II OZ 241/26

Dnia 18 marca 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P. i R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 2541/24 o odrzuceniu skargi R. P. w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lipca 2024 r. nr 915/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: 1) sprostować komparycję zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 2541/24, w ten sposób, że w miejsce "ze skargi K. P., R. P." wpisać "ze skargi R. P."; 1) oddalić zażalenie R. P.; 2) odrzucić zażalenie K. P..

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 stycznia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę R. P., ponieważ skarżący na wezwanie Sądu nie uiścił wpisu sądowego od skargi. Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego VII Wydziału z dnia 12 września 2025 r. skarżący R. P. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na zaskarżoną decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w kwocie 500 zł. Zarządzeniem z dnia 25 listopada 2025 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z 12 września 2025 r. w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego zostało skutecznie doręczone 11 grudnia 2025 r. Pismem z 20 października 2025 r. skarżący wniósł zażalenie na zarządzenie z 25 listopada 2025 r., pod którym podpisała się również K. P.. W dniu 5 stycznia 2026 r. ustalono w Rejestrze Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że do niniejszej sprawy nie wpłynęła od skarżącego jakakolwiek suma pieniężna, uiszczona tytułem należnego wpisu sądowego. Zażalenie na ww. postanowienie wnieśli K. P. i R. P.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie R. P. nie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy po prawomocnym, w stosunku do R. P., zakończeniu postępowania w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy (co nastąpiło postanowieniem Sądu I instancji z 6 marca 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 764/24; patrz: art. 260 § 2 p.p.s.a.); wezwaniu skarżącego zarządzeniem z 12 września 2025 r. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi; oraz potwierdzeniu przez Naczelny Sąd Administracyjny legalności ww. zarządzenia z 12 września 2025 r. (patrz: postanowienie NSA z 14 listopada 2025 r. o sygn. akt II OZ 1731/25) – zaistniały podstawy do wydania przez Przewodniczącego Wydziału zarządzenia z 25 listopada 2025 r. o wezwaniu R. P. do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 12 września 2025 r., wzywającego skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Przy piśmie z dnia 25 listopada 2025 r. wezwanie to zostało doręczone R. P. w dniu 11 grudnia 2025 r., dlatego do dnia 18 grudnia 2025 r. skarżącemu biegł termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Pomimo tego skarżący nie uiścił wpisu sądowego w terminie zakreślonym przez Sąd, co też potwierdza znajdująca się w aktach sprawy informacja, że w rejestrze opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy do dnia 31 grudnia 2025 r. Takie zaś okoliczności uprawniały Sąd I instancji do zastosowania art. 220 § 3 p.p.s.a. i odrzucenia skargi R. P.. Argumentacja zawarta w zażaleniu tej zaś oceny nie podważa skutecznie, jak i nie ma wpływu na legalność zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu skargi R. P. okoliczność, że na zarządzenie z dnia 25 listopada 2025 r. o wezwaniu skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczeniu wpisu zostało wniesione pismo pt. "zażalenie" – zarządzenia w przedmiocie wezwania do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczeniu wpisu nie są zaskarżalne. Zażalenie wniesione przez K. P. podlegało natomiast odrzuceniu jako niedopuszczalne. Wskazać należy, że zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 p.p.s.a. W art. 178 p.p.s.a. przewidziano zaś odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, jak również skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Niedopuszczalność może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą w szczególności wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę niebędącą adresatem postanowienia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego postanowienia. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zaskarżone zażaleniem postanowienie dotyczyło odrzucenia skargi R. P. i dotyczyło wyłącznie uprawnień procesowych tej osoby. K. P. nie mogła zatem wnieść skutecznie zażalenia na ww. postanowienie odrzucające skargę innego podmiotu, tym bardziej, że nie jest ona stroną niniejszego postępowania, o czym przesądził prawomocnie Sąd I instancji w postanowieniu z dnia 29 stycznia 2025 r. o odrzuceniu skargi K. P. z uwagi na brak legitymacji skargowej tej osoby. Takie zaś okoliczności uprawniały Naczelny Sąd Administracyjny do odrzucenia zażalenia wniesionego przez K. P. jako niedopuszczalnego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny w pkt 2 postanowienia orzekł na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.; oraz w pkt 3 postanowienia orzekł w oparciu o art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. W pkt 1 postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny sprostował z urzędu na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. błąd zawarty w komparycji zaskarżonego postanowienia, ponieważ z akt sprawy wynika, że uprzednio postanowieniem z dnia 29 stycznia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2541/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. P., a postanowienie to stało się prawomocne w związku z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2025 r., sygn. akt II OSK 988/25, o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Oznacza to, że po prawomocnym odrzuceniu skargi K. P., przedmiotem dalszego rozpoznania sprawy mogła być wyłącznie skarga wniesiona przez R. P..