II SA/Lu 386/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 11 kwietnia 2025 r., znak: SKO.41/4219/OS/2024 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: umorzyć postępowanie.

Pismem z 30 maja 2025 r. (data nadania) V. J., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 11 kwietnia 2025 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W piśmie z 20 sierpnia 2025 r. skarżąca oświadczyła, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z kolei zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W niniejszej sprawie oświadczenie o cofnięciu skargi jest jednoznaczne i nie budzi wątpliwości – należy podkreślić, że stronę reprezentuje zawodowy pełnomocnik. W ocenie sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na to, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W związku z tym postępowanie należało umorzyć. Z tych względów sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.