II SAB/Bd 171/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawy ze skargi W. B. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie doręczenia decyzji administracyjnej postanawia odrzucić skargę.

W. B., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie doręczenia decyzji administracyjnej z [...] stycznia 2024 r., nr [...], podjętej w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] położonej w B. przy ul. [...]. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta podniósł, że skarżącej Wspólnocie nie przysługiwał przymiot strony postępowania podziałowego, albowiem podlegająca podziałowi nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa, a Wspólnota nie dysponowała żadnym tytułem prawnym do tej nieruchomości. Na zarządzenie Przewodniczącego pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez przedłożenie pełnomocnictwa do występowania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi oraz dokumentu, z którego wynika umocowanie osoby/osób podpisanych pod pełnomocnictwem do reprezentowania skarżącej wspólnoty na zewnątrz, w tym do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego (regulamin wspólnoty, stosowne uchwały zarządu wspólnoty). W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik strony skarżącej przedłożył pełnomocnictwo "do reprezentowania wspólnoty przed wojewódzkim sądem administracyjnym w sprawie skargi na bezczynność Prezydenta Miasta w związku z niedoręczeniem skarżącej decyzji (...) oraz do reprezentowania w postępowaniu wywołanym wniesieniem tej skargi" podpisane przez dwóch członków zarządu skarżącej wspólnoty, których status wynika z załączonego odpisu uchwały nr [...] Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] z dnia [...] marca 2008 r. Do pełnomocnictwa załączono nadto odpis uchwały skarżącej wspólnoty nr [...] z dnia [...] września 2023 r., upoważniającej w § 1 zarząd wspólnoty "do podjęcia wszelkich działań mających na celu wystąpienie do Prezydenta Miasta z wnioskiem o ustanowienie służebności przechodu i przejazdu na nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną 53/3 (...) w celu zapewnienia obsługi komunikacyjnej nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne 53/1 i 53/2, obręb 166, oraz do reprezentowania Wspólnoty w postępowaniu lub postępowaniach wywołanych złożeniem tego wniosku". W § 2 uchwały ustanowiono, że stanowi ona "upoważnienie dla Zarządu do działania zarówno samodzielnie jak i udzielenia stosownych pełnomocnictw podmiotom fachowym do reprezentowania Wspólnoty w tym zakresie jak i w postępowaniu lub postępowaniach wywołanych złożeniem tego wniosku". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 - dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przedmiotem skargi do sadu administracyjnego Wspólnota uczyniła bezczynność Prezydenta Miasta, która jej zdaniem polega na niedoręczeniu jej, jako stronie postepowania administracyjnego, opisanej na wstępie decyzji administracyjnej. Wobec powyższej regulacji podkreślenia wymaga, ze czynność techniczna doręczenia stronie danego aktu administracyjnego nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a p.p.s.a. Nie stanowi w szczególności czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Ten ostatni przepis odnosi się bowiem do działań materialno-technicznych organu, wywołujących określone tam skutki prawne. Czynność doręczenia nie przyznaje natomiast, nie stwierdza, nie uznaje żadnych uprawnień i obowiązków. Doręczenie rozstrzygnięcia wywołuje jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia określonych środków zaskarżenia. Doręczenia nie można przy tym utożsamiać z wydaniem decyzji. Prawidłowość doręczenia może być oceniana jedynie w toku postępowania odwoławczego. Może być też przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności danego aktu. Niewykonanie takiej czynności nie jest natomiast bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Nie podlega zatem kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi, o jakiej mowa w tym przepisie (vide: postanowienia NSA z 6 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 1194/12; z 27 lutego 2018 r., sygn. II FSK 207/18; z 28 sierpnia 2019 r., sygn. II OSK 2269/19 – dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie, doręczenie decyzji nie mieści się w zakresie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. Doręczenie nie jest bowiem aktem lub czynnością dotyczącym uprawnień wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego (vide: postanowienie NSA z 10 kwietnia 2024 r. o sygn. I OSK 335/24, dostępne jw.). Nadmienić można, że zasadniczo w sytuacji gdy organ administracji nie doręczy stronie postępowania administracyjnego decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę, to podmiotowi, który twierdzi, że posiada przymiot strony postępowania w postępowaniu administracyjnym przysługuje prawo wniesienia odwołania, skargi do sądu administracyjnego na decyzję ostateczną lub środek nadzwyczajny tj. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Z uwagi na powyższe wniesiona skarga okazała się niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.