III OZ 652/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.C., D.G., S.W., K.B., P.S., A.T., B.D., A.H., K.S. i K.K. na pkt 1 postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 2364/24 o odmowie przywrócenia terminu do uiszczenia wpisów od skargi na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 23 czerwca 2024 r. znak: DOOŚ-WDŚIII.420.3.2023.mk.1 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1) uchylić pkt 1 zaskarżonego postanowienia i przywrócić termin do uiszczenia wpisu od skargi J.C., D.G., K.B., P.S., A.T., A.H., K.S. i K.K.; 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie solidarnie na rzecz J.C., D.G., S.W., K.B., P.S., A.T., B.D., A.H., K.S. i K.K. wpis od zażalenia w kwocie 100 (słownie: sto) złotych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 lipca 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 2364/24, po rozpoznaniu wniosku J.C., D.G., S.W., K.B., P.S., A.T., B.D., A.H., K.S. i K.K. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 23 czerwca 2024 r. znak: DOOŚ-WDŚIII.420.3.2023.mk.1 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi J.C., D.G., K.B., P.S., A.T., A.H., K.S. i K.K. (pkt 1); odrzucił wniosek S.W. i B.D. (pkt 2). W uzasadnieniu postanowienia podał, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska [...] (dalej w skrócie: "RDOŚ") decyzją z dnia 26 września 2022 r. znak: WOOŚ.420.42.2021.BZ.14, na wniosek A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Rozbudowa [...] – etap II zlokalizowanego przy ul. [...] w [...] na terenie działek ewidencyjnych nr: [...]". Pismem z dnia 20 maja 2023 r. J.C., D.G., S.W., K.B., P.S., A.T., A.H., A.O., K.S., P.M., K.K., A.S., A.S., K.P., B.D. i E.L. złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji RDOŚ z dnia 26 września 2022 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej w skrócie: "GDOŚ" lub "organ") decyzją z dnia 23 czerwca 2024 r. znak: DOOŚ-WDŚIII.420.3.2023.mk.1 umorzył postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji RDOŚ z dnia 26 września 2022 r. względem J.C., D.G., S.W., K.B., P.S., A.T., A.H., A.O., K.S., P.M., K.K., A.S., A.S. i K.P. Pismem z dnia 6 sierpnia 2024 r. J.C., D.G., S.W., K.B., P.S., A.T., A.H., A.O., K.S., P.M., K.K., A.S., A.S., K.P., B.D. i E.L., reprezentowani przez radcę prawnego A.B., wnieśli skargę na powyższą decyzję GDOŚ z dnia 23 czerwca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 listopada 2024 r. sygn. akt IV SA/Wa 2364/24 odrzucił skargę A.O., A.S., A.S., K.P., P.M., S.W. i E.L. Następnie postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 2364/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pkt 1 odrzucił skargę J.C., D.G., K.B., P.S., A.T., A.H., K.S. i K.K. – z uwagi na nieuiszczenie przez w/w skarżących wpisów sądowych od skargi, zaś w pkt 2 odrzucił skargę B.D. jako niedopuszczalną. Odpis przedmiotowego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżących w dniu 23 maja 2025 r. (karta nr 48 akt sądowych). Pismem z dnia 9 czerwca 2025 r. J.C., D.G., S.W., K.B., P.S., A.T., A.H., K.S., K.K. i B.D., reprezentowani przez radcę prawnego C.D., działającego z substytucji radcy prawnego A.B., złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisów sądowych od skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że przyczyną niedochowania terminu procesowego w niniejszej sprawie była choroba pełnomocnika skarżących – radcy prawnego A.B., spowodowana tragiczną śmiercią jego córki. Podkreślono, że pełnomocnik ten przeszedł załamanie nerwowe i epizod depresyjny, który wyłączył go z życia zawodowego. Na potwierdzenie powyższych okoliczności do wniosku załączono zaświadczenie lekarza psychiatry z dnia 5 czerwca 2025 r., potwierdzające, iż A.B. leczony jest psychiatrycznie od września 2024 r. oraz że pogorszenie stanu zdrowia psychicznego związane jest z tragiczną śmiercią córki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zgodnie z art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Stosownie do treści art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Dokonując w pierwszej kolejności oceny przesłanek z art. 88 p.p.s.a., Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, iż skarga S.W. została odrzucona postanowieniem z dnia 29 listopada 2024 r. ze względu na brak podania w piśmie uzupełniającym braki formalne skargi numeru PESEL wyżej wymienionego. Z kolei skarga B.D. została odrzucona postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2025 r. jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W związku z powyższym, wnioski o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sytuacji, w której opisani wyżej wnioskodawcy nie zostali wezwani do jego uiszczenia, należało uznać za niedopuszczalne i odrzucić na podstawie art. 88 p.p.s.a. Przechodząc natomiast do oceny zachowania przez pozostałych wnioskodawców terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a., Sąd pierwszej instancji wskazał, że z uzasadnienia wniosku wynika, iż powodem uchybienia terminu była choroba pełnomocnika skarżących – radcy prawnego A.B., spowodowana śmiercią jego córki. W dniu 9 czerwca 2025 r. umocowany został do działania w niniejszej sprawie pełnomocnik substytucyjny – radca prawny C.D., który sporządził przedmiotowy wniosek. W konsekwencji WSA w Warszawie uznał, że złożenie wniosku o przywrócenie terminu w dniu 10 czerwca 2025 r. nastąpiło w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. Dokonując z kolei oceny zasadności przedmiotowego wniosku, Sąd pierwszej instancji w pierwszej kolejności wyjaśnił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż brak winy w uchybieniu terminu zachodzi, gdy zachowanie strony postępowania odpowiada obiektywnemu miernikowi staranności, a więc staranności w prowadzeniu spraw, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku i jeśli przeszkoda ta powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Podkreślić należy, że mocodawcę obciąża odpowiedzialność za wybór osoby, której udzielił pełnomocnictwa do zastępowania go w postępowaniu administracyjnym, obciążają go też skutki podejmowanych przez pełnomocnika działań i zaniechań. W świetle ugruntowanego stanowiska tak sądów administracyjnych, jak i przedstawicieli literatury przedmiotu, nie budzi wątpliwości, że następstwem udzielenia pełnomocnictwa jest powstanie po stronie pełnomocnika uprawnienia do działania w imieniu i ze skutkiem dla mocodawcy. Osoba działająca przez pełnomocnika działa zatem w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, tyle że przy wykorzystaniu pomocy świadczonej przez inną osobę (zob. M. Romańska [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2023 r., art. 32). Relacje pomiędzy pełnomocnikiem a mocodawcą, a także przyjęty sposób porozumiewania się i zakres przekazywanych informacji, pozostają poza zakresem zainteresowania organu prowadzącego postępowanie (por. np. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 1124/09). Z powołanych regulacji wynika ponadto, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. W świetle utrwalonej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, nawet choroba o charakterze przewlekłym, o ile tylko strona ma obiektywne możliwości podjęcia określonych czynności w postępowaniu sądowym, nie może stanowić wystarczającego powodu dla uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione. Dopiero nagłe, niedające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, może stanowić uprawdopodobnienie przemawiające za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu (por. postanowienia NSA z dnia: 28 października 2009 r., sygn. akt I OZ 1006/09; 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FZ 431/11). Zdarzenie takie może zatem stanowić niespodziewana, nagła choroba (taka, której nadejścia nie dało się przewidzieć), bądź nagłe pogorszenie się stanu zdrowia, które nie pozwoliło na osobiste dokonanie czynności, czy wyręczenie się inną osobą. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w uzasadnieniu wniosku skarżących jako przyczynę uchybienia terminu do uzupełnienia braków fiskalnych skargi wskazano chorobę pełnomocnika spowodowaną tragiczną śmiercią córki. WSA w Warszawie zwrócił jednak uwagę, że mimo podnoszonych dolegliwości, pełnomocnik skarżących nie uprawdopodobnił, iż był niezdolny do pracy w okresie, w którym biegł termin do uiszczenia wpisów sądowych. Przedstawione zaświadczenie lekarskie, potwierdzające, iż pełnomocnik skarżących leczony jest psychiatrycznie od września 2024 r., dotyczy bardzo długiego okresu czasowego. Co jednak szczególnie istotne, w zakreślonym w zaświadczeniu lekarskim okresie pełnomocnik skarżących dokonywał czynności procesowych w niniejszej sprawie. Datowanym na dzień "4 listopada 2023 r." pismem, które wpłynęło do Sądu w dniu 7 listopada 2024 r. (karty 23 i następne akt sądowych) pełnomocnik odpowiedział na wezwanie Sądu z dnia 9 października 2024 r. do wskazania numerów działek, z których skarżący wywodzą swój interes prawny w niniejszej sprawie oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi. W tej sytuacji WSA w Warszawie, bez uprawdopodobnienia niezdolności do pracy w okresie, w którym biegł termin do uiszczenia wpisów sądowych, argumentację przedmiotowego wniosku uznał za niewiarygodną wobec faktycznego podejmowania przez pełnomocnika skarżących aktywności procesowej. Powyższe postanowienie z dnia 29 lipca 2025 r. stało się – w zakresie jego pkt 1 – przedmiotem zażalenia J.C., D.G., S.W., K.B., P.S., A.T., B.D., A.H., K.S. i K.K. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący zarzucili Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a., poprzez błędną wykładnię i uznanie, że w sprawie nie uprawdopodobniono braku winy w uchybieniu terminu, przy czym rozumienie przez WSA w Warszawie uprawdopodobnienia w tym konkretnym przypadku sprowadza się do udowodnienia, że pełnomocnik był niezdolny do pracy w konkretnym terminie. Wskazując na powyższy zarzut, skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu zgodnie z wnioskiem. W uzasadnieniu zażalenia podkreślili, że niedochowanie terminu z powodu przeżyć psychicznych, obowiązków związanych z pogrzebem i innymi czynnościami bezpośrednio związanymi ze śmiercią członka rodziny, przy czasowej zbieżności tych wydarzeń z terminem do uzupełnienia braków formalnych, mogą uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu. W ocenie skarżących, Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo traktuje obowiązek procesowy, jakim jest uprawdopodobnienie, utożsamiając go niejako z udowodnieniem. Pełnomocnik skarżących znajduje się w ciężkiej sytuacji osobistej, co precyzyjnie opisano w treści wniosku, dodatkowo przedstawiając dokumentację lekarską na poparcie tych twierdzeń. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika zaś, że Sąd oczekuje przedstawienia dokumentu, z którego wynikać będzie, że pełnomocnik w konkretnym terminie był niezdolny do pracy. Jest to oczekiwanie sprzeczne z wymogiem uprawdopodobnienia i sprowadza się w istocie do rygorystycznego udowodnienia twierdzeń zawartych we wniosku. Podkreślenia wymaga, że trudna sytuacja osobista pełnomocnika oraz pogorszenie się stanu jego zdrowia psychicznego nie objawia się w oczekiwany przez Sąd sposób, tj. poprzez proste udanie się do lekarza po zwolnienie L4, jak przy gorszym samopoczuciu. Jest to sytuacja, która ma charakter stały, dlatego też w zaświadczeniu lekarskim wskazanym jest tak obszerny okres. Epizody depresyjne i gorsze samopoczucie będą towarzyszyć pełnomocnikowi skarżących przez bardzo długi czas (tj. latami), co rzutuje na jego życie zawodowe. W związku z powyższym do zabezpieczenia interesu mocodawców doszło poprzez ustalenie pełnomocnika substytucyjnego w dniu 9 czerwca 2025 r. Radca prawny A.B. jest leczony farmakologicznie, zaś podejmowanie aktywności zawodowej – w ograniczonym zakresie i przy pomocy innych osób – może przyczynić się do poprawy ogólnego stanu jego zdrowia i samopoczucia. Możliwość korzystania z pomocy innych osób, z uwagi na ograniczone możliwości samodzielnego działania o charakterze trwałym, nie jest jednak możliwe od razu. Konieczne jest uprzednie znalezienie właściwej osoby, powierzenie jej części lub całości swoich obowiązków, wdrożenie w prowadzenie postępowania, udzielenie pełnomocnictw substytucyjnych oraz przekazanie akt. Wszystko to, biorąc pod uwagę trudną sytuację osobistą i zdrowotną pełnomocnika, nie może odbyć się niezwłocznie, lecz wymaga większego, niż w normalnych okolicznościach, wysiłku. Taki model działania przyjął pełnomocnik, który początkowo nie zdawał sobie sprawy z wpływu tego tragicznego wydarzenia na jego pracę. Szybko jednak okazało się, że nie jest w stanie samodzielnie wykonywać swoich obowiązków, które są bardzo rygorystyczne i obwarowane terminami procesowymi. Epizody depresyjne objawiają się m.in. lękami społecznymi, bezsennością, ogólnym rozkojarzeniem i problemami z koncentracją, co powoduje niemożność wykonywania obowiązków zawodowych. Sytuacji uchybienia terminu, spowodowanych złym stanem psychicznym i trudną sytuacją osobistą, w okresie od września 2024 r. do marca 2025 r. było kilka. We wszystkich tych sprawach sądy, w tym również wojewódzkie sądy administracyjne, wykazywały się głęboką empatią, uznając, że tragiczne zdarzenie w postaci śmierci córki, poparte załączonym zaświadczeniem lekarskim, w sposób dostateczny uprawdopodabnia brak winy w uchybieniu terminu i wydawały postanowienia o przywróceniu terminu (np. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Wr 154/25). Ponadto, w orzecznictwie wskazuje się, że jeżeli przyczyną uchybienia terminu była nagła, niespodziewana choroba pełnomocnika, uniemożliwiająca, w ocenie lekarza, wykonywanie obowiązków zawodowych, poprzez stwierdzenie, że jest on niezdolny do pracy, to dokonanie przez sąd orzekający oceny odmiennej wymagałoby istnienia dowodu pochodzącego od osoby posiadającej wiedzę specjalną albo wykazanie fałszu dokumentu – co do treści lub formy wraz z konsekwencjami wykrycia czynu karnego (por. postanowienie NSA z dnia 15 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OZ 522/25). W aktach sprawy brak jest dokumentu, który podważałby zaświadczenie lekarskie przedłożone do akt sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W świetle art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniosek J.C., D.G., K.B., P.S., A.T., A.H., K.S. i K.K. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi został wniesiony w terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., a ponadto – wbrew twierdzeniu Sądu pierwszej instancji – jest on zasadny. Podkreślić należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Podkreślić należy, że trudności i przeszkody uniemożliwiające stronie dochowanie czynności nie muszą mieć charakteru zdarzeń nadzwyczajnych. Przy stosowaniu przepisów procesowych regulujących instytucję przywrócenia terminu należy mieć na uwadze ich funkcję ochronną. Ponadto, co wynika z dyspozycji art. 87 § 2 p.p.s.a., na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Uprawdopodobnienie istnienia braku winy nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Pojęcie uprawdopodobnienia sprowadza się do postępowania zmierzającego do stwierdzenia istnienia lub nieistnienia określonego zdarzenia, czynności podjętej w ramach postępowania, w wyniku tego postępowania bądź wreszcie do zastępczego środka dowodowego. Z tegoż względu uprawdopodobnienie określane jest jako ułatwione postępowanie dowodowe, postępowanie zmierzające do uwiarygodnienia twierdzeń, surogat, namiastkę dowodu bądź środek zastępczy dowodu niedający pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (por. np. postanowienie NSA z dnia 21 września 2022 r., sygn. akt II OZ 510/22). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawione przez skarżących we wniosku o przywrócenie terminu oraz w zażaleniu okoliczności stanowią uprawdopodobnienie braku winy ich pełnomocnika – radcy prawnego A.B. w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisów sądowych od skargi. Okoliczności tej konkretnej sprawy w postaci choroby w/w pełnomocnika skarżących, spowodowanej tragiczną śmiercią jego córki, do której doszło w dniu [...] września 2024 r., miały niewątpliwie wpływ na możliwość podejmowania przez niego czynności zmierzających do dochowania terminu we wskazanym zakresie. Skarżący na potwierdzenie swoich twierdzeń przedłożyli stosowny dokument, tj. zaświadczenie lekarza psychiatry z dnia 5 czerwca 2025 r., z którego jednoznacznie wynika, iż A.B. leczony jest psychiatrycznie od września 2024 r. oraz że pogorszenie stanu zdrowia psychicznego związane jest z tragiczną śmiercią jego córki. W tym stanie rzeczy uznać należy, iż przedstawione okoliczności w sposób dostateczny uprawdopodabniają brak winy wyżej wymienionego w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisów sądowych od skargi. Jak już wskazano, istota uprawdopodobnienia sprowadza się do przekonania sądu administracyjnego o przynajmniej prawdopodobieństwie zaistnienia faktów, na które powołuje się strona domagająca się przywrócenia terminu, a przekonanie to powinno opierać się na obiektywnych przesłankach wynikających z zawartych we wniosku twierdzeń. Należy zatem przyjąć, iż wykazane stosownym zaświadczeniem lekarza psychiatry pogorszenie się stanu zdrowia A.B., związane z tragiczną śmiercią jego dziecka, mogło być uznane w tym przypadku za uprawdopodobnienie braku winy pełnomocnika w uchybieniu terminu. Pełnomocnikowi skarżących nie można bowiem zarzucić złej woli i braku dbania o interesy swoich mocodawców w prowadzonym postępowaniu sądowym. Oceny tej nie zmienia wskazanie przez WSA w Warszawie, iż w zakreślonym w zaświadczeniu lekarskim okresie pełnomocnik skarżących dokonał czynności procesowej w niniejszej sprawie, poprzez udzielenie w dniu 7 listopada 2024 r. odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 9 października 2024 r. do wskazania numerów działek, z których skarżący wywodzą swój interes prawny oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi. W tych konkretnych okolicznościach, a więc z uwagi na charakter wykazanej choroby oraz towarzyszącą temu przyczynę (tragiczna śmierć dziecka), gdzie objawy mogły tymczasowo nasilać się lub słabnąć, w/w argument nie miał bowiem decydującego znaczenia. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 86 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od zażalenia orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia w oparciu o art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a.