III FZ 257/25

Dnia 23 czerwca 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia F[...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 130/25 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F[...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 30 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. postanawia oddalić zażalenie.

UZASADNEINIE Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 130/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie ze skargi Spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 30 grudnia 2024 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że wnioskodawca poprzestał wyrażeniu opinii na temat prognozowanych skutków wykonania zaskarżonej decyzji, lecz nie uprawdopodobnił istnienia żadnej z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej uznając jedynie za oczywiste, iż jeżeli w toku postępowania egzekucyjnego dojdzie do egzekucyjnej sprzedaży nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania w sprawie. Spółka bezpowrotnie utraci przedmiotowe aktywo, czego nie będzie w stanie zrekompensować ewentualne odszkodowanie, w przypadku wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Skarżący we wniosku sformułował w istocie opinie o potencjalnych negatywnych skutkach wykonania zaskarżonej decyzji, ale nie przedstawił argumentów, ani dokumentacji, która uprawdopodobniłaby istniejące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie i zarzucając naruszenie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie, a tym samym odmowę wstrzymania wykonania ww decyzji, pomimo, iż jej wykonanie może doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Wniesienie skargi do sądu z uwagi na art. 61 § 1 p.p.s.a. nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Również wniesienie skargi kasacyjnej nie wywiera takiego skutku. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może, ale nie musi, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. W świetle tego przepisu przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja dotycząca którejkolwiek z przesłanek uzasadniających wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej powinna zostać poparta dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. W utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że to interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń, których strona upatruje w wykonaniu decyzji organu podatkowego. Powołany przepis nie nakłada na Sąd obowiązku poszukiwania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy hipotetycznym stanem rzeczy, a ogólną sytuacją majątkową strony domagającej się ochrony w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a.; ani tym bardziej udowodnienia przez Sąd braku przesłanek, o których mowa w powołanym przepisie (por. postanowienia NSA: z 29 stycznia 2020 r. I FZ 241/19; z 3 października 2019 r., I FZ 190/19; z 26 sierpnia 2014 r., II FSK 998/14; z 13 listopada 2014r., II FZ 1504/14; z dnia 29 maja 2009 r., sygn. I FZ 148/09). Z kolei w postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (publ. CBOSA), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Należy uznać, że skarżący w celu uzyskania tymczasowej ochrony swoich interesów poprzez wstrzymanie wykonania aktu (postanowienia), we wniosku kierowanym do sądu powinien przedstawić okoliczności wskazujące na niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w związku z wykonaniem decyzji. Powinien wykazać, że wykonanie decyzji może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi przy tym o adekwatny związek przyczynowy między wykonaniem aktu (postanowienia) przed zakończeniem postępowania jego sądowej kontroli, a możliwymi negatywnymi konsekwencjami wykonania opisanymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., na wypadek uchylenia aktu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stwierdzenie istnienia związku przyczynowego jest ustaleniem faktycznym, z którym ustawa wiąże określone skutki prawne. Odbywa się to za każdym razem w oparciu o okoliczności faktyczne konkretnej sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2014 roku, I FSK 1778/14, CBOSA). Skarżący we wniosku sformułował w istocie opinie o potencjalnych negatywnych skutkach wykonania zaskarżonej decyzji, ale nie przedstawił argumentów, ani dokumentacji, która uprawdopodobniłaby istniejące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższych uwag należało uznać, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że wniosek spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zawierał uzasadnienia pozwalającego na jego uwzględnienie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji.