III OZ 393/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 kwietnia 2025 r., sygn. akt III SAB/Gd 135/25 o odrzuceniu skargi T.K. na bezczynność Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 28 kwietnia 2025 r., sygn. akt III SAB/Gd 135/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: Sąd I instancji, WSA) odrzucił skargę T.K. (dalej: skarżący) na bezczynność Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w ustawowym terminie siedmiu dni liczonym od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierające przedmiotowe wezwanie została doręczona skarżącemu w dniu 1 kwietnia 2025., a zatem od tej daty należało liczyć siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu. W wyznaczonym terminie, który upłynął z dniem 8 kwietnia 2025 r., wpis sądowy nie został uiszczony. Sąd I instancji wskazał również, że wniosek skarżącego, który został złożony przez niego osobiście w siedzibie Sądu w dniu 15 kwietnia 2025 r., o przeksięgowanie wpisu w sprawie o sygn. akt III SO/Gd 6/25 na poczet wpisu w niniejszej sprawie, nie mógł odnieść zamierzonego skutku, został bowiem złożony po upływie terminu do uiszczenia wpisu. W ocenie WSA, skoro w dacie złożenia wniosku o przeksięgowanie wpłaty, siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął, to jest to sytuacja równoznaczna z uiszczeniem wpisu sądowego po terminie i w konsekwencji jest to czynność prawnie bezskuteczna. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący i w zażaleniu zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: 1. art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zakresie, w jakim z przepisów wynikają przesłanki do odstąpienia od rygoryzmu kwestionowanego unormowania skutkującym wykonaniem czysto technicznych czynności przepisania wpisu z jednej sygnatury akt na inną przez wzgląd na charakter sprawy; 2. art. 220 § 1 i § 3 w zw. z art. 219 § 2 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie skutkujące odrzuceniem skargi i przyjęcie, że skarżący nie uiścił wpisu od skargi w wyznaczonym przez Sąd I instancji terminie; 3. art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że wniosek o przeksięgowanie środków znajdujących się na koncie właściwego sądu – na inną sygnaturę akt – również jest związany terminem zawitym z art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowego postanowienia w całości, uznanie zasadności wniosku dotyczącego alokacji kwoty pieniężnej wpisu na rzecz tożsamej sprawy (skargi), ewentualnie o rozpatrzenie wniosku z 14 kwietnia 2025 r. przez Sąd I instancji w sprawie przepisania wpisu na skargę o tej samej tożsamości i zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę, z uwagi na nieuzupełnienie braku fiskalnego skargi. Stosownie do treści art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi. Z akt sądowych wynika, że skarżącego prawidłowo wezwano do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 złotych. Odpis zarządzenia w tym przedmiocie doręczono w dniu 1 kwietnia 2025 r., co w zażaleniu nie jest podważane. Termin na jego wykonanie upływał w dniu 8 kwietnia 2025 r. i do tego dnia wpis sądowy tytułem wniesionej skargi nie został uiszczony. Sąd I instancji prawidłowo zatem uznał, że brak fiskalny skargi nie został uzupełniony, pomimo prawidłowo i skutecznie doręczonego wezwania do jego uiszczenia i stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. Odnosząc się do podniesionej w zażaleniu okoliczności nieuwzględnienia wniosku z 14 kwietnia 2025 r. o przeksięgowanie wpisu ze sprawy III SO/Gd 6/25 do spraw III SAB/Gd 135/25, wyjaśnić należy, że Sąd I instancji nie mógł dokonać tej czynności w niniejszej sprawie, bowiem wniosek ten został złożony po upływie terminu wyznaczonego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.