III OZ 155/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2025 r. sygn. akt II SO/Wa 34/24 odmawiające uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. II SO/Wa 34/24 o odmowie wymierzenia grzywny Komendantowi Głównemu Policji za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 30 lipca 2024 r. nr 266 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2025 r., sygn. akt II SO/Wa 34/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odmówił uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. II SO/Wa 34/24, o odmowie wymierzenia grzywny Komendantowi Głównemu Policji za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 30 lipca 2024 r. nr 266 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że postanowienie z 12 grudnia 2024 r., sygn. akt II SO/Wa 34/24, nie może zostać uzupełnione na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), "dalej p.p.s.a.", gdyż zawiera ono wszystkie elementy wymagane prawem. W ww. postanowieniu, wbrew twierdzeniom skarżącego, rozpoznano w całości jego wniosek o wymierzenie organowi grzywny. W postanowieniu tym nie orzekano również o kosztach sądowych, bowiem skarżący jest zwolniony z obowiązku ich uiszczenia. W tej sytuacji nie zachodzi zatem żaden z dwóch przypadków uzupełnienia postanowienia - orzeczono bowiem o całości wniosku, jak również nie ma podstaw do zamieszczenia w nim dodatkowego orzeczenia. Z kolei analiza wniosku skarżącego u uzupełnienie ww. postanowienia prowadzi do wniosku, że skarżący w istocie nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem, kwestionując prawidłowość sporządzenia przez organ odpowiedzi na skargę, co, zdaniem Sądu I instancji, wykracza poza ramy instytucji uzupełnienia orzeczenia. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący. Wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy o wymierzenie grzywny i o zobowiązanie Sądu I instancji do ponownego rozpoznania, przy uwzględnieniu wymagań przewidzianych dla odpowiedzi na skargę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo odmówił uzupełnienia postanowienia tego Sądu z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. II SO/Wa 34/24, o odmowie wymierzenia organowi grzywny. Wyjaśnić należy, że w myśl art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Instytucja uzupełnienia wyroku ma zastosowanie wówczas, gdy sąd albo nie orzekł o całości skargi, albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, do zamieszczenia którego był zobowiązany. Złożenie wniosku o uzupełnienie wyroku nie może natomiast prowadzić do żądania zmiany rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd. Tryb ten nie jest bowiem konkurencyjny wobec złożenia środka odwoławczego, którym jest skarga kasacyjna od wyroku Sądu pierwszej instancji. Kwestia ta jest jednolicie interpretowana w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienia NSA z 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt II GSK 465/11, LEX nr 1223946 i z 2 października 2014 r. sygn. akt I OZ 634/14, LEX nr 1529076). Zgodnie z art. 166 p.p.s.a. przepis art. 157 § 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio do postanowień. W rozpatrywanej sprawie oczywiste jest, że wniosek złożony przez skarżącego zmierzał do zakwestionowania rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 grudnia 2024 r., sygn. akt II SO/Wa . Skarżący tak we wniosku o uzupełnienie powyższego postanowienia, jak i w zażaleniu na postanowienie z dnia 31 stycznia 2025 r. podejmuje merytoryczną polemikę z postanowieniem odmawiającym wymierzenia grzywny organowi. W takim stanie rzeczy zażalenie K. J. jest oczywiście bezzasadne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.