KD-P oraz zakazu zabudowy działki nr [...]. W tych warunkach skoro zaistniała procesowa przeszkoda do merytorycznego rozpoznania skargi skarżącej Spółki, Sąd pierwszej instancji, wydając zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi, nie mógł dokonać in meriti oceny co do narusza istoty sprawy, i takiej też oceny nie wypowiedział wydając zaskarżone postanowienie. Z jego uzasadnienia wynika bowiem, że Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że zarówno w poprzedniej sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1425/22, jak i w niniejszej sprawie, skarżąca upatrywała i upatruje naruszenia swojego interesu prawnego we wprowadzonym na jej nieruchomości publicznego ciągu pieszego oraz zakazie adaptacji, rozbudowy i wyznaczenie dzielnicowych miejsc publicznych (w konsekwencji zakaz zabudowy) jej nieruchomości. Oznacza to, że to samo naruszenie interesu prawnego, które wskazuje obecnie strona skarżąca, stało się już przedmiotem prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego, oddalającego skargę. Dlatego też zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 101 ust. 2 u.s.g. w związku z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. i art. 134 § 1 P.p.s.a., nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów, na podstawie art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia. W związku ze złożoną odpowiedzią na skargę kasacyjną nie orzeczono o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu, ponieważ w art. 209 P.p.s.a. przyjęto unormowanie, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 P.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Tak więc w innych przypadkach Sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania. Należy zaznaczyć, że o kosztach postępowania kasacyjnego sąd orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku, ponieważ przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a. wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z wyrokiem Sądu pierwszej instancji oddalającym lub uwzględniającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę lub umarzającego postępowanie sądowoadministracyjne (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 23).