III SA/Gd 292/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 marca 2025 r. nr BP.501.173.2025.0993.GD11 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia odrzucić skargę.

R. J., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 marca 2025 r. nr BP.501.173.2025.0993.GD11 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 18 czerwca 2025 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez podanie numeru PESEL oraz podpisanie skargi, ewentualnie nadesłanie podpisanego egzemplarza ww. skargi. Odrębnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 lipca 2025 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, zakreślając siedmiodniowy termin na wykonanie zobowiązania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie w przedmiocie braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone stronie w dniu 2 lipca 2025 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 47 akt sądowych). Natomiast przesyłkę zawierającą wezwanie w przedmiocie wpisu sądowego od skargi, wobec jej niepodjęcia w terminie, w wyniku dwukrotnego awizowania, pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 23 lipca 2025 r. Do dnia wydania postanowienia wpis sądowy nie został uiszczony, nie uzupełniono też braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 46 § 1 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. Ponadto, stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., w przypadku gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać m.in. numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Stosownie zaś do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Z kolei zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a. do uiszczania kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Zgodnie z art. 220 § 1 zd. 1 i 2 p.p.s.a. - sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W sytuacji nieuiszczenia wpisu od skargi art. 220 § 3 p.p.s.a. przewiduje jej odrzucenie.] Zgodnie natomiast z art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-68, art. 69 § 1 oraz art. 70-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). Jak wynika z akt sprawy, skarżący został prawidłowo wezwany i pouczony przez Przewodniczącego Wydziału III do usunięcia braków formalnych skargi, a wezwanie w tym przedmiocie zostało prawidłowo skarżącemu doręczone, na adres podany w skardze. Natomiast przesyłka sądowa zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi była dwukrotnie awizowana i zwrócona do Sądu w dniu 25 lipca 2025 r. z pieczątką doręczającego "zwrot nie podjęto w terminie". Z adnotacji poczynionych na potwierdzeniu odbioru oraz na kopercie wynika, że doręczyciel umieścił zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej, a informację o umieszczeniu tego zawiadomienia o przesyłce dla adresata zaznaczono wyraźnie "w oddawczej skrzynce pocztowej". W tej sytuacji zgodnie z art. 73 p.p.s.a. przedmiotowe wezwanie należało uznać za doręczone w dniu 23 lipca 2025 r. Zważywszy na zaistniałe okoliczności Sąd orzekający stwierdził, że w ustawowym terminie wskazane powyżej braki formalne nie zostały usunięte. Skarżący nie uiścił także wpisu sądowego, co potwierdza notatka Oddziału Finansowo-Budżetowego tutejszego Sądu z 13 sierpnia 2025 r. (k. 49 akt sądowych). Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. – postanowił odrzucić skargę.