II OZ 1114/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2025 r. sygn. akt II SA/Gd 82/25 odmawiające przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 31 grudnia 2024 r. nr ... w przedmiocie braku podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2025 r. sygn. akt II SA/Gd 82/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 31 grudnia 2024 r., nr ... w przedmiocie braku podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na ww. decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku. Zgodnie z zarządzeniami Przewodniczącej Wydziału II z dnia 31 stycznia 2025 r. skarżąca wezwana została do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie 2 odpisów skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 500 zł. W obu wezwaniach wyznaczono skarżącej na ich wykonanie termin 7 dni od dnia ich doręczenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka, zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi i odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego odebrana została przez skarżącą w dniu 5 lutego 2025 r. Tym samym, termin do wykonania obu wezwań upływał dla skarżącej w dniu 12 lutego 2025 r. Z akt sprawy wynika, że w dniu 6 lutego 2025 r. skarżąca uiściła wpis sądowy w wysokości 500 zł. Jednakże, w wyznaczonym terminie skarżąca nie nadesłała wymaganych 2 odpisów skargi. Postanowieniem z dnia 3 marca 2025 r. sygn. akt II SA/Gd 82/25, odrzucił skargę na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 31 grudnia 2024r. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 17 marca 2025 r. Pismem z dnia 18 marca 2025 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że z uwagi na przewlekłość i złożoność sprawy znacznie pogorszył się jej stan zdrowia. Nastąpiła dekompensacja organizmu, zapalenie nerwu w głowie, zawroty głowy. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 26 maja 2025 r. skarżąca wezwana została do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu przez wskazanie, kiedy ustala przyczyna uchybienia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz do uprawdopodobnienia braku jej winy w uchybieniu terminowi, w szczególności przez wskazanie okoliczności, które wystąpiły w terminie od dnia 5 lutego do dnia 12 lutego 2025 r., a które uniemożliwiły jej uzupełnienie braku formalnego skargi w terminie. W piśmie z dnia 30 maja 2025 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie, skarżąca wskazała, że w dniach od 5 lutego 2025 r. do 12 lutego 2025 r. była chora, a stan jej zdrowia uniemożliwiał jej uzupełnienie braku formalnego skargi. Legitymuje się ona także orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i wymaga stałej i długotrwałej opieki lub pomocy drugiej osoby. Do pisma skarżąca dołączyła również szereg zaświadczeń lekarskich na potwierdzenie swojego stanu zdrowia. Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał przepisy art. 86 § 1 i art. 87 p.p.s.a. oraz stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Zdaniem Sądu, okoliczności przedstawione przez skarżącą nie mogły uprawdopodobnić braku jej winy w uchybieniu terminu do usunięcia braku formalnego skargi. Nie negując ogólnego stanu zdrowia skarżącej, w tym także stwierdzonej niepełnosprawności w stopniu znacznym, Sąd wskazał, że powołana przez skarżącą przeszkoda w postaci choroby, która miała miejsce w lutym 2025 r. nie wynika z przedłożonych przez skarżącą dokumentów. Dołączone do pisma z dnia 30 maja 2025 r. zaświadczenia pochodzą bowiem z lat 2022 i 2023. Co więcej, w dniu 6 lutego 2025 r. skarżąca złożyła osobiście pismo, w którym zawarła wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a także uiściła należny wpis w kasie Sądu. Nie można zatem uznać aby w tym terminie nastąpiła obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca skarżącej dopełnienie czynności procesowej, polegającej na uzupełnieniu pozostałych braków formalnych skargi. Skarżąca nie wykazała przy tym, że nie mogła posłużyć się pomocą innej osoby. W tych okolicznościach, Sąd Wojewódzki uznał, że brak było podstaw do stwierdzenia, że skarżąca uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci złożenia dwóch odpisów skargi bez swojej winy. Mając powyższe na uwadze, Sąd odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi, o czym orzekł na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A. K. wskazując, że ze względu na chorobę i niepełnosprawność nie mogła dokonać czynności w terminie. Podniosła, że w czasie biegu terminu uległa wypadkowi w domu i nie mogła wychodzić z domu. Wyjaśniła, że 6 lutego 2025 r. złożyła pismo do WSA za pośrednictwem osoby trzeciej. Mając na uwadze powyższe wniosła o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Instytucja przywrócenia uchybionego terminu ma na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych wynikłych wskutek uchybienia terminowi procesowemu, gdy strona nie ponosi winy w tym uchybieniu. W świetle orzecznictwa administracyjnego przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Ocena co do braku winy w uchybieniu terminu powinna być dokonana z wykorzystaniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Innymi słowy nie jest możliwe przywrócenie terminu, gdy z okoliczności sprawy będzie wynikało, że strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienia NSA z dnia: 4 kwietnia 2024 r. II OZ 170/24; 20 stycznia 2015r. II GZ 896/14; 20 listopada 2024 r. II OZ 643/24). W rozpoznawanej sprawie Sąd Wojewódzki zasadnie uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do usunięcia braku formalnego skargi. Z przedstawionej przez skarżącą argumentacji wynika, że leczy się z uwagi na dolegliwości związane z układem nerwowym oraz ruchu, posiada ona również orzeczenie o niepełnosprawności. Z powyższego wynika, że choroba skarżącej ma charakter przewlekły wymagający stałego systematycznego leczenia. Skarżąca załączyła dokumentację medyczną potwierdzającą fakt długoletniego leczenia schorzeń na które się powołuje. Zatem wskazana okoliczność nie mogła zostać uznana za nagłą przeszkodę uniemożliwiającą skarżącej uzupełnienie braków formalnych skargi. Nadto w zażaleniu skarżąca podała, że 6 lutego 2025 r. złożyła pismo do WSA za pośrednictwem osoby trzeciej, z czego wynika, iż skarżąca mogła posłużyć się pomocą innej osoby również po to, by w wyznaczonym terminie dostarczyć do Sądu wymagane 2 odpisy skargi. Wobec powyższego, należało przychylić się do oceny Sądu Wojewódzkiego, że świadomość złego stanu zdrowia i związanych z tym ograniczeń nakazywała osobie należycie dbającej o własne sprawy odpowiednio zorganizować kwestię doręczenia do Sądu odpisów skargi. Podsumowując, słusznie Sąd Wojewódzki uznał, że w przedmiotowej sprawie przywrócenie terminu nie było dopuszczalne bowiem skarżąca nie dołożyła należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw, co udaremniło dokonanie czynności w terminie. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.