II SAB/Gl 81/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg S.B. i W.J. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargi.

Pismem z dnia 9 kwietnia 2025 r. S.B. i W.J. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ze skargami na bezczynność Wojewody Śląskiego w sprawie z wniosku S.B. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Doręczonym w dniu 28 maja 2025 r. wezwaniem skarżący został zobowiązany m.in. do wykazania, że przed wniesieniem powyższej skargi wystąpił z ponagleniem w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 – dalej zwanej k.p.a.). W wezwaniu wyznaczono termin 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Termin ten upłynął bezskutecznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.- dalej w skrócie p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do treści art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W zakresie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, powołane przepisy uzupełnia art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowiąc, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Przywołane regulacje kreują obowiązek wyczerpania środka zaskarżenia przewidzianego w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.), który służył skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.) i przewidują ponaglenie, jako właściwy środek zaskarżenia poprzedzający skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 52 § 2 w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a.). Tymczasem skarżący składając niniejszą skargę do sądu administracyjnego nie wyczerpał przysługującego mu w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia. Ponagleniem tym nie jest bowiem załączone do skargi w formie kopii pismo z dnia 19 lutego 2025 r. zaadresowane do Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w K. Skarżący wnosi w nim o przyspieszenie rozpoznania sprawy wskazując, że w przeciwnym wypadku wystąpi z ponagleniem a następnie ze skargą do sądu. Niedochowanie wymogu z art. 52 § 2 p.p.s.a. obligowało zatem Sąd do odrzucenia skargi S.B. jako niedopuszczalnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Na marginesie wskazać należy, że skarga S.B. obarczona jest także brakiem formalnym oraz fiskalnym, które mimo wezwania nie zostały przez skarżącego uzupełnione. W dniu 28 maja 2025 r. doręczono skarżącemu wezwanie do wskazania swojego numeru PESEL oraz do uiszczenia wpisu sądowego, wyznaczając termin 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. pismo strony powinno zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Jak stanowi natomiast art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym, w tym od skargi, pobiera się wpis. Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi oraz nieuiszczenie wpisu stwarza podstawę do odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a.). Jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu także skarga W.J., albowiem nie jest ona podmiotem legitymowanym do jej wniesienia w sprawie z wniosku S.B. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, stosownie do art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Analiza treści unormowania art. 50 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że o statusie strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyduje posiadanie interesu prawnego. Ze skargą może więc wystąpić co do zasady podmiot, który wykaże związek między określonym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością/bezczynnością organu administracji publicznej. Nie jest sporne w sprawie, że wnioskiem o zezwolenie na pobyt czasowy terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wystąpił skarżący i to z uwagi na pobyt ze skarżącą będącą obywatelką tego kraju. Oznacza to, że W.J. nie ma legitymacji do wniesienia skargi na bezczynność Wojewody w odniesieniu do ww. wniosku. Skarżąca w istocie nie domagałaby się ochrony swoich interesów na drodze postępowania sądowoadministracyjnego, lecz interesów skarżącego. Powyższe obligowało Sąd to odrzucenia jej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.