III OSK 1367/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 1308/24 w sprawie ze skargi W. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 27 maja 2024 r. nr 2653 w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 marca 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 1308/24, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) zwanej dalej p.p.s.a., oddalił skargę W. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z 27 maja 2024 r. nr 2653 w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że zaskarżonym rozkazem utrzymano w mocy rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Podstawą wydanego rozkazu był art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r., poz. 145). Zdaniem Sądu organ, wydając zaskarżony rozkaz, nie naruszył prawa. Sąd podzielił argumentację organu wskazującą na przedstawienie skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 i art. 157 § 1 w zw. z art. 11 § 2 k.k. Skarżący miał przekroczyć uprawnienia funkcjonariusza Policji przez bezpodstawne - nieproporcjonalne do zaistniałej sytuacji, a przede wszystkim stopnia zagrożenia (z pominięciem zasad niezbędności, celowości, minimalizacji skutków i szczególnej ostrożności) - dwukrotne użycie pałki służbowej typu tonfa - przez jej włożenie pomiędzy łańcuch, łączący obręcze kajdanek, i wykonanie ruchu obrotowego, a następnie podniesienie zatrzymanego z podłoża do góry, a także ciągnięcie go za uszy; w wyniku tego doznał on obrażeń ciała w postaci: złamania wyrostka rylcowatego prawej kości promieniowej, licznych drobnych ran nadgarstka i przedramienia lewego i zapalenia kaletki maziowej lewego wyrostka łokciowego, przy czym złamanie wyrostka rylcowatego prawej kości promieniowej oraz zapalenie kaletki maziowej lewego wyrostka łokciowego spowodowały przy tym naruszenie czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni. Sąd I instancji uznał, że istotne okoliczności faktyczne sprawy nie budzą wątpliwości. Dodał, że ocena podstaw usunięcia skarżącego z szeregów funkcjonariuszy Policji nie wykraczała poza granice uznaniowości. W odbiorze społecznym nie powinny bowiem pełnić służby w Policji osoby, którym postawiono tego rodzaju poważne zarzuty – gdy prawdopodobieństwo popełnienia przestępstwa jest na tyle duże, że prokurator postanowił przedstawić funkcjonariuszowi zarzuty. Jakkolwiek okoliczności nie przesądzają winy funkcjonariusza, to zwolnienie ze służby przez wgląd na jej ważny interes, wobec postawienia określonych zarzutów, nie narusza zasady domniemania niewinności. Samo zwolnienie pozostaje bowiem w związku z sytuacją, w jakiej znalazł się określony funkcjonariusz, wobec postawienia mu konkretnych zarzutów nie zaś z ustaleniem popełnienia konkretnych czynów karalnych. Skargę kasacyjną wniósł skarżący, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzucił naruszenie prawa materialnego (pkt I), tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, polegające na nieprawidłowej ocenie przez Sąd pierwszej instancji zastosowania prawa materialnego przez organ administracji i uznanie, że na podstawie obowiązującego prawa dopuszczalne było wydanie rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji W. S. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a organ administracji nie przekroczył granic uznania administracyjnego, podczas gdy prawidłowa ocena materiałów postępowania wskazywała, że zachowanie skarżącego, które w ocenie organów Policji dokonanej 18 marca 2024 r. stało się podstawą do stwierdzenia, że jego pozostawanie w służbie jest utrudnione lub niemożliwe z uwagi na ważny interes służby zostało w pełni ustalone przez przełożonych skarżącego najpóźniej 3 lipca 2023 r. tj. w dniu wydania orzeczenia o ukaraniu skarżącego karą dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy (pkt II), tj. "art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) p.p.s.a.", art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. polegające na błędnym uznaniu na podstawie akt sprawy, iż organy administracji nie dopuściły się wydając rozkazy personalne naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego, skutkiem czego było oddalenie skargi, podczas gdy prawidłowa ocena materiału zgromadzonego w postępowaniu wskazuje, że zarówno organ I jak II instancji w sposób niewyczerpujący rozpatrzyły materiał dowodowy oraz dokonały jego fragmentarycznej i nierzetelnej oceny. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy przez uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z 27 maja 2024 r. nr 2653 oraz poprzedzającego do rozkazu personalnego nr 634/2024 Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z 18 marca 2024 r. o zwolnieniu W. S. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Ponadto wniósł o przyznanie skarżącemu zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, że przesłanka zwolnienia skarżącego ze służby z uwagi na ważny interes służby nie została wystarczająco wykazana. Wobec skrajnie odmiennych ocen stanu faktycznego dokonanych przez prokuratorów (umorzenie postępowania karnego – skierowanie aktu oskarżenia), fakt przedstawienia skarżącemu zarzutu nie jest przesłanką wystarczającą do wszczęcia postępowania. Ponadto w interesie Policji było oczekiwanie na prawomocne rozstrzygnięcie przez sąd powszechny sprawy karnej. Dodał, że skarżący zaakceptował wymierzoną mu karę dyscyplinarną i kara ta – choć surowa – dawała skarżącemu możliwość wykonywania zawodu policjanta. Sąd nie zauważył, że wydając po pół roku od ukarania skarżącego decyzję o jego zwolnieniu, organ rażąco pogwałcił zasadę pewności prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. W pierwszej kolejności należało rozpoznać zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia "art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a." Zarzut naruszania art. 133 § 1 p.p.s.a. uznać należy za bezzasadny. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. mógłby zostać naruszony, gdyby Sąd I instancji na przykład przesłuchał świadków lub oparł swe rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który zawarty jest w aktach sprawy. Tymczasem podstawą orzekania przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie był materiał dowodowy zgromadzony i przedstawiony przez organy administracyjne w ramach przedmiotowego postępowania. Nie można zatem zarzucić Sądowi I instancji, że orzekł w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy i ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie administracyjnym. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach oraz powinność uwzględnienia przez sąd stanu faktycznego istniejącego w momencie wydania kontrolowanych decyzji. Należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy, od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach. W rozpoznawanej sprawie zaskarżony wyrok został wydany na podstawie kompletnych akt administracyjnych, w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie, w której zapadł zaskarżony rozkaz personalny. W tej sytuacji zarzucanie w omawianym zarzucie, iż Sąd I instancji błędnie uznał, że organy Policji wydając zaskarżone rozkazy personalne nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, gdyż zdaniem skarżącego w sposób niewyczerpujący rozpatrzyły materiał dowodowy oraz dokonały jego fragmentarycznej i nierzetelnej oceny - nie może być skuteczne. Okoliczność, że zebrany materiał dowodowy i jego ocena przedstawiona przez organ i Sąd pierwszej instancji nie odpowiada oczekiwaniom skarżącego kasacyjnie, nie daje podstawy do uwzględnienia zarzutu naruszenia w/w przepisu. Należy wyjaśnić, że podważenie stanowiska Sądu I instancji co zebranego przez organy administracji materiału dowodowego i jego oceny wymaga postawienia zarzutu naruszenia stosownych przepisów procedury sądowoadministracyjnej w powiązaniu z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego normującymi postępowanie dowodowe przed organami administracji. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej takiego zarzutu Sądowi I instancji nie postawiono. Natomiast przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. jest przepisem wynikowym uzależnionym od wyniku kontroli zaskarżonej decyzji lub postanowienia (rozkazu personalnego). Zdaniem Sądu I instancji kontrola zaskarżonego rozkazu personalnego doprowadziła go do przekonania, że organy nie naruszyły przepisów postępowania i w tym zakresie jest on zgodny z prawem. Dlatego Sąd ten nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i nie naruszając tego przepisu, prawidłowo oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Przy czym należy tu zauważyć, że autor skargi kasacyjnej przywołaną na poparcie tego zarzutu argumentację, w znacznej części opiera na okolicznościach, które nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy a które skarżący uważa za te, które potwierdzają niezasadność zwolnienia go ze służby w Policji. Tymczasem w skardze kasacyjnej nie doszło do podważenia stanu faktycznego ustalonego przez organy Policji i zaaprobowanego przez Sąd I instancji, który to stanowił podstawę faktyczną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny dokonując oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego oparł się na stanie faktycznym ustalonym przez organy Policji i dokonanej przez nie ocenie. Z owych ustaleń wynika przede wszystkim, że prokurator w toku śledztwa o sygn. akt 4132-5.Ds804.2023.s wydał 15 listopada 2023 r., postanowienie o przedstawieniu skarżącemu zarzutu, o to że 17 lutego 2023 r. w W., w toku wykonywanych czynności służbowych związanych z zatrzymaniem i doprowadzeniem W. M., zwanego dalej "zatrzymanym", z miejsca jego zamieszkania do budynku Komisariatu Policji, wobec którego zastosowano już środek przymusu bezpośredniego (w postaci kajdanek założonych na ręce z tyłu) - przekroczył uprawnienia funkcjonariusza Policji - przez bezpodstawne - nieproporcjonalne do zaistniałej sytuacji, a przede wszystkim stopnia zagrożenia (z pominięciem zasad niezbędności, celowości, minimalizacji skutków i szczególnej ostrożności) - dwukrotne użycie pałki służbowej typu tonfa - przez jej włożenie pomiędzy łańcuch, łączący obręcze kajdanek i wykonanie ruchu obrotowego, a następnie podniesienie zatrzymanego z podłoża do góry, a także ciągnięcie go za uszy, w wyniku tego doznał on obrażeń ciała w postaci: złamania wyrostka rylcowatego prawej kości promieniowej, licznych drobnych ran nadgarstka i przedramienia lewego i zapalenia kaletki maziowej lewego wyrostka łokciowego; przy czym złamanie wyrostka rylcowatego prawej kości promieniowej oraz zapalenie kaletki maziowej lewego wyrostka łokciowego spowodowały przy tym naruszenie czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni - w rozumieniu art. 157 § 1 K.k.; stanowiło to działanie na szkodę zarówno interesu publicznego jak i prywatnego zatrzymanego – tj. popełnienie przestępstwa stypizowanego w art. 231 § 1 i art. 157 § 1 w zw. z art. 11 § 2 K.k. Zarzut ten ogłoszono skarżącemu 3 stycznia 2024 r. Okoliczność ta (a nie jak twierdzi autor skargi kasacyjnej – interwencja z 17 lutego 2023 r.) stała się podstawą wszczęcia postępowania w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Po przeprowadzeniu tego postępowania przy uwzględnieniu innych okoliczności wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, organy Policji uznał, że ważny interes służby przemawia za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji słusznie nie dopatrzył się w opisanym działaniu organów Policji naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Jak to trafnie wskazał KGP przestępstwo, polegające na nadużyciu funkcji (art. 231 § 1 K.k.), jest szczególnie piętnowanym w społeczeństwie, gdy dopuszcza się go funkcjonariusz Policji. Jeśli dodatkowo - w trakcie przekroczenia uprawnień - funkcjonariusz powoduje u zatrzymanego naruszenie czynności narządu ciała, - szczególnie w sytuacji, gdy podjęte przez funkcjonariusza działania były bezpodstawne i nieproporcjonalne do stopnia zagrożenia - prowadzi to do osłabienia lub całkowitego zerwania więzi zaufania, jakim społeczeństwo winno darzyć Policję, aby ta mogła skutecznie podejmować działania, w celu poprawy bezpieczeństwa obywateli. Zachowanie, które prowadzi do przedstawienia zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 i art. 157 § 1 K.k. nie tylko dyskredytuje Funkcjonariusza, jako osobę o nieposzlakowanej opinii - wymaganej w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji - ale naraża też na szwank dobre imię formacji, zobowiązanej do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skarżący - jako osoba, która w życiu zawodowym permanentnie styka się z objawami naruszeń przepisów prawa - nie tylko powinien mieć świadomość konsekwencji określonego zachowania, ale - przede wszystkim - jakie skutki działanie takie wywołuje w sferze publicznej. Samo postawienie policjantowi zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego może nasuwać uzasadnione wątpliwości co do zachowania przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii, a tym samym co do spełnienia jednego z obligatoryjnych warunków, jakimi musi wykazać się każdy policjant zainteresowany dalszym pozostaniem w służbie. Poszlaka w języku polskim oznacza podejrzenie, natomiast nieposzlakowany - to osoba nieskazitelna, której nie można nic zarzucić, przypisać. Utratę przymiotu nieposzlakowanej opinii powoduje nie tylko karalność danej osoby. Taki skutek może również wywoływać znalezienie się określonej osoby w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. W tej sytuacji, okolicznością niemającą znaczenia było wcześniejsze umorzenie postępowania karnego przez prokuratora, skoro po jego wznowieniu postawiono skarżącemu w/w zarzut. Uwzględniając ustalone przez organy fakty, podejrzenie skarżącego o popełnienie przestępstwa z art. 231 § 1 i art. 157 § 1 K.k. (umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego) - systematycznie zwalczanego w szeregach formacji i negatywnie odbieranego wśród społeczeństwa - sprawia, że wymieniony niewątpliwie utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach służącej społeczeństwu formacji. Tym samym skarżący nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią. Nie spełnia zatem podstawowego warunku, wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji - niezbędnego do pełnienia służby w danej formacji, uniemożliwia to pozostawienie go w służbie. Skarżący był obowiązany jako policjant zapobiegać, wykrywać i ścigać przestępstwa. Tymczasem sam stał się podejrzany o popełnienie przestępstwa umyślnego - ściganego z oskarżenia publicznego. Biorąc powyższe pod uwagę nie sposób uznać, że organy Policji zwalniając skarżącego ze służby w Policji przekroczyły granice uznania administracyjnego. W orzecznictwie i literaturze nie jest kwestionowane, że w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależniono możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 31 października 2008 r. (sygn. akt I OSK 1738/07) "zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia". Natomiast w wyroku z 26 stycznia 2015 r. (sygn. akt I OSK 2318/13), Sąd ten stwierdził ponadto: "zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych" (tak też w wyroku NSA o sygn. akt I OSK 2318/13 oraz i OSK 951/17). Z podobnych przyczyn irrelewantne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było wcześniejsze ukaranie skarżącego w postępowaniu dyscyplinarnym. Co prawda dotyczyło ono tego samego zdarzenia, jednak główną okolicznością, która była podstawą zwolnienia skarżącego ze służby było postawienie mu zarzutu w postępowaniu karnym i to częściowo inaczej opisanego niż w postępowaniu dyscyplinarnym, szczególnie w zakresie skutków działania skarżącego dla pokrzywdzonego. Są to dwa niezależne od siebie postępowania prowadzone na innych podstawach prawnych W tej sytuacji stanowisko skarżącego o konieczności uwzględnia wyniku toczącego się postępowania karnego i oczekiwania na wyrok sądu powszechnego w przedmiocie zwolnienia go ze służby jest niezasadne. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, zebrany w niniejszym postępowaniu materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że - pomimo niezakończenia prowadzonego przeciwko skarżącemu postępowania karnego - uzasadnione jest zwolnienie go ze służby - z uwagi na ważny interes służby. W interesie służby leży, aby stawiane przed Policją zadania realizowały wyłącznie osoby, pozostające poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Postępowanie prowadzące do przedstawienia przez oskarżyciela publicznego zarzutu popełnienia przestępstwa w związku i w trakcie wykonywania obowiązków służbowych - wskazuje natomiast nie tylko na możliwość naruszenia przepisów prawa karnego, ale przede wszystkim stanowi jaskrawy przykład zachowania nielicującego z godnością policjanta. Jest tym samym zaprzeczeniem etosu zawodu policjanta, który ma stać na straży bezpieczeństwa i porządku publicznego, stanowi także zaprzeczenie wynikającego z roty złożonego ślubowania zobowiązania. Nie do przyjęcia jest stanowisko, gdzie akceptowanoby sytuację, gdy osoba zatrudniona w formacji, mającej za zadanie wykrywanie przestępstw i ściganie ich sprawców, sama jest podejrzana o popełnienie czynów, których dokonaniu powinna przeciwdziałać. Zgromadzone w sprawie dowody są wystarczającym materiałem dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy Policji wzięły pod uwagę wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności. Określenie mających znaczenie dla niniejszej sprawy okoliczności należy oprzeć o przepis prawa materialnego, będący podstawą rozstrzygnięcia - w tym przypadku są nimi art. 41 ust. 2 pkt 5 oraz art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Wszystkie okoliczności przytoczone przez organy Policji oraz Sąd pierwszej instancji pozwalały na ocenę, że skarżący kasacyjnie utracił przymioty konieczne do pozostania w szeregach Policji oraz że rozwiązanie z nim stosunku służbowego z uwagi na ważny interes służby było w pełni uprawnione. Organy kierowały się dobrem służby i przez ten pryzmat należy ocenić słuszny interes skarżącego. Słuszny interes strony, to nie jakikolwiek interes strony (rozstrzygnięcie zgodne z wolą strony), ale przede wszystkim taki, który nie narusza prawa i jest zgodny z zasadami współżycia społecznego, a więc ma społeczne uzasadnienie. Niewątpliwie ustawodawca przez art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji daje przełożonemu policjanta możliwość podjęcia takich działań w zakresie doboru kadry, aby mogła ona efektywnie te zadania realizować. Zatem organy Policji miały prawo uznać, że słuszny interes skarżącego musi ustąpić przez interesem służby (interesem społecznym). W okolicznościach niniejszej sprawy, osobiste cele i "racje" skarżącego nie mogły zyskać przewagi nad dobrem Policji. W związku z powyższym, Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie wytknąć niewłaściwego zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.