II SA/Lu 373/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 11 kwietnia 2025 r., znak: SKO.41/4152/OS/2024 w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia odrzucić skargę.

Decyzją z dnia 11 kwietnia 2025 r., znak: SKO.41/4152/OS/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało w mocy decyzję własną z 22 października 2024 r. odmawiającą zmiany decyzji w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego. Na decyzję Kolegium skargę wniósł pełnomocnik skarżącego, składając ją osobiście w siedzibie Kolegium w dniu 27 maja 2025 r. (prezentata – k. 2 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako wniesiona po upływie ustawowego terminu. Zgodnie z art. 54 § 1 i 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 kwietnia 2025 r. (k. 89 akt adm.), zatem przewidziany prawem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi (art. 53 § 1 p.p.s.a.) upłynął z dniem 26 maja 2025 r. (25 maja 2025 r. był dniem wolnym od pracy). Z akt sprawy wynika, że skarga została złożona osobiście przez pełnomocnika skarżącego w dniu 27 maja 2025 r., a zatem dzień po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. W związku z powyższym, uwzględniając dyspozycję art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.