II OZ 1842/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Bąkowski po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 804/25 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi M.G. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 18 kwietnia 2025 r., znak WI-I.7840.6.1.2024.JC w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 804/25, odrzucił skargę M.G. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z 18 kwietnia 2025 r., znak WI-I.7840.6.1.2024.JC w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Zarządzeniem z 16 lipca 2025 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wskazanie nr PESEL w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Z kolei zarządzeniem z dnia 17 lipca 2025 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca ww. wezwania była podwójnie awizowana w dniu 25 lipca 2025 r. i w dniu 4 sierpnia 2025 r. W dniu 11 sierpnia 2025 r. nastąpił zwrot przesyłki. Skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, ani nie uiścił wpisu, co potwierdza adnotacja z kasy Sądu z 21 sierpnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga podlega odrzuceniu. Sąd podkreślił, że przesyłka zawierające ww. wezwania była podwójnie awizowana, po czym nastąpił zwrot przesyłki, stąd też zastosowanie w sprawie znalazły przepisy regulujące tzw. fikcję doręczenia. Sąd podniósł, że z akt sprawy wynika, że pierwsze zawiadomienie o złożeniu przesyłki (awizo) miało miejsce 25 lipca 2025 r. Po powtórnym awizowaniu należało uznać przesyłkę za doręczoną 8 sierpnia 2025 r. Z kolei termin do uzupełnienia braków skargi (7 dni od dnia doręczenia wezwania) upłynął 18 sierpnia 2025 r., jako że dni 15, 16, 17 sierpnia 2025 r. były dniami ustawowo wolnymi od pracy. Skoro więc skarżący nie uzupełnił braków skargi, ani nie uiścił wpisu od skargi, pomimo skutecznego wezwania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zobowiązany był odrzucić skargę. M.G. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się jego uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W zażaleniu skarżący wskazał, że przebywał wówczas poza granicą kraju z przyczyn niezależnych od niego i nie otrzymał wezwań z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a co za tym idzie, nie był w stanie uzupełnić braków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Do zadań Sądu I instancji po wpłynięciu środka odwoławczego należy w pierwszej kolejności zbadanie z urzędu dopuszczalności skargi i ustalenie, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a., w tym czy środek odwoławczy odpowiada wymogom formalnym, a także czy został uiszczony wpis. W razie potrzeby Sąd wzywa do usunięcia braków formalnych i uiszczenia wpisu. Jeśli zaś wskazane uchybienia nie zostaną w wyznaczonym terminie usunięte, albo z innych względów środek odwoławczy jest niedopuszczalny, czy też wniesiony po terminie, Sąd I instancji decyduje o jego odrzuceniu. W niniejszej sprawie wniesiona skarga została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym, sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Takimi brakami formalnymi uzasadniającym odrzucenie skargi są m.in.: brak wypełnienia obowiązku wynikającego z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., polegającego na podaniu w pierwszym piśmie numeru PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, jak również brak uiszczenia wpisu od skargi będącego opłatą sądową – zgodnie z art. 219 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że żalący został prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu uznanymi za doręczone 8 sierpnia 2025 r. zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z 16 i 17 lipca 2025 r. wzywającym skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 (sto) złotych, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535) oraz wskazania własnego numeru PESEL (zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Jednocześnie został on prawidłowo pouczony o rygorze niezastosowania się do wezwania. Skarżący nie sprostał powyższemu w zakreślonym przez Sąd I instancji terminie. Fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia. Doręczenie jest oparte na domniemaniu, według którego zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Oznacza to, że skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które może być odebrane. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika w sposób niebudzący wątpliwości, gdzie doręczyciel umieścił zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej na okres wskazany w art. 73 § 1 p.p.s.a. Na przesyłce zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych naniesiono adnotację: "zwrot – nie podjęto w terminie", jak również wskazano, że pierwsze awizo nastąpiło 25 lipca 2025 r., zaś drugie 4 sierpnia 2025 r., natomiast zwrot przesyłki nastąpił 11 sierpnia 2025 r. Podnoszone w zażaleniu okoliczności związane z pobytem skarżącego poza granicami kraju w okresie awizowania przesyłki, tak więc związane z ewentualnym brakiem winy strony w niewykonaniu zobowiązania Sądu (nieuzupełnieniu braków formalnych) nie mogą świadczyć o wadliwości postanowienia Sądu I instancji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.