III FZ 178/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. sp. z o.o. z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 768/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Prezydenta Wrocławia z dnia 23 sierpnia 2024 r., nr WPO-DNT.310.1.4.2024.PR w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 28 stycznia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: "WSA", "sąd I instancji") odrzucił skargę W. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Strona", "Spółka") na interpretację indywidualną Prezydenta Wrocławia (dalej: "Prezydent", "Organ") z 23 sierpnia 2024 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości oraz zarządził zwrot na rzecz Skarżącej kwoty 200 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Jako podstawę wydanego rozstrzygnięcia wskazano art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, Strona złożyła skargę na wskazaną wcześniej interpretację Organu. Zarządzeniami z 9 grudnia 2024 r., Skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych i fiskalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed sądami administracyjnymi, z którego wynikałoby, że osoby je udzielające były umocowane zgodnie z przedłożonym odpisem KRS oraz uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wskazane wcześniej wezwania zostały odebrane osobiście przez występującego w imieniu Spółki M. 19 grudnia 2024 r. Skarżąca uzupełniła brak fiskalny skargi (wpis od skargi). Brak formalny w postaci złożenia pełnomocnictwa procesowego nie został uzupełniony. Wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi, została ona odrzucona przez sąd I instancji. W zażaleniu na powyższe postanowienie, Skarżąca zastępowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła o jego uchylenie w całości. Strona zarzuciła naruszenie: 1. art. 58 § 1 pkt 3 i art. 83 w związku z art. 49 § 1 p.p.s.a., w stopniu mogącym mieć istotny poprzez odrzucenie skargi z powodu jej braków formalnych, pomimo że skarga zawierała wszystkie wymagane prawem elementy składowe i brak było podstaw do jej odrzucenia; oraz 2. art. 49 § 1 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi, mimo że skarga mogła otrzymać prawidłowy bieg wskutek prawidłowego wezwania Skarżącej do samodzielnego podpisania skargi, czemu WSA uchybił. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga musi spełniać wymagania przewidziane dla każdego pisma procesowego w postępowaniu sądowym. Wymogi formalne pism składanych w postępowaniu sądowoadministracyjnym zostały uregulowane w art. 46 p.p.s.a. Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a). Stosownie natomiast do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W przypadku gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, jemu doręcza się kierowane do strony pisma, na co wskazuje art. 67 § 5 p.p.s.a. Znaczenie pełnomocnictwa jest takie, że pełnomocnik działa w imieniu i na rzecz strony, a zatem jego działania i zaniechania traktowane są tak, jakby dokonywane były przez stronę osobiście. Brak złożenia w terminie stosownego pełnomocnictwa przez stronę uniemożliwia i zamyka przed nią jakiekolwiek działania i dochodzenie swoich praw przed sądem. Powoduje wejście do obrotu prawnego decyzji, którą strona zaskarżyła będąc niezadowolona z jej treści. W rozpatrywanej sprawie, Skarżąca poprzez występującego w jej imieniu pełnomocnika, została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi poprzez przedłożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w jej imieniu oraz uiszczenie wpisu. Jednocześnie wezwanie do uzupełnienia wszystkich dostrzeżonych braków, zostało skierowane wobec Skarżącej (osoby działającej w jej imieniu) jednym pismem. Z akt sprawy niewątpliwe wynika, że Skarżąca, mimo prawidłowego doręczenia wezwania do uzupełnienia braków, czemu występujący w imieniu Strony pełnomocnik nie zaprzeczył, uzupełniła ww. braki częściowo. Z urzędowego potwierdzenia odbioru (k. 75 akt sprawy) wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych zostało doręczone M. osobiście 19 grudnia 2024 r. Termin do wykonania wezwania upłynął więc z dniem 27 grudnia 2024 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy wskazać, że Skarżąca w sposób niewątpliwy nie uzupełniła braków formalnych skargi. Nie ma wątpliwości, że mimo skutecznego i prawidłowego doręczenia wezwania z 9 grudnia 2024 r., pełnomocnik Skarżącego nie przedłożył pełnomocnictwa, z którego wynikałoby stosowne umocowanie do działania w imieniu Skarżącego w przedmiotowej sprawie. Co więcej, sam Skarżący okoliczności tej nie kwestionuje, przyznając w treści uzasadnienia zażalenia, że "w aktach sprawy znajdował się bowiem bezpośrednio dokument, z którego wynikało wprost, że Pełnomocnictwo zostało udzielone prawidłowo". Sam zaś fakt, że wezwanie do uzupełnienia dostrzeżonego braku formalnego skierowano do występującego pełnomocnika, a nie samej Spółki, nie wpływa na prawidłowość podjętych decyzji procesowych. W doktrynie przyjmuje się, że jeżeli wnoszącym skargę kasacyjną jest pełnomocnik, który nie złożył pełnomocnictwa, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego, czyli złożenia pełnomocnictwa, należy kierować do wnoszącego pismo pełnomocnika (vide: Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Opublikowano: WKP 2024, system LEX). W treści zażalenia nie podniesiono argumentów, które podważałyby prawidłowość zapadłego rozstrzygnięcia, zaś argumentację w nim przedstawioną Naczelny Sąd Administracyjny ocenia jako polemikę, nie znajdującą oparcia w okolicznościach sprawy. Z akt sprawy w sposób jasny i precyzyjny wynika, że Skarżący został wezwany przez swojego pełnomocnika, do uzupełnienia dostrzeżonego braku formalnego. Analiza akt sprawy wskazuje, że pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa, do chwili wezwania, w aktach sądowych nie znajdowało się. Orzecznictwo w sposób jasny i precyzyjny wskazuje, że złożenie pełnomocnictwa, czy jak w analizowanym przypadku – dokumentu z którego wprost wynikało, że pełnomocnictwo zostało udzielone prawidłowo do akt administracyjnych (dokument w postaci "Protokołu z nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników Spółki", znajdujący się w aktach administracyjnych), nawet gdy obejmuje ono umocowanie do działania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku określonego w art. 37 § 1 p.p.s.a. (por. uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3627/14 i powołane tam orzecznictwo; 17 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2587/17; 15 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 1379/16; 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1879/21; uzasadnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 stycznia 2024 r., sygn. akt I OZ 668/23). Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja przedstawiona w złożonym środku zaskarżenia, w którym pełnomocnik wywodził brak konieczności przedłożenia stosownego umocowania, w sytuacji przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa na etapie postępowania przed organami administracyjnymi. Wobec nieuzupełnienia braku formalnego w terminie, sąd I instancji był zobligowany do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.