II SA/Rz 879/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Karina Gniewek-Berezowska po rozpoznaniu w dniu 2 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S.A. w W. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Rzeszowie z dnia 23 kwietnia 2025 r. nr RZ-OSE.5112.3.2023.3 w przedmiocie nakazu inspektora pracy o wypłacie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy - postanawia - I. odrzucić skargę; II. zwrócić S. S.A. w W. uiszczony wpis w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych).

Decyzją z 23 kwietnia 2025 r. nr RZ-OSE.5112.3.2023.3 Okręgowy Inspektor Pracy w Rzeszowie utrzymał w mocy decyzję nr 1 zawartą w nakazie Inspektora Pracy z 13 marca 2025 r. znak 130195-53-K010-Np01/2025 w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Na powyższą decyzję S. S.A. w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Rzeszowie z dnia 30 czerwca 2025 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie oraz złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS), zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej jako "P.p.s.a."). Ponadto zarządzeniem z 4 lipca 2025 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Do wezwań dołączono stosowne pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie 7 dni licząc od dnia doręczenia, skutkować będzie odrzuceniem skargi. Wezwanie zostało doręczone ze skutkiem prawnym, na wskazany w skardze adres do korespondencji, w dniu 10 lipca 2025 r. Pomimo upływu z dniem 17 lipca 2025 r. zakreślonego terminu skarżąca spółka nie nadesłała dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i nie podpisała skargi. Uiściła jedynie stosowny wpis sądowy od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, co następuje: Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony – w tym skarga – powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Przepis art. 29 P.p.s.a. nakłada zaś obowiązek wykazania umocowania do działania w imieniu strony przy pierwszej czynności w sprawie. Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji osoby prawnej jest brakiem formalnym podlegającym usunięciu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2005r., sygn. II GZ 19/2005 – LexPolonica nr 380771). Niewykonanie nałożonego przez Sąd obowiązku przedłożenia dokumentu w terminie powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005r., sygn. GSK 1337/2004, publ. ONSAiWSA 2005, nr 5, poz.91). Zgodnie zaś z art. 230 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Takim pismem jest m. in. skarga. Przepis art. 220 § 3 P.p.s.a. zawiera dyspozycję zgodnie z którą skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. Podobne skutki dotyczą nieuzupełnienia w terminie braków formalnych w postaci niepodpisania skargi oraz nieprzedłożenia dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS) - art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Przenosząc powyższe regulacje na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że strona skarżąca mimo prawidłowo skierowanego wezwania oraz pouczenia o procesowych konsekwencjach niewykonania nałożonego obowiązku, nie wykonała wezwań i nie podpisała skargi i nie przedłożyła odpisu z KRS. W zakreślonym terminie uiściła jedynie wpis sądowy od skargi. Uznać zatem należy, że nieuzupełnienie w zakreślonym terminie wskazanych wyżej braków formalnych powoduje, że przedmiotowej skardze nie można nadać dalszego biegu i z tej przyczyny należy ją odrzucić. W tej sytuacji Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.