II OSK 154/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak Sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Wr 495/21 w sprawie ze skargi A.K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 25 sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych polegających na rozbiórce fragmentu instalacji gazowej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 21 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 495/21 oddalił skargę A. B. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: DWINB) z 25 sierpnia 2021 r. nr 93/2021 w przedmiocie nałożenia obowiązku doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych polegających na rozbiórce fragmentu instalacji gazowej. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Pismem z dnia 26 lutego 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Wrocławia (dalej: PINB) zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie robót budowalnych polegających na rozbiórce w obrębie należącego do skarżącej lokalu mieszkalnego nr [...]. fragmentu instalacji gazowej. W toku przeprowadzonych czynności dowodowych PINB ustalił, że budynek przy ul. [...]. składa się z dwóch lokali. Postanowieniem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2004 r. ustanowiono w nim odrębną własność - lokalu nr [...] (należącego do skarżącej) oraz lokalu nr [...] (należącego obecnie do Z. i W. M.). Z. M. lokal ten zakupiła w 2005 r. i w dacie zakupu lokalu była w nim instalacja gazowa, która zasilała kocioł gazowy usytuowany w łazience. W 2006 r. współwłaściciele lokalu nr [...], przechodząc na ogrzewanie elektryczne, zdemontowali kocioł gazowy i instalację gazową w tym lokalu, pozostawiając tylko pion gazowy. Licznik gazowy do lokalu nr [...] został również zdemontowany w latach 2006-2007. W okresie 2010-2014 r. skarżąca samowolnie rozebrała odcinek instalacji gazowej, który przebiegał w kuchni jej mieszkania nr [...] do mieszkania nr [...] na piętrze budynku, uniemożliwiając tym samym instalację jakiegokolwiek urządzenia gazowego w mieszkaniu nr [...]. Decyzją z dnia 13 września 2018 r. PINB, działając na podstawie art 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.) dalej: p.b., nakazał skarżącej doprowadzenie budynku do stanu poprzedniego w zakresie wewnętrznej instalacji gazowej poprzez odtworzenie samowolnie rozebranego odcinka instalacji gazowej. DWINB, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia 11 lutego 2019 r. utrzymał w mocy decyzję PINB. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 28 stycznia 2020 r. (sygn. akt II SA/Wr 277/19) uchylił decyzję DWINB oraz utrzymaną nią w mocy decyzję PINB. Sąd wyjaśnił, że nie podziela stanowiska organów nadzoru budowalnego, jakoby skarżąca dokonując rozbiórki odcinka instalacji gazowej nie posiadała prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przedmiotowe roboty wykonane były wyłącznie w obszarze lokalu mieszkalnego nr [...]. Zostały one wykonane po 2006 r., zatem w stanie właścicielskim określonym prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2004 r. Sąd zwrócił uwagę, że organy powinny były rozważyć inną niż orzeczona możliwość doprowadzenia budynku przy ul. [...]. do stanu zgodnego z prawem, rozumianego jako zapewnienie współwłaścicielom lokalu nr [...] w tym budynku możliwości korzystania z instalacji gazowej. Co istotne, w toku postępowania odwoławczego skarżąca przedstawiła ocenę techniczną przedstawiającą alternatywny wariant przebiegu instalacji gazowej w stosunku do określonego w zaskarżonej decyzji, tj. przebiegu omijającego należący do skarżącej lokal nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Z. M., wyrokiem z dnia 29 września 2020 r. (sygn. akt II OSK 1440/20) oddalił skargę kasacyjną. PINB po przeprowadzeniu ponownie postępowania dowodowego, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b., decyzją z dnia 26 maja 2021 r. nr 1312/2021, nałożył na skarżącą oraz Z. M. i W. M. - jako współwłaścicieli budynku przy ul. [...]. - obowiązek wykonania szczegółowo opisanych robót budowlanych, w terminie 3 miesięcy od dnia, kiedy przedmiotowa decyzja stanie się ostateczna, w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem samowolnie wykonanych przez skarżącą robót budowlanych polegających na rozbiórce fragmentu instalacji gazowej w obrębie lokalu nr [...] budynku. W uzasadnieniu wskazano, że PINB przeanalizował przedłożoną przez skarżącą przy odwołaniu od pierwotnej decyzji PINB ocenę techniczną sporządzoną w październiku 2018 r. przez mgr inż. P. P. Organ powiatowy stwierdził, że z opracowania tego wynika, że istnieje techniczna możliwość wykonania nowej instalacji gazowej dla potrzeb lokalu nr [...] poprowadzonej w częściach wspólnych budynku, z ominięciem lokalu nr [...]. Ponadto przy piśmie z dnia 25 marca 2021 r. współwłaściciele lokalu nr [...] przedłożyli ocenę techniczną dotyczącą koncepcji odtworzenia wewnętrznej instalacji gazowej dla mieszkania nr [...] samowolnie rozebranej przez skarżącą sporządzoną w marcu 2021 r. przez mgr inż. S. Z., posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności instalacji i urządzeń sanitarnych. Autor tego opracowania podzielił stanowisko autora oceny technicznej z października 2018 r. Przedłożone opracowania techniczne potwierdzają, że istnieje alternatywny (przez klatkę schodową budynku) w stosunku do pierwotnego (przez mieszkanie nr [...]) wariant przebiegu instalacji gazowej w przedmiotowym obiekcie. DWINB, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z 25 sierpnia 2021 r. nr 931/2021 utrzymał decyzję PINB w mocy. Nadmienił przy tym, nawiązując do zarzutów skarżącej, że PINB nie mógł nakazać wyłącznie współwłaścicielom lokalu nr [...] wykonania nowej instalacji gazowej, bowiem roboty budowlane nakazane zaskarżoną decyzją są skutkiem samowolnej rozbiórki fragmentu instalacji gazowej w obrębie lokalu nr [...] dokonanej przez skarżącą - i mają one na celu doprowadzenie tych robót do stanu zgodnego z prawem rozumianego jako zapewnienie współwłaścicielom lokalu nr [...] w tym budynku możliwości korzystania z instalacji gazowej. Nie można też było umorzyć postępowania, gdyż nie stało się ono bezprzedmiotowe. Nowa instalacja dla potrzeb lokalu nr [...] przebiegać będzie inną niż pierwotnie trasą. Skargę na decyzję DWINB wniosła A. B.. W ocenie skarżącej nie było podstaw prawnych do nakładania na nią obowiązku wykonania instalacji gazowej mającej służyć wyłącznie potrzebom lokalu nr [...]. Skarżąca zarzuciła także, że organy zaniechały wezwania stron do przedłożenia opinii technicznych czy ekspertyz przedstawiających wariant przeprowadzenia instalacji w sposób najbardziej korzystny dla obu stron. Zdaniem skarżącej organy nie ustosunkowały się do kwestii demontażu starej, nieczynnej instalacji mimo, że wymagają tego względy bezpieczeństwa. W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie. Skarżąca pismami procesowymi z dnia 8 i 13 października, 9 listopada oraz 15 grudnia 2021 r. formułowała dodatkowe wnioski oraz uzupełniła argumentację skargi. Pismem procesowym z dnia 22 lutego 2022 r. uczestniczka postępowania, Z. M., poinformowała o wykonaniu decyzji PINB nr 1312/2021 załączając zarazem decyzję PINB nr 302/2022 stwierdzającą wykonanie obowiązku doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem samowolnie wykonanych robót budowlanych, polegających na rozbiórce fragmentu instalacji gazowej. Pismem procesowym z 15 czerwca 2022 r. skarżąca odniosła się do decyzji PINB nr 302/2022 w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku, podnosząc, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W kontrolowanej sprawie, jak wskazał Sąd kluczowe znaczenie mają oceny prawne i wskazania wyrażone w prawomocnych wyrokach wydanych poprzednio w sprawie, w których uwzględniono specyfikę stanu faktycznego sprawy w kontekście stosowanego przez organy art. 51 ust. 1 p.b., który daje możliwość elastycznego stosowania odpowiednich nakazów w przypadku stwierdzenia wykonania z naruszeniem prawa robót budowlanych niestanowiących budowy. W szczególności zaznaczono, że dla organu nadzoru budowlanego prowadzącego postępowanie w konkretnej sprawie administracyjnej w warunkach art. 50 i 51 ust. 1 p.b. oznacza to powinność rozważenia na podstawie prawidłowo podjętych czynności wyjaśniających, czy istnieje inny niż nakaz przywrócenia stanu poprzedniego sposób doprowadzenia robót budowlanych, będących przedmiotem postępowania naprawczego do stanu zgodnego z prawem. Zadaniem Sądu było więc przede wszystkim zweryfikowanie, czy powyższe wskazania zostały przez organy obu instancji wykonane. Sąd I instancji wyjaśnił, że materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje bezsprzecznie, że istnieje możliwość prawidłowego przeprowadzenia instalacji gazowej do lokalu nr [...] z pominięciem lokalu nr [...]. Wynika to jednoznacznie z przedłożonej przez skarżącą opinii technicznej z października 2018 r., która została dodatkowo potwierdzona oceną techniczną z marca 2021 r. PINB zasadnie zatem sformułował nakaz przeprowadzenia sieci gazowej w sposób uwzględniający wytyczne zawarte w tych dokumentach, w obszarze części wspólnych budynku i z pominięciem lokalu nr [...]. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zauważył, że zarówno PINB jak i DWINB na żadnym etapie postępowania nie przyjmowały, że nakaz doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem dotyczy instalacji gazowej stanowiącej część wspólną nieruchomości. Skarżąca została objęta nakazem nie dlatego, że dotyczył on instalacji stanowiącej część wspólną nieruchomości ale dlatego, że konieczność wydania nakazu była konsekwencją samowolnych robót wykonanych przez skarżącą. Brak było także podstaw do uznania, że nakazany w decyzji PINB sposób wykonania instalacji gazowej jest nieprawidłowy z uwagi na istnienie alternatywnych i zdaniem skarżącej korzystniejszych sposobów przeprowadzenia instalacji. Zadaniem organów nadzoru nie było jednak weryfikowanie wszystkich możliwych wariantów przebiegu instalacji ale w miarę możliwości zastosowanie wariantu, który nie ingerowałby w przestrzeń znajdującą się w obrębie należącego do skarżącej lokalu nr [...]. Sąd zwrócił uwagę, że zarówno nakazany przez organy nadzoru przebieg trasy instalacji gazowej jak i przebieg zaproponowany w wariancie II opinii technicznej z października 2018 r. obejmuje część wspólną budynku i pomija lokal nr [...], co w okolicznościach sprawy było najistotniejsze. W skardze niezasadnie także zarzuca się decyzji brak rozstrzygnięcia w przedmiocie rozbiórki starej instalacji gazowej, z której korzystał lokal nr [...]. Należy podkreślić, że celem postępowania naprawczego z art. 50 - 51 p.b. jest ocena konkretnych samowolnie zrealizowanych robót budowlanych, nie zaś ocena stanu technicznego budynku jako całości. W zakresie kwestii nieprzydatności starej, wyłączonej od 2006 r. z użytkowania, instalacji gazowej, to na obecnym etapie kwestia ta nie ma już znaczenia. Skargę kasacyjną wniosła A. B. zaskarżając powyższy wyrok w całości i stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz postępowania tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735). dalej k.p.a., poprzez naruszenie zasady proporcjonalności i utrzymanie w mocy decyzji nakładającej na skarżącą obowiązek bardziej restrykcyjny niż był konieczny (zobowiązanie do wykonania instalacji gazowej dłuższej, droższej i bardziej ingerującej w nieruchomość wspólną), oraz poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i utrzymanie w mocy decyzji, podczas gdy doszło do zmienności poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji publicznej w odniesieniu do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych (odmienna kwalifikacja prawna odcinka przewodu gazowego); 2) niewłaściwe zastosowanie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 51 ust. 1 p.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji nakładającej na skarżącą obowiązek bardziej restrykcyjny niż był konieczny (zobowiązanie do wykonania instalacji gazowej dłuższej, droższej i bardziej ingerującej w nieruchomość wspólną). Z uwagi na powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i jej uwzględnienie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. Jednocześnie wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów tj. z decyzji PINB nr 2054/2016 z dnia 25 lipca 2016 r. na fakt odmiennej kwalifikacji prawnej odcinka przewodu gazowego poprzez organy nadzoru budowlanego, wnosząc jednocześnie o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Z. M. wniosła o jej oddalenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do regulacji art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Skarżąca kasacyjnie podniosła zarzut niewłaściwego zastosowania w sprawie art. 51 ust. 1 p.b, poprzez - jak to ujęła - utrzymanie w mocy decyzji nakładającej na skarżącą obowiązek bardziej restrykcyjny niż był konieczny. Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny przypomina, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez PINB i DWINB, a także sądy administracyjne. Z brzmienia art. 153 p.p.s.a. wynika, że zarówno organy administracji, jak i sądy administracyjne, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, jak i zamieszczonych w nim wskazań co do dalszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku, który zapadł w dniu 28 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Wr 277/19 (na skutek którego została wydana zaskarżona decyzja) jednoznacznie przesądził, że w niniejszej sprawie bezsprzecznie zachodzi konieczność doprowadzenia budynku przy ul. [...]. do stanu zgodnego z prawem celem zapewnienia współwłaścicielom lokalu nr [...] w tym budynku możliwości korzystania z instalacji gazowej, poprzez przeprowadzenie procedury naprawczej w oparciu o art. 50-51 p.b. Wybór zaś rozstrzygnięcia, jakie roboty powinny w tym celu zostać przeprowadzane powinien być dokonany przy wykorzystaniu opracowań specjalistycznych. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną wyrokiem z dnia 29 września 2020 r. sygn. akt II OSK 1440/20 oddalił ją, uznając, że rozważania przyjęte przez Sąd I instancji są w pełni prawidłowe. Dlatego już z uwagi na samą treść art. 153 p.p.s.a. kwestionowanie zastosowania w sprawie przepisu art. 51 ust. 1 p.b., jest całkowicie niezasadne. Mając powyższe wskazania wynikające z wyroków sądów na uwadze, zarówno PINB jak i DWINB rozpoznając sprawę ponownie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy wydały decyzje, które są zgodne z prawem i zawierają prawidłowe rozstrzygnięcie. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że organ nadzoru budowlanego, jako organ wyspecjalizowany może dokonać wyboru sposobu przeprowadzania robót budowlanych, w tym przypadku właściwego przebiegu instalacji i nie jest w tym zakresie związany wnioskiem strony. Należy zauważyć, że wskazany w zaskarżonej decyzji przebieg instalacji wynika z treści opinii technicznej sporządzonej w październiku 2018 r. przez mgr inż. P. P., która została przedłożona przez skarżącą wraz z odwołaniem (str. 63/1 i nast. akt administracyjnych 458/5/40/17). Co więcej przy piśmie z dnia 25 marca 2021 r. Z. i W. M. przedłożyli ocenę techniczną dotyczącą koncepcji odtworzenia wewnętrznej instalacji gazowej dla mieszkania nr [...] sporządzoną w marcu 2021 r. przez mgr inż. S. Z., posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności instalacji i urządzeń sanitarnych (k. 66/1 i nast. akt administracyjnych 458/5/40/1). Autor tego opracowania podzielił stanowisko autora opinii technicznej z października 2018 r. wskazując jednocześnie, że taki alternatywny sposób (w stosunku do pierwotnego) poprowadzenia instalacji nie spowoduje kolizji z innymi instalacjami. Tutejszy Sąd podkreśla, że nie można dopuścić do sytuacji, gdzie skarżący będzie zmieniał zdanie (w omawianej sprawie co do przebiegu instalacji, pomimo podzielenia wniosków zawartych w opinii przedłożonej przez samą skarżącą) i kwestionował stanowisko organu nadzoru budowlanego, przedłużając w ten sposób postępowanie. Tymczasem skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 8 § 1 poprzez naruszenie zasady proporcjonalności oraz naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że niezadowolenie stron postępowania z wydanego przez organ administracji rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 k.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Nie sposób przyjąć, że wymóg prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej będzie zachowany tylko wówczas, gdy organy administracji będą wydawać rozstrzygnięcia, których oczekuje strona postępowania (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 23/18, LEX nr 2777929). Także w orzecznictwie wskazuje się, że zawarta w art. 8 (k.p.a.) zasada pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej określa wyraźnie to, co implicite jest zawarte w zasadzie praworządności. Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika bowiem przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do władzy publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań (patrz Andrzej Wróbel (w:): M. Jaśkowska (red.) M. Wilbrandt - Gotowicz (red.) Andrzej Wróbel (red.) "Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego", LEX/el. 2025, art. 8. Zasada pogłębiania zaufania obywateli; utrwalone praktyki rozstrzygania spraw pkt 1). Dokonują w takim zakresie oceny przeprowadzonego przez organy nadzoru budowlanego postępowania nie sposób doszukać się naruszenia wskazanej zasady. Należy również zauważyć, że ustawodawca nie wymaga od organów skutecznego przekonania strony, że adresowana do niej decyzja jest słuszna i zgodna z prawem. Obowiązek ten sprowadza się do konieczności wyjaśnienia stronie, że adresowana do niej decyzja wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparta o przepisy obowiązującego prawa, to znaczy, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym wydanie innej decyzji było niemożliwe. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że przepisy k.p.a. wskazują na prymat szybkości postępowania (por. tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2023 r., sygn. akt II OSK 941/22, LEX nr 3697548). Zasada szybkości postępowania została wyrażona w art. 12 § 1 k.p.a. i oznacza, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie, ale również szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2022 r. sygn. akt II OSK 6288/21, LEX nr 3502083). Dlatego też celem omawianej zasady jest doprowadzenie do możliwie szybkiego wydania decyzji, a zatem omawiana zasada realizuje również postulat niezawodności postępowania administracyjnego (niezawodności wydania decyzji). Niezasadne powstrzymywanie się przez organ od wydania decyzji lub uchylanie się od rozstrzygnięcia sprawy narusza art. 12 § 1 patrz Andrzej Wróbel (w:): M. Jaśkowska (red.) M. Wilbrandt - Gotowicz (red.) Andrzej Wróbel (red.) "Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego", LEX/el. 2025, art. 12. Zasada szybkości i prostoty postępowania pkt 3). Zachowanie skarżącej kasacyjnie polegające na przedłożeniu przy piśmie z dnia 2 lipca 2021 r. kolejnej opinii technicznej tzw. "Wariant II" opinii technicznej z października 2018 r. (str. 75/1 i nast. akt administracyjnych 458/5/40/17) zawierającej w ocenie strony sposób poprowadzenia instalacji z najmniejszą ingerencją w części wspólne nieruchomości i oczekiwanie od organów uwzględnienia jej w sprawie, stoi w sprzeczności z powołaną zasadą. Słusznie zatem Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku wskazał, że przedłożona opinia nieznacznie różni się od wersji pierwotnej, a Naczelny Sąd Administracyjny argumentację tę przyjął za własną z uwzględnieniem, że dalsze poszukiwanie materiału dowodowego tj. alternatywnych rozwiązań sposobu prowadzenia w budynku instalacji zmierzałoby do niezasadnego przedłużenia postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.