II OZ 813/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia F. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 stycznia 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 1980/24 o odrzuceniu skargi F. O. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 6 czerwca 2024 r. nr DL.WIIPO.4100.15279.2023/ACh w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 2 stycznia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę F. O. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z 6 czerwca 2024 r. o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem z 10 września 2024 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wezwanie to zostało odebrane przez pełnomocnika 14 września 2024 r., lecz pozostało bez odpowiedzi. W związku z tym wobec braku opłacenia wpisu od skargi należało tę skargę odrzucić na podstawie art. 220 § 3 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 – dalej: p.p.s.a.). W zażaleniu na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia pełnomocnik skarżącego podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 220 § 1 i § 3 w zw. z art. 67 § 5 poprzez błędne ich zastosowanie, czego konsekwencją było odrzucenie skargi wobec błędnego uznania, iż brak formalny w postaci wpisu od skargi nie został uzupełniony mimo wystosowania wezwania, podczas gdy pełnomocnikowi nie doręczono zarządzenia z 10 września 2024 r. Argumentacja powyższa została powtórzona w uzasadnieniu zażalenia gdzie pełnomocnik skarżącego podkreślił, iż zarządzenie z 10 września 2024 r. nie zostało mu doręczone, w szczególności zaś doręczenie to nie miało miejsca 14 września 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Istota zażalenia sprowadza się do podważenia faktu doręczenia pełnomocnikowi skarżącego wezwania do uiszczenia wpisu od skargi z 10 września 2024 r. W związku z powyższym podkreślić należy, że twierdzeniom pełnomocnika w tym zakresie przeczy odręczny podpis z jego imieniem i nazwiskiem, złożony na potwierdzeniu odbioru korespondencji (k. 19 akt sądowych) zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu. Prawidłowość wypełnienia tego potwierdzenia nie mogła budzić wątpliwości Sądu pierwszej instancji, a więc brak było podstaw by ją kwestionować. Jeśli teraz czyni to skarżący, powinien dostarczyć odpowiednich ku temu podstaw. Samo gołosłowne oświadczenie jego pełnomocnika, że przesyłka ta nie została mu doręczona, to za mało, by uznać skuteczność zażalenia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.