II OSK 1366/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia del. WSA Magdalena Dobek - Rak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B.K. i T.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 1662/23 w sprawie ze skargi B.K. i T.K. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 sierpnia 2023 r., nr OA.7721.20.5.2023 w przedmiocie nakazu rozbiórki rozbudowanej części budynku mieszkalnego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 20 lutego2024 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1662/23, rozpoznając skargę B.K. i T.K., uchylił decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 8 sierpnia 2023 r., nr OA.7721.20.5.2023, utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sanoku z 3 marca 2023 r., nr PINB.5160.2.14.2019, którą na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, organ nakazał skarżącym rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalnego usytuowanego na działkach nr [...] i [...] w miejscowości [...], składającej się z dwóch pomieszczeń (ganek i kotłownia) o wymiarach 8,40 m x 2,60 m i tarasu o wymiarach 4,66 m x 2,86 m, przykrytych wspólnym dachem, wybudowanej bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Sąd pierwszej instancji uwzględniając skargę stwierdził, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000), zwanej dalej k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem nie odniósł się do głównego zarzutu odwołania dotyczącego zagrożenia, jakie może spowodować rozbiórka samowolnie rozbudowanej części budynku dla bezpieczeństwa i trwałości pozostałej części budynku. Sąd stwierdził, że we wskazanym zakresie organ drugiej instancji powtórzył wyłącznie jednozdaniową argumentację zawartą w decyzji własnej z 22 listopada 2019 r., przy czym w żadnej z wydanych decyzji nie wyjaśnił, jakie ustalenia organu powiatowego, poza zdjęciami, za takim stanowiskiem przemawiają. Jednocześnie za niezasadne Sąd pierwszej instancji uznał zarzuty skargi kwestionujące ustalony przez organy krąg stron postępowania. Według Sądu materiał dowodowy i bezspornie poczynione na jego podstawie ustalenia w zakresie tego, że inwestorami stwierdzonej samowoli byli skarżący jako inwestorzy zamieszkujący w przedmiotowym budynku, a dodatkowo skarżąca jako następca prawny W.O. – zmarłej współwłaścicielki nieruchomości, pozwoliły na prawidłowe obciążenie ich obowiązkiem rozbiórki. W skardze kasacyjnej B.K. i T.K., zaskarżając w całości wyrok Sądu pierwszej instancji, zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. przez niestwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, jakkolwiek została wydana z rażącym naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji skierowanej do osób nieposiadających, w chwili jej wydania tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tj. do B.D.1, G.D., B.D.2, A.O., M.O., J.O., co czyniło ją niewykonalną w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 48 i art. 52 Prawa budowlanego; - art. 145 § 1 pkt lit. c p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego jako wydanej z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. polegającym na nieuchyleniu decyzji organu pierwszej instancji wydanej z naruszeniem przepisów k.p.a., tj.: a) art. 10 k.p.a., art. 61 § 4 k.p.a., art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 28 k.p.a. polegającym na nieustaleniu osób, którym przysługuje status strony postępowania - współwłaścicieli nieruchomości, w oparciu o postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia dziedziczenia a jedynie w oparciu o oświadczenia stron, w wyniku niezawieszenia postępowania w celu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego - ustalenia następców prawnych zmarłych w toku postępowania stron, tj. J.D., W.D., Z.D., R.D., W.O., z powodu którego doszło do niezawiadomienia o wszczęciu postępowania wszystkich osób będących stronami w sprawie, niezapewnienia im czynnego udziału w postępowaniu oraz powstania prawdopodobieństwa unieważnienia decyzji jako skierowanej do osób niebędących stronami postępowania lub powstania podstaw jego wznowienia. Przede wszystkim zaś nałożenia obowiązku rozbiórki na osoby, które nie mogą wykonać decyzji, z uwagi na brak tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (inwestorzy) przy równoczesnym wykluczeniu osób, które ewentualnie mogłyby być zainteresowane w legalizacji samowoli budowlanej (współwłaściciele); b) art. 100 § 2 i 3 k.p.a., którego zastosowanie doprowadziło do wydania przez organ pierwszej instancji we własnym zakresie rozstrzygnięcia w przedmiocie następstwa prawnego właścicieli nieruchomości, której dotyczy samowola budowlana, jakkolwiek art. 627 k.p.c. stanowi, że postępowanie spadkowe należy do zakresu działalności sądów; c) art. 100 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.c. i art. 669 k.p.c., które nie zostały zastosowane, co skutkowało niewystąpieniem do prokuratora z wnioskiem o zażądanie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nabycia spadku, celem ustalenia następców prawnych właścicieli nieruchomości, na której wybudowano obiekt wyczerpujący znamiona samowoli budowlanej, który to tryb organ powinien był zastosować, gdyż nie posiadał uprawnień do wystąpienia z urzędu o wszczęcie przedmiotowego postępowania przed sądem powszechnym; d) art. 9 k.p.a., co skutkowało niepoinformowaniem uczestników postępowania przez organ o tym, że nieustalenie następców prawnych właścicieli nieruchomości, na której wybudowano obiekt w ramach samowoli budowlanej, skutkować będzie ewentualnie niemożnością przedstawienia oświadczeń woli współwłaścicieli w przedmiocie zgody na dokonanie czynności przekraczających zwykły zarząd w rozumieniu art. 199 k.c. (rozbudowa i przebudowa), co z kolei spowoduje niemożność przedstawienia tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w rozumieniu art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego i skutecznej legalizacji samowoli budowlanej oraz może skutkować poniesieniem szkody - kosztami rozbiórki. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, a gdyby Sąd ten nie mógł rozpoznać jej w innym składzie innemu sądowi. Wniesiono także o zasądzenie na rzecz skarżących solidarnie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie zrzeczono się przeprowadzenia rozprawy. Postanowieniem z 24 lipca 2024 r., II OSK 1366/24, Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie w zakresie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W konsekwencji tego, że w sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodziły, podobnie jak i nie zachodziły badane przez Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu przesłanki wynikające z art. 189 p.p.s.a. wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania, granice badania sprawy zostały wyznaczone przez wskazane w skardze kasacyjnej podstawy i sformułowany w niej wniosek o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty procesowe nie zdołały podważyć prawidłowości sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji nakazującą B.K. i T.K. rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalnego usytuowanego na działkach nr [...] i [...] w miejscowości [...], składającej się z dwóch pomieszczeń (ganek i kotłownia) o wymiarach 8,40 m x 2,60 m i tarasu o wymiarach 4,66 m x 2,86 m, przykrytych wspólnym dachem, wybudowanej bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W pierwszej kolejności wskazać należy, że poza zakresem zaskarżenia skargą kasacyjną pozostawiono zagadnienia związane z oceną wystąpienia samowoli budowlanej, kwalifikacją prawnobudowlaną zrealizowanych robót budowlanych, trybem legalizacji oraz możliwością rozbiórki rozbudowanej części budynku bez uszczerbku dla bezpieczeństwa pozostałej istniejącej legalnie części budynku, która legła u podstaw uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd pierwszej instancji. W konsekwencji kwestie te pozostały poza sferą rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący kasacyjnie kwestionując zaskarżony wyrok w całości w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zwalczają w istocie stanowisko Sądu a quo odzwierciedlone w uzasadnieniu, którym zaakceptowano sposób procedowania organów nadzoru w zakresie ustalenia kręgu stron postępowania, co doprowadziło do tego, że decyzja organu pierwszej instancji została skierowana do osób niebędących stronami w sprawie, tj. B.D.1, G.D., B.D.2, A.O., M.O. i J.O., a w konsekwencji była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Według skarżących kasacyjnie obowiązek rozbiórki nałożono na nich jako inwestorów pomimo tego, że nie mogą oni tego obowiązku wykonać z uwagi na brak tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a podmioty które taki tytuł posiadają i mogłyby być zainteresowane legalizacją zostały w tym postępowaniu pominięte. Według skarżących organy nadzoru budowlanego nie ustaliły bowiem we właściwy sposób następców prawnych zmarłych współwłaścicieli nieruchomości, na której posadowiony jest budynek, przez co wadliwie określono krąg stron postępowania. W ocenie skarżących kasacyjnie, uchybienia procesowe w tym zakresie doprowadziły do sytuacji, w której potencjalni spadkobiercy nie brali udziału w postępowaniu. Zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego, w brzmieniu mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. Wskazany przepis określa więc wprost podmioty zobowiązane do dokonania czynności nakazanych decyzjami m.in. o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wynikające z tego przepisu pierwszeństwo inwestora jest konsekwencją roli jaką odgrywa ten uczestnik procesu budowlanego, będąc odpowiedzialnym za zorganizowanie całokształtu procesu budowlanego (art. 18 ust. 1 Prawa budowlanego). To on jako inicjator działań inwestycyjnych powinien ponosić ciężar i koszty związane z ewentualnym wykonaniem rozbiórki. Nałożenie jakichkolwiek obowiązków na właściciela nieruchomości, który nie był uczestnikiem procesu budowlanego mogłoby być dla niego nieuzasadnionym obciążeniem, narażałoby go na koszty i dolegliwą procedurę, stanowiłoby również nieuzasadnione zwolnienie od takiego obowiązku inwestora, który działał w warunkach samowoli budowlanej i to on powinien ponieść wszystkie niedogodności związane z wykonaniem rozbiórki. Skonstruowanie powyższego przepisu na zasadzie alternatywy pozwala na wysunięcie wniosku, że zobowiązanym do likwidacji samowoli budowlanej może być również inwestor niebędący jednocześnie właścicielem nieruchomości, który dopuścił się samowoli budowlanej. Funkcja inwestora jako organizatora procesu inwestycyjnego nie jest konstrukcyjnie uzależniona od dysponowania przez określony podmiot tytułem do nieruchomości lub prawem do dysponowania na cele budowlane nieruchomością, na której prowadzona jest inwestycja. O ile prawo do dysponowania nieruchomością (w tym określony tytuł prawny do nieruchomości) jest warunkiem legalnego procesu inwestycyjnego, to nie przesądza ono o statusie określonego podmiotu jako inwestora. Inwestorem w rozumieniu art. 52 ust. 1 Prawa budowlanego jest w oczywisty sposób każdy podmiot, który jest organizatorem określonego procesu budowlanego. Nakaz może być zatem skierowany również do inwestora, który nie jest właścicielem nieruchomości i to szczególnie w sytuacji, gdy zrealizował inwestycję bez zgody właściciela. Nie ulega wątpliwości, że pojęcie inwestora w rozumieniu art. 52 Prawa budowlanego oznacza w istocie sprawcę samowoli budowlanej, tym bardziej, iż rozbiórka obiektu budowlanego jest w istocie likwidacją stanu niezgodnego z prawem. W świetle art. 52 Prawa budowlanego zasada nakładania obowiązku na inwestora może zostać przełamana w przypadku, gdy wykonanie postanowienia lub decyzji przez inwestora jest niemożliwe. Możliwość odstąpienia od nałożenia obowiązku na inwestora powinna zawsze być oceniana w kontekście okoliczności konkretnej sprawy, z uwzględnieniem tego, że zaadresowanie obowiązku wobec innego podmiotu niż inwestor jest wyjątkiem, uzasadnionym koniecznością doprowadzenia do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że zgromadzony materiał dowodowy w sposób wystarczający potwierdził okoliczności istotne z punktu widzenia obciążenia skarżących jako inwestorów obowiązkiem rozbiórki samowolnie rozbudowanej części budynku, których nie podważono dowodami przeciwnymi. W toku postępowania administracyjnego organy nadzoru budowlanego jednoznacznie ustaliły bowiem, że inwestorami robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku mieszkalnego na działkach nr [...] i [...] byli B.K. i T.K. Okoliczność ta od samego początku pozostawała niesporna, nie jest również kwestionowana w skardze kasacyjnej. Ponadto, z ustaleń organów wynika, że skarżący kasacyjnie mieszkali w dacie rozbudowy i nadal mieszkają w rozbudowanym budynku a skarżąca B.K. jest córką zmarłej w toku postępowania współwłaścicielki nieruchomości W.O., co dało organom asumpt do ustalenia jej następstwa prawnego po matce, za życia której doszło do samowolnego zrealizowania robót budowlanych. Przy tym, wbrew zarzutom skarżących, sam fakt nielegitymowania się przez nich tytułem prawnym do nieruchomości bądź też brak formalnego potwierdzenia posiadania przez nich tego tytułu w toku postępowania nie oznacza jeszcze, iż nie można było skierować do nich decyzji nakazującej rozbiórkę, a nadto, iż powodowałoby to, że decyzja jest niewykonalna. Skoro bowiem, jak wykazano w postępowaniu administracyjnym, skarżący wykonali roboty budowlane polegające na rozbudowie budynku i w istocie nie wykazali, że nie mogą obiektywnie wykonać rozbiórki, to uzasadnionym było skierowanie do nich nakazu likwidacji stanu niezgodnego z prawem. Niewykonalność decyzji nie może być definiowana względami ekonomicznymi i finansowymi, trudnościami technicznymi ani też negatywnym nastawieniem adresatów decyzji czy innych podmiotów do wykonania decyzji, a istnienie przeszkód uniemożliwiających wykonanie decyzji powinno być udowodnione. Oznacza to, że organy nakładając obowiązek rozbiórki rozbudowanej części budynku na B.K. i T.K. skierowały decyzję do właściwych podmiotów, a Sąd a quo trafnie to stanowisko potwierdził. Decyzja będąca następstwem braku wykonania przez inwestorów obowiązków legalizacyjnych (art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego) jako akt indywidulany ukształtowała obowiązki skarżących kasacyjnie jako samowolników i w tym znaczeniu została tylko do nich "skierowana". Ze skierowaniem decyzji do niewłaściwych podmiotów moglibyśmy mieć do czynienia wówczas, gdyby organ orzekł w formie decyzji o prawach lub obowiązkach podmiotu, który nie miał interesu prawnego do występowania w toczącym się postępowaniu. W niniejszej sprawie nie doszło do błędnego ukształtowania stosunku prawnego, tj. wyznaczenia obowiązków podmiotu, którego takie rozstrzygnięcie w ogóle nie dotyczy. Skarżący kasacyjnie natomiast zarzucając niewłaściwe skierowanie decyzji do podmiotów, które w chwili jej wydania nie miały tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tj. B.D.1, G.D., B.D.2, A.O., M.O. i J.O., i w tej okoliczności upatrując niewykonalności decyzji, mylnie utożsamiają "skierowanie decyzji" z jej doręczeniem. Nie można natomiast utożsamiać doręczenia decyzji osobie niebędącej stroną w sprawie ze skierowaniem decyzji do osoby niebędącej stroną rozumianym jako kształtowanie sytuacji prawnej tego podmiotu, nałożenie na niego określonych praw lub obowiązków. Stąd też za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 48 i art. 52 Prawa budowlanego. Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się także zarzucanego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 9, art. 10, art. 28, art. 97 § 1 pkt 4, art. 100 § 1, 2, 3 k.p.a. i art. 669 k.p.c., akceptując sposób procedowania organów i ustalony w toku postępowania administracyjnego krąg stron. Formułując wskazane zarzuty skarżący kasacyjnie dążyli do wykazania, że wskutek nieustalenia w prawidłowy sposób następców prawnych współwłaścicieli nieruchomości, na której posadowiony jest samowolnie rozbudowany budynek, istnieje uzasadniona wątpliwość co do tego, czy w sprawie brały udział wszystkie podmioty, którym przysługiwał status strony, a tym samym, czy udziału w tym postępowaniu nie zostały pozbawione podmioty posiadające interes prawny. W tym kontekście należy wskazać po pierwsze, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który również z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot niewnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z 13 grudnia 2019 r., II OSK 328/18, wraz z cytowanym tam orzecznictwem). Wobec tego skarżący kasacyjnie nie mogli skutecznie powoływać się na fakt pominięcia innych stron postępowania i na tej podstawie formułować zarzutów mogących podważyć wynik sprawy. Nie zaprzeczono również skutecznie trafności zaskarżonej decyzji wytykając uchybienia w ustaleniu następców prawnych zmarłych stron postępowania. O ile bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że zasadniczo dowodem istnienia następstwa prawnego w przypadku śmierci strony w toku postępowania administracyjnego może być jedynie postanowienie sądu cywilnego o stwierdzeniu nabycia spadku lub notarialne poświadczenie aktu dziedziczenia, o tyle przeprowadzenie postępowania z odstępstwem od powyższych zasad nie przesądza o nieprawidłowości rozstrzygnięcia. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że następcy prawni zmarłych współwłaścicieli nieruchomości, na której posadowiony jest rozbudowany budynek, tj. J.D., W.D., R.D., Z.D. i W.O., zostali ustaleni w oparciu o oświadczenia pozostałych stron postępowania złożone w toku postępowania. Dostrzegając powyższe uchybienie skarżący kasacyjnie nie wykazali jednak jego wpływu na wynik sprawy. W świetle dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu jeżeli naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że samo wystąpienie uchybienia procesowego a limine nie uzasadnia uchylenia decyzji lub postanowienia wydanych w toku wadliwie przeprowadzonego postępowania, ale wymaga wykazania, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy mógłby być odmienny. Tego rodzaju argumentacji w skardze kasacyjnej nie przedstawiono. Z okoliczności sprawy nie wynika natomiast, aby wadliwości w zakresie poprawnego ustalenia stron postępowania, w tym formalnoprawnego potwierdzenia statusu podmiotów będących następcami prawnymi zmarłych współwłaścicieli nieruchomości, na której usytuowany jest rozbudowany budynek, mogły wywrzeć jakikolwiek wpływ na wynik postępowania, czyli wpłynąć na zmianę adresatów nakazu rozbiórki. Inwestorami spornej rozbudowy byli skarżący kasacyjnie i to do nich, wobec nieprzedłożenia dokumentów legalizacyjnych, prawidłowo skierowano nakaz rozbiórki. W okolicznościach niniejszej sprawy ani udział w postępowaniu prawidłowo ustalonych następców prawnych ani ich wola doprowadzenia do legalizacji samowolnej rozbudowy nie mogłyby wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia w zakresie adresatów nakazu rozbiórki, albowiem to skarżący jako inwestorzy wezwani do dopełnienia obowiązków legalizacyjnych nie wykonali ich, co stanowiło zasadniczą przyczynę orzeczonej rozbiórki. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw. Wobec tego, że skarżący kasacyjnie w skardze kasacyjnej zrzekli się rozprawy, a pozostałe strony postępowania w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisów tego pisma, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. – skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.