II OSK 395/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Muszyński po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 września 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 508/22 w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 1 lipca 2022 r. nr IR-IV.7721.189.2022.12 w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej WSA) wyrokiem z dnia 30 września 2022 r., IV SA/Po 508/22, oddalił skargę R. W. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego (dalej Wojewoda) z dnia 1 lipca 2022 r. w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty Poznańskiego (dalej Starosta) z dnia 27 maja 2022 r., którą wniesiono sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy budynku rekreacji indywidualnej przewidzianego do realizacji w D., ul. [...], gm. C. Skargę na tę decyzję wywiodła do WSA w Poznaniu R. W. Zaskarżonym wyrokiem WSA oddalił wniesioną skargę. Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie organy obu instancji dostrzegły niezgodność zgłoszonego zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na analizowanym terenie przyjętego na mocy uchwały nr 389/LXIII/2002 Rady Gminy Czerwonak z dnia 18 września 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w Dębogórze (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2002 r. Nr 125, poz. 3458; dalej MPZP). W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo dokonały wykładni i właściwie zastosowały w niniejszej sprawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (dalej p.b.) w związku z treścią MPZP. Nie sposób bowiem uznać, że budynek parterowy o wymiarach zewnętrznych 6 m x 7 m (wraz z tarasem), stanowi rodzaj zabudowy mieszkaniowej (a tym bardziej rezydencjalnej). Skoro więc MPZP na terenie, na którym położona jest działka należąca do skarżącej (M3 - tereny zabudowy mieszkaniowej rezydencjalnej) nie przewiduje możliwości budowy budynków rekreacji indywidualnej, nie będzie możliwa realizacja tego typu budynku. W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skargi, że skoro dopuszczone są budynki o dużej powierzchni, mocno wpływające na otoczenie, to nie są zabronione budynki mniejsze. Unormowania planu miejscowego, jako że kształtują ład przestrzenny na danym terenie, nie mogą być interpretowane w drodze wykładni rozszerzającej. Sąd nie podzielił poglądu, że każda wybrana przez inwestora zabudowa będzie dopuszczalna według planu miejscowego, skoro nie jest wyraźnie wykluczona jego treścią. W konsekwencji, w opinii WSA, zasadnie w niniejszej sprawie uznano, że planowana przez skarżącą inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obejmującego przedmiotową nieruchomość miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Okoliczność ta obligowała organ do wniesienia sprzeciwu (w drodze decyzji) co do zgłoszenia skarżącej. Sąd stwierdził, że brzmienie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych co do wiążącego charakteru tego przepisu. Ustawodawca nie przyznał organowi administracji możliwości odstąpienia od jego zastosowania poprzez przyznanie uznania administracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniosła R. W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego w postaci: - art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie objawiające się w oddaleniu skargi w całości i w konsekwencji utrzymaniu w mocy decyzji o wniesieniu sprzeciwu organu wobec budowy, pomimo, że organ składający sprzeciw nie miał do niego kompetencji na podstawie wskazanego przepisu prawa budowlanego, z uwagi na fakt, że posadowienie parterowego budynku rekreacji indywidualnej do 35 m2 nie stało w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy ani też innego aktu prawa miejscowego lub innych przepisów, - błędnej wykładni § 2 MPZP przez błędne uznanie, że lokalizacja wnioskowanego obiektu jest niedopuszczalna, pomimo, że budowa tego rodzaju budynku nie jest zakazana przez plan, a dodatkowo budynek spełnia parametry określone we wskazanym planie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2024.935 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, NSA nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Problemem spornym w niniejszej sprawie, którego dotyczą podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, jest to, czy budowa budynku rekreacji indywidualnej o powierzchni do 35 m2 jest zgodna z MPZP, przewidującym dla przedmiotowego terenu zabudowę mieszkaniową rezydencjalną. Przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Stosownie do ust. 3 ustaleń szczegółowych zawartych w § 2 MPZP, dla terenu, na którym znajduje się działka skarżącej kasacyjnie, wyznacza się tereny zabudowy mieszkaniowej rezydencjalnej, oznaczone na rysunku planu symbolem M3. W rozpatrywanej sprawie skarżąca kasacyjnie zgłosiła zamiar budowy domku przeznaczonego do rekreacji indywidualnej. Biorąc pod uwagę, że funkcja zgłoszonego do realizacji obiektu budowlanego jest rekreacyjna, a nie mieszkaniowa, zgodzić się należy z organami administracyjnymi i Sądem I instancji, że skoro MPZP na terenie, na którym położona jest działka skarżącej kasacyjnie nie przewiduje możliwości budowy budynków rekreacji indywidualnej, to nie jest możliwa realizacja na tym terenie budynku o takim przeznaczeniu. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, budowa budynku rekreacji indywidualnej na przedmiotowym terenie narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.