II OSK 38/26

Dnia 19 lutego 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S. i R. S. – wspólników T. s.c. P. S., R. S. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 1805/25 w sprawie ze sprzeciwu P. S. i R. S. – wspólników T. s.c. P. S., R. S. w W. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 25 czerwca 2025 r., Nr 850/OPO/2025 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: 1) umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym; 2) zwrócić solidarnie P. S. i R. S. – wspólnikom T. s.c. P. S., R. S. w W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej.

Wyrokiem z dnia 2 września 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 1805/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił sprzeciw P. S. i R. S. – wspólników T. s.c. P. S., R. S. w W. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 25 czerwca 2025 r., Nr 850/OPO/2025, którą na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej "K.p.a.", uchylono decyzję Starosty Warszawskiego Zachodniego z dnia 6 kwietnia 2020 r., Nr 380/2020 (zatwierdzającą projekt budowalny i udzielającą stronie skarżącej pozwolenia na budowę zespołu budynków jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej, etap I, budynki [...], na działce nr ew. [...], [...], [...], [...], L., gm. S.), i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli P. S. i R. S. – wspólnicy T. s.c. P. S., R. S. w W., którzy przy piśmie z dnia 10 lutego 2026 r. cofnęli skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Strona, która wniosła skargę kasacyjną może ją cofnąć zgodnie z art. 60 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143), zwanej dalej "p.p.s.a.". Podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. związany jest granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, że wiąże go "brak" skargi kasacyjnej, czyli stan po jej cofnięciu. Wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada dyspozycyjności sprawia, że cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne i to bez zgody strony przeciwnej. Sąd jest związany żądaniem strony, gdy stwierdzi jego dopuszczalność, co oznacza, że cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowodowałoby utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jeżeli skutecznie cofnięto skargę kasacyjną, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby istniały przesłanki negatywne, określone w powołanym wyżej art. 60 p.p.s.a., dlatego cofnięcie skargi kasacyjnej przez stronę skarżącą należało uznać za skuteczne. Natomiast na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek zwrócić stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a. oraz na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.