II SA/Ol 63/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odrzucić skargę.

T. D. (dalej jako: "skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II rozdzielono niniejsze skargi, a skargę na postanowienie z [...] r., znak [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie wydania warunków zabudowy wpisano pod sygn. akt II SA/Ol 63/25. Zarządzeniem z 12 marca 2025 r., sygn. akt II SPP 11/25, starszy referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznaje mu prawa pomocy w całości. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z 9 kwietnia 2025 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Ww. wezwanie skutecznie doręczono skarżącemu w trybie doręczenia zastępczego (po dwukrotnym awizo 14 kwietnia 2025 r. oraz 23 kwietnia 2025 r.) na adres skarżącego podany w skardze. Przesyłka zawierająca wezwania nie została podjęta w terminie 14 dni od dnia pierwszego awiza. W związku z powyższym nastąpił zwrot przesyłki do Sądu, z adnotacją doręczyciela: "Zwrot. Nie podjęto w terminie", co dokumentuje załączona do akt sprawy koperta adresowana do skarżącego. Przesyłkę pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia z dniem 28 kwietnia 2025 r. (k. 21 akt sądowych). Termin do wykonania wezwania upłynął więc 5 maja 2025 r. Do dnia rozpatrywania sprawy wpis od skargi nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest m.in. skarga. Stosownie natomiast do art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W rozpatrywanej sprawie, wobec niemożności doręczenia skarżącemu przesyłki sądowej zawierającej odpis wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., została ona pozostawiona na okres 14 dni w placówce pocztowej. Jak wynika z opisu koperty oraz druku zwrotnego potwierdzenia odbioru, zawiadomienie o złożeniu korespondencji skierowanej do skarżącego, zgodnie z adnotacją dokonaną przez doręczyciela, w skrzynce oddawczej adresata nastąpiło 14 kwietnia 2025 r. Kolejne awizo zostało dokonane 23 kwietnia 2025 r. O prawidłowości awizacji świadczą pieczęcie oraz podpisy doręczyciela, znajdujące się na kopercie. Nieodebranie przez skarżącego przesyłki w terminie 14 dni, licząc od dnia złożenia pierwszego awiza, skutkowało więc – na mocy art. 73 § 4 p.p.s.a. – dokonaniem doręczenia zastępczego korespondencji w ostatnim dniu tego terminu, tj. uznaniem skutku doręczenia wezwania pomimo faktycznego niepodjęcia przesyłki pocztowej przez adresata. Podkreślić bowiem należy, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że skoro pierwsze zawiadomienie o złożeniu wezwania wraz z informacją o możliwości jego odbioru we właściwej placówce pocztowej pozostawiono w skrzynce oddawczej adresata 14 kwietnia 2025 r., to od tej daty rozpoczął biegł 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 1 i § 3 p.p.s.a., z upływem którego nastąpił skutek prawny w postaci doręczenia zastępczego. Ostatni dzień skutecznego doręczenia pisma nastąpił 28 kwietnia 2025 r., a zatem siedmiodniowy termin do wykonania nałożonego na skarżącą obowiązku procesowego upływał 5 maja 2025 r. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżący nie uzupełnił braku fiskalnego skargi poprzez uiszczenie wymaganego wpisu. Tym samym, ziściła się przesłanka do odrzucenia wywiedzionej w niniejszej sprawie skargi. Okoliczność ta obligowała więc tutejszy Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekł jak w sentencji postanowienia.