III OW 60/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Marszałka Województwa Śląskiego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Marszałkiem Województwa Śląskiego a Prezydentem Miasta [...] w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku o udzielenie pozwolenia na wytwarzanie odpadów postanawia oddalić wniosek.

Marszałek Województwa Śląskiego wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Prezydentem Miasta [...] w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku [...] S.A. z siedzibą w [...] w sprawie udzielenia pozwolenia na wytwarzanie odpadów, uwzględniającego zezwolenie na przetwarzanie odpadów. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że pismem z dnia 8 października 2024 r. Prezydent Miasta [...] (dalej w skrócie: "Prezydent"), na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej w skrócie: "k.p.a.") oraz art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a i art. 45 ust. 4 i 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1587 ze zm., dalej w skrócie: "u.o."), przekazał Marszałkowi Województwa Śląskiego (dalej w skrócie: "Marszałek") wniosek [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej w skrócie: "Spółka") w sprawie udzielenia jej pozwolenia na wytwarzanie odpadów, uwzględniającego zezwolenie na przetwarzanie odpadów. Prezydent zakwalifikował działalność opisaną we wniosku Spółki jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, powołując się na § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm., dalej w skrócie: "rozporządzenie"). Jednocześnie uznał, że przetwarzanie odpadów przez Spółkę jest odzyskiwaniem odpadów w instalacji, w ilości co najmniej 10 ton na dobę. Dla takich przedsięwzięć organem właściwym w sprawie udzielenia zezwolenia na przetwarzanie odpadów jest marszałek województwa (art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a u.o.). W świetle art. 45 ust. 4 i 5 u.o. marszałek jest właściwy do udzielenia w jednej decyzji administracyjnej pozwolenia na wytwarzanie odpadów, uwzględniające zezwolenie na przetwarzanie odpadów. Zdaniem Marszałka, powyższe stanowisko Prezydenta jest niezasadne. Zgodnie z art. 41 ust. 3 u.o., organem właściwym do wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów jest: 1) marszałek województwa: a) dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej w skrócie: "ustawa środowiskowa"), b) dla odpadów innych niż niebezpieczne poddawanych odzyskowi w procesie odzysku polegającym na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, jeżeli ilość umieszczanych w wyrobisku lub zapadlisku odpadów jest nie mniejsza niż 10 Mg na dobę lub całkowita pojemność wyrobiska lub zapadliska jest nie mniejsza niż 25 000 Mg, c) dla instalacji komunalnych, d) do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, w przypadku gdy maksymalna łączna masa wszystkich rodzajów odpadów magazynowanych w okresie roku przekracza 3000 Mg; 2) starosta – w pozostałych przypadkach. Z kolei na podstawie § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do przetwarzania w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 u.o., inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41 i 46 rozporządzenia, w tym składowiska odpadów inne niż wymienione w pkt 41 rozporządzenia, mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 ton na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25 000 ton, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2018 r., poz. 2389 ze zm.). Analiza wniosku Spółki nie daje podstaw do twierdzenia, że działalność, o zezwolenie której wnioskuje, będzie przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Prezydent błędnie kwalifikuje wnioskowaną działalność jako odzysk odpadów w instalacji. Wnioskowana przez Spółkę działalność w zakresie przetwarzania odpadów w procesie odzysku R5 (poprzez ich wykorzystanie w podziemnych technikach górniczych: jako składnika podsadzki hydraulicznej i samozestalającej, do doszczelniania zrobów, które powstały w wyniku eksploatacji prowadzonej systemem z zawałem stropu, do profilaktyki przeciwpożarowej i budowy korków izolacyjnych, do likwidacji zbędnych wyrobisk w tym szybów, do wzmocnień i stabilizacji wyrobisk górniczych) w świetle obowiązujących przepisów, w szczególności rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz.U. z 2015 r. poz. 796), stanowi odzysk odpadów poza instalacjami i urządzeniami. Spółka we wniosku wskazuje, że faktycznym miejscem przetwarzania odpadów będą podziemne wyrobiska górnicze [...], a opisana infrastruktura naziemna, tj. zbiornik retencyjny, mieszalnik, służą wyłącznie do magazynowania i/lub przygotowania odpadów do transportu w miejsce ich przetwarzania. W konsekwencji planowanego przedsięwzięcia nie można uznać za przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy środowiskowej, a zatem organem właściwym w tej sprawie jest starosta, przez którego rozumie się także prezydenta miasta na prawach powiatu, tj. Prezydent Miasta [...]. Prezydent w odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość wskazał Marszałka jako organ właściwy w sprawie. Podkreślił, że w dniu 11 września 2024 r. Spółka zwróciła się do niego z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na wytwarzanie odpadów, z uwzględnieniem zezwolenia na przetwarzanie odpadów, na terenie Oddziału [...]. W wyniku analizy tego wniosku ustalono, że Spółka wcześniej wytwarzała odpady na podstawie pozwolenia udzielonego w grudniu 2014 r. przez Marszałka Województwa Śląskiego oraz przetwarzała odpady na podstawie zezwolenia Starosty [...] udzielonego w styczniu 2015 r. Występując z nowym wnioskiem Spółka skorzystała z uprawnień, jakie daje art. 45 ust. 4 i 5 u.o., tj. wystąpiła z jednym (łącznym) wnioskiem o udzielenie pozwolenia na wytwarzanie odpadów, z uwzględnieniem zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Zgodnie z art. 45 ust. 7 u.o., w takiej sytuacji posiadacz odpadów składa wniosek do organu właściwego do wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów. W ocenie Prezydenta, zakres działań prowadzonych przez Spółkę nie ogranicza się wyłącznie do jednego procesu odzysku R5 (jak przedstawiła to Spółka w swoim wniosku o udzielenie zezwolenia oraz jak twierdzi Marszałek), bowiem działania te prowadzone są również, zgodnie z treścią wniosku Spółki, w procesie odzysku R12 i to przy wykorzystaniu instalacji. W związku z tym, iż wniosek Spółki dotyczy przetwarzania odpadów w ilości przekraczającej 10 ton na dobę, przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane do mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko – wymienionego w § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia. W takiej kwalifikacji kluczowe znaczenie ma termin "instalacja", który przez organy bywa różnie rozumiany, tj. w kontekście stacjonarności bądź braku stacjonarności urządzeń technicznych czy zespołów urządzeń technicznych. Zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 54 ze zm., dalej w skrócie: "p.o.ś."), przez instalację rozumie się: a) stacjonarne urządzenie techniczne, b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję. W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2021 r. sygn. akt III OSK 521/21 stwierdzono, że cecha "instalacji", jaką jest "stacjonarność", nie wyklucza możliwości przemieszczenia urządzenia, jednak jego funkcjonowanie w każdym miejscu jest związane z emisją, czyli konsekwencjami, jakie korzystanie z instalacji może powodować dla środowiska. Przymiot "stacjonarności" wynika nie tyle z faktu trwałego połączenia urządzenia z podłożem, lecz przeznaczenia do użytkowania w dłuższym czasie, a nie tylko jednorazowo. Nawet urządzenie "przewoźne", które ze względu na swój charakter przeznaczone jest do użycia w określonym miejscu przez dłuższy czas, np. kilka lat, jest stacjonarnym urządzeniem technicznym. W niniejszej sprawie, opisując w pkt 6 Części II wniosku stosowane metody przetwarzania odpadów, Spółka określiła, że: "Odpady przewidziane do przetwarzania metodą odzysku poza instalacjami służą do przygotowania mieszaniny samozestalającej, którą wykorzystuję się do: - doszczelniania zrobów ścian zawałowych dla celów profilaktyki p.poż., - likwidacji wyrobisk korytarzowych, - budowy korków, - prewencji pożarowej i wentylacyjnej. Mieszanina składa się z następujących odpadów: - odpady poflotacyjne (01 04 81), - odpady energetyczne (10 01 02, 10 02 82) oraz dołowych wód słonych. Mieszaniny są przygotowywane na podstawie opracowanych technologii zakładających, że są one wytwarzane poprzez urządzenia dozujące, pozwalające na dokładne, zgodne z technologią sporządzenie mieszaniny o zadanej proporcji suchej masy odpadu do wody, gwarantujące samozestalanie się mieszaniny. Miejsce przygotowanie mieszanin samozestalających zlokalizowane jest przy szybie nr III. Popioły lotne dostarczone są do stacji rozładowczej w zamkniętych cemento-wagonach oraz autocysternach samochodowych. Rozładunek cemento-wagonów i autocystern prowadzony jest pneumatycznie. Stacja posiada 8 stanowisk rozładowczych. Rozładunek pyłu odbywa się po jednym wagonie. Dostarczone odpady energetyczne mogą być transportowane bezpośrednio do mieszalnika lub zbiornika retencyjnego o poj. V = 280 m3. W związku z tym mieszaniny samozestalające mogą być wytwarzane w sposób bezpośredni lub pośredni. Przygotowanie mieszaniny w sposób bezpośredni w mieszalniku odbywa się podczas bezpośredniego rozładunku pyłu z cemento-wagonów bądź autocystern a w sposób pośredni z wykorzystaniem popiołów przetrzymywanych w zbiorniku retencyjnym. Odpady poflotacyjne doprowadzane są w rejon mieszalników rurociągiem DN 150, prowadzonym ze studni pomp przy zbiorniku odpadów poflotacyjnych. Bezpośrednio pod mieszalnikiem zabudowana jest rynna spustowa z urządzeniem do izotopowego pomiaru gęstości mieszaniny. Ilość odpadów poflotacyjnych mierzona jest przepływomierzem elektromagnetycznym, zabudowanym na wspólnym kolektorze dolotowym do mieszalnika. Regulacja ilości przepływającego odpadu poflotacyjnego odbywa się zdalnie za pomocą zaworów z siłownikami elektrycznymi. Główne odcinki instalacji podsadzawkowej wykonane są z rur, kolan, trójników oraz docinków stalowych o średnicy 185 mm i ciśnieniu roboczym 6,4 MPa. Rury stalowe o średnicy 150 mm stosowane są w końcowych (oddziałowych) odcinkach rurociągów, których wyloty wprowadzane są za tamy izolacyjne lub bezpośrednio do zrobów ścian. Sieć rurociągów na dole będzie na bieżąco przebudowywana, likwidowana lub rozbudowywana w zależności od rejonu, do którego zajdzie konieczność doprowadzenia mieszaniny. Proces odzysku odpadów o kodach: 01 04 81, 10 01 02 i 10 01 82 w wyrobiskach podziemnych [...] prowadzony będzie zgodnie z warunkami określonymi w załączniku do Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 roku w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz.U. z 2015 r., poz.796). Zgodnie z załącznikiem nr 1 do ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach (tekst jednolity: Dz.U. z 2023 roku, poz. 1587 wraz z póżn. zm.), proces przetwarzania odpadów o kodach: 01 03 81, 10 01 02 i 10 01 82 w wyrobiskach podziemnych [...] może być oznaczony jako: R5 – recykling lub odzysk innych materiałów nieorganicznych.". Prezydent podkreślił, iż celowo przywołał powyżej całość treści dotyczącej opisu stosowanych metod przetwarzania odpadów, gdyż jest on szerszy, niż wskazał to Marszałek we wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, a więc są to nie tylko działania w podziemnych technikach górniczych. Marszałek skoncentrował się bowiem jedynie na działaniach związanych z odzyskiem odpadów, które dotyczą wykorzystania w podziemnych technikach górniczych, co Spółka w swoim wniosku poprawnie zakwalifikowała jako proces odzysku określony w Załączniku nr 1 do ustawy o odpadach: "Niewyczerpujący wykaz procesów odzysku" pod pozycją R5 – Recykling lub odzysk innych materiałów nieorganicznych. Powyższe związane jest z odzyskiem odpadów poza instalacjami i urządzeniami, jednakże Spółka we wniosku powinna również ująć działania z odpadami wymienione w w/w załączniku pod pozycją R12 – Wymiana odpadów w celu poddania ich któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R11. W Załączniku tym wyjaśniono, co należy rozumieć jako proces odzysku R12, tj.: "Jeżeli nie istnieje inny właściwy kod R, może to obejmować procesy wstępne poprzedzające przetwarzanie wstępne odpadów, jak np. demontaż, sortowanie, kruszenie, zagęszczanie, granulację, suszenie, rozdrabnianie, kondycjonowanie, przepakowywanie, separację, tworzenie mieszanek lub mieszanie przed poddaniem któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R11". Jak wynika z w/w opisu przetwarzania odpadów, oprócz wymienionego przez Marszałka procesu odzysku R5 Spółka prowadzi również proces wstępny, polegający na tworzeniu mieszanek czy też mieszaniu przed poddaniem któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R11. Zdaniem Prezydenta, nie można pominąć tego faktu, wskazując jedynie końcowe wykorzystanie odpadów. Prezydent uznał zatem, że Spółka – eksploatując wymienione we wniosku urządzenia techniczne/zespół urządzeń technicznych w działaniach przed ostatecznym odzyskiem odpadów poza instalacjami i urządzeniami w podziemnych technikach górniczych, tj. w procesie R12 – prowadzi odzysk odpadów również przy wykorzystaniu instalacji (należy przez to rozumieć stwierdzenie ich stacjonarności). Mając na uwadze powyższe, ustalono, że takie działanie należy zakwalifikować jako przedsięwzięcie wymienione w § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia, które należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Dla takich przedsięwzięć, zgodnie z art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a u.o., przy udzielaniu zezwoleń na zbieranie czy przetwarzanie odpadów organem właściwym jest marszałek województwa. W piśmie procesowym z dnia 12 września 2025 r. Marszałek podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Przez spór o właściwość, o którym mowa w art. 4 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej, jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uważa się za właściwy do jej załatwienia (spór negatywny). Spór między organami jednostek samorządu terytorialnego, niemającymi wspólnego dla nich organu wyższego stopnia, jest sporem o właściwość, rozstrzyganym przez sąd administracyjny (art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a.). Rozstrzyganie sporów o właściwość, należących do sądów administracyjnych jest objęte właściwością Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Spór zainicjowany wnioskiem złożonym w tej sprawie ma charakter negatywnego sporu o właściwość pomiędzy Marszałkiem Województwa Śląskiego a Prezydentem Miasta [...] w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku Spółki w sprawie udzielenia pozwolenia na wytwarzanie odpadów, uwzględniającego zezwolenie na przetwarzanie odpadów. Wniosek o rozstrzygnięcie sporu jest dopuszczalny, gdyż w/w organy nie mają wspólnego dla nich organu wyższego stopnia. Stosownie do treści art. 17 pkt 1 k.p.a., organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej. Takimi przepisami szczególnymi są w tej sprawie art. 168 i art. 169 u.o. Zgodnie z art. 168 u.o., zadania samorządu województwa, o których mowa m.in. w art. 41 ust. 3 pkt 1 i art. 46, są zadaniami zleconymi z zakresu administracji rządowej. W świetle zaś art. 169 u.o., minister właściwy do spraw klimatu jest organem wyższego stopnia w stosunku do marszałka województwa w sprawach, o których mowa w art. 11 ust. 4 i art. 168, z wyjątkiem spraw określonych w art. 165 ust. 1 i art. 167 ust. 2. Właściwość organu do wydania decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów oraz decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadów wynika z art. 41 ust. 3 u.o. Przepis ten enumeratywnie wymienia przypadki (rodzaje i skalę działalności w zakresie gospodarki odpadami), w których właściwym organem jest marszałek województwa, natomiast w pozostałych sprawach właściwy jest starosta. Dodatkowo, w odniesieniu do terenów zamkniętych właściwy jest regionalny dyrektor ochrony środowiska (art. 41 ust. 4 u.o.), jednak przepis ten nie znajduje zastosowania w tej sprawie. Wobec powyższego, wskazać należy, że zgodnie z art. 41 ust. 3 u.o., organem właściwym do wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów jest: 1) marszałek województwa: a) dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, b) dla odpadów innych niż niebezpieczne poddawanych odzyskowi w procesie odzysku polegającym na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, jeżeli ilość umieszczanych w wyrobisku lub zapadlisku odpadów jest nie mniejsza niż 10 Mg na dobę lub całkowita pojemność wyrobiska lub zapadliska jest nie mniejsza niż 25 000 Mg, c) dla instalacji komunalnych, d) do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, w przypadku gdy maksymalna łączna masa wszystkich rodzajów odpadów magazynowanych w okresie roku przekracza 3000 Mg; 2) starosta – w pozostałych przypadkach. Z kolei na podstawie § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do przetwarzania w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 u.o., inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41 i 46 rozporządzenia, w tym składowiska odpadów inne niż wymienione w pkt 41 rozporządzenia, mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 ton na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25 000 ton, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2018 r., poz. 2389 ze zm.). W niniejszej sprawie nie jest możliwe rozstrzygnięcie sporu o właściwość, a to z tego względu, że organy biorące udział w sporze nie ustaliły jednoznacznego stanu faktycznego sprawy. O sporze o właściwość można mówić bowiem wyłącznie w sytuacji, kiedy pomiędzy organami istnieje rozbieżność stanowisk co do zakresu ich kompetencji w odniesieniu do konkretnej – tej samej – sprawy administracyjnej, a jednocześnie nie ma sporu co do stanu faktycznego i stanu prawnego tej sprawy. Należy podkreślić, iż już sam wniosek z września 2024 r. został zatytułowany przez Spółkę jako: "Wniosek o uzyskanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniający prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów metodą odzysku poza instalacjami poprzez ich wykorzystanie do wytwarzania mieszaniny samozestalającej stosowanej w podziemnych technikach górniczych". Z kolei Część II w/w wniosku Spółki zawiera: "informacje niezbędne dla uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów metodą odzysku poza instalacjami (...)". Prezydent Miasta [...] stwierdził, że z zawartego w Części II pkt 6 wniosku opisu przetwarzania odpadów wynika, iż oprócz procesu odzysku R5 Spółka prowadzi również proces wstępny, polegający na tworzeniu mieszanek czy też mieszaniu przed poddaniem któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R11. Prezydent uznał zatem, że Spółka – eksploatując wymienione we wniosku urządzenia w działaniach przed ostatecznym odzyskiem odpadów poza instalacjami i urządzeniami w podziemnych technikach górniczych – prowadzi odzysk odpadów również przy wykorzystaniu instalacji. Z kolei w ocenie Marszałka Województwa Śląskiego, analiza wniosku Spółki nie daje podstaw do zakwalifikowania wnioskowanej działalności jako odzysku odpadów w instalacji, ale wyłącznie jako odzysk odpadów poza instalacjami. W piśmie procesowym z dnia 12 września 2025 r. Marszałek podkreślił, że Prezydent zinterpretował żądanie wnioskodawcy bez przeprowadzenia postępowania w tym zakresie. Wobec powyższego przyjąć należy, iż organy będące w sporze zajęły odmienne stanowiska co do sposobu, w jaki Spółka zamierza przeprowadzać odzysk odpadów. Dla rozstrzygnięcia zaistniałego sporu zasadnicze znaczenie ma ustalenie jednoznacznego stanu faktycznego sprawy, które należy do organów administracji (art. 7 k.p.a.), a nie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ustalenia organów co do stanu faktycznego stanowią bowiem (w przypadku sporu o właściwość) podstawę analizy konkretnych przepisów prawa, które będą miały w sprawie zastosowanie. Należy jednocześnie podkreślić, że w sytuacji, kiedy organy będące w sporze zajęły odmienne stanowiska co do sposobu, w jaki wnioskodawca, domagający się udzielenia zezwolenia, zamierza przeprowadzać odzysk odpadów, decydujące znaczenie winna mieć treść podania wnioskodawcy w tym zakresie i jego intencja. Właściwy na podstawie takiego ustalenia organ winien zatem wniosek rozpoznać i dopiero poczynione w postępowaniu administracyjnym dalsze ustalenia co do tego, czy zamierzenie strony w postaci odzysku odpadów odbywać się będzie rzeczywiście poza instalacjami, czy też nie, będzie mogło zostać poddane ocenie sądu administracyjnego na skutek ewentualnej skargi na wydaną w tym przedmiocie decyzję. Na etapie sporu o właściwość Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem przesądzać powyższej kwestii (por. postanowienia NSA z dnia: 17 listopada 2016 r., sygn. akt II OW 69/16 oraz 17 czerwca 2025 r., sygn. akt III OW 29/25). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15 § 2 w zw. z art. 151 oraz art. 64 § 3 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.